hósdagur 15. oktober 2015síða 24

FRÍGGJADAGUR 16. OKTOBER 2015 SOSIALURIN 119 24 Matgerð KOLAČIĆI Mítt nýttárlyfti fyri komandi ár fer at vera at fáa mær fleiri vanar og fleiri traditiónir; og eg eri longu byrja. Eingin orsøk at bíða til nýggja árið kemur TJÓÐHILD PATURSSON H vønn leygardag royna vit at gera okkurt ser­ligt burturúr morgun­mat­ inum. Vit hugna okkum í køkinum, gera morgunmat og seta pitsadeiggi at ganga til um kvøldið; leygardagur er nemliga eisini vorðin pitsadagur. Pitsa saman við mostir, Karl og Ragnu – men tað venda vit aftur til eina aðraferð. Fyrst til morg­un­matin. Hendan morgunin spurdi eg Ýr hvat hon hevði hug til, eg væntaði at hoyra okkurt av tí vanliga: røregg, spejlegg, bananís (hatta má eg eisini venda eftur til!) ella jarðberjasmootie. Men nei, hon svaraði: »Mamma, kunnu vit gera kolačići?». Kola…hvat? »Kolačići, eg vil hava kolačići«. Eg royndi at fáa barnið at greiða mær frá hvat hon meinti við, men eftir tvær misseydnaðar royndir at fáa mammu sína at fata hvat kolačići var fyri nakað, fór hon at gráta og rýmdi ill inn í kamarið. Ikki fyrr enn hon var farin fekk eg fatur á tí serbiska tónalagnum í orðinum. Kolačići, tað má vera okkurt hon hevur fingið at eta niðriundir hjá Teodoru og Taru. Nú hevur Ýr búð í Svøríki í ein heilan mánaða, men hon tosar meira serbiskt enn svenskt. Tað búgva tvær fittar serbiskar gentir niðri­undir hjá okkum, Teodora og Tara. Tær eru eisini júst fluttar til Svør­íkis. Teodora (6 ár) tosar bert serbiskt og lítlasysturin Tara (2 ár) tosar næstan ikki – men Ýr hevur lært hana eittsindur av føroyskum. Og Ýr, ja, hon skilur nú eisini eittsindur av serbiskum. Seinni sama dagin spurdi eg Sanju, mammu Teodoru og Taru, um hon kendi nakað til kolačići. Hon flenti at míni útalu og fortaldi at kolačići merkir ‘ein lítil køka’ á serbiskum. Ímeðan tey leita sær eftir einum øðrum bústaði, búgva Tara, Teadora, mamman og pápin í einum lítlum studentakamari niðriundir; og har er eingin ovnur. Tí hevði hon funnið uppá at bakað breyð á pannuni; og við eittsindur av flormelis útyvir ótu genturnar eina rúgvu, segði hon. Tað er stuttligt hvussu ymsar ment­anir eru. Her hjá okkum høvdu flest fólk nokk snerkt eftir at man við sukuri royndi at fáa børnini at eta enn meira av ljósa hveitibreyðnum. Men Sanja sum júst er flutt til Svør­ íkis, og enn ikki er vorðin ávirkað av heilsunormunum her, hugsar ikki so. Fyri hana er tað fantastiskt at kunna geva børnunum nokk, at tær eta nógv, og ikki líða neyð. Eg hevði nokk ikki bjóða Ýr hetta hvønn dag – og tað ger Sanja nú heldur ikki; men av og á haldi eg at tað er gott at loyva sær hugna og at njóta – óansæð hvat okkara heilsunormar siga okkum – júst nú. Sanja gjørdi kolačići sama kvøldið og kom uppá við nøkrum til okkara eisini. Mmmhh… eg skilji væl Ýr. Eg vil eisini hava kolačići til morgunmat komandi leygardag - gott at vit hava tilflytarar, sum kunnu vísa okkum á nýggj mathugskot, og ríka okkum lívið. Kolačići - uml 10 stk Kolačići er bara hveitideiggj, stokt á pannuni, drýssað við flormelis. So hetta er ikki nøkur beinleiðis upp­ skrift, men heldur eitt leygardags- hugskot. Tú kanst brúka júst tað upp­ skriftina uppá bollar/breyð sum tú hevur hug til. Mær dámar væl hesa, tí at eg kann seta hana at ganga kvøldið fyri. So er deiggið klárt, tá ið vit vakna leygarmorgun (kl 6.00 – áh, onkuntíð, onkuntíð, onkuntíð sakni eg leygarmorgnar uttan børn. Men bara onkuntíð – serliga beint í løtuni sum eg vakni, við einum fótasparki í høvii og einum »Mamma kom nú upp, tað ER morgun nú!«). Og so koyri eg eisini kardemummu í, men kanel ella rosinur riggar óiva eisini væl.