hósdagur 29. oktober 2015síða 9

Fríggjadagur 30. oktober 2015 sosialurin 125 9 hann skuldi byggjast av nýggjum. Men tey náddu ikki so frætt. Tíbetur komu tey heim til eitt nýrenoverað hús. Familjurnar høvdu bygt upp aftur, og sum heild var stuðulin úr nær­um­hvørvinum í Vági ógvuliga góður. Peningur var savnaður inn til fam­iljuna fyri at lætta um. Tað gjørdi góðan mun. Aron vaks seg størri og sterkari og byrjaði so smátt at innheinta sín­ ar javnaldrar úr Vági. Hann var glað­ur og altíð væl nøgdur, og varliga byrj­ aði lítla familjan úr Vági at kenna seg trygga við heilsustøðuna hjá nýggj­ asta familjuliminum. ...Inntil 10. januar í ár. Helt tað var spýggisjúkan Aron skuldi byrja í barnagarði í januar í ár. Jólini vóru farin framvið og vóru framúr, og gullbrúdleyp hevði verið í familjuni. Nógv var á skránni, og sum mangan er, gekk spýggisjúkan í Vági um hetta mundið. Og Aron gjørdist sjúkur. Hann spýði og spýði leygar­ morg­unin 10. januar. Tórður skuldi til arbeiðis klokkan 9.00, og tey bæði vóru stúrin, tí Aron hevði spýð illa. Tey valdu at vita, hvussu dagurin leið, men tað kvøldið, um 22.00 tíðina, fóru tey á Suðuroyar Sjúkrahús við Aroni. – Hann var glaður tann dagin. Hann flenti og spældi við eitt svørð hann hevði fingið í jólagávu í bilinum á veg norður, minnist Tórður. Men bæði Rini og Tórður kendu væl son sín. Tey vistu, at hann helst hevði ov lítið av vætu í kroppinum, tí tað sóu tey í eygunum á honum. Onkrar kanningar vóru gjørdar á Suðuroyar Sjúkrahúsi og lækn­in metti, at morgunin eftir - sunnu­ morg­un­in 11. januar - skuldu tey fara til Havnar á Landssjúkrahúsið við drong­inum. Aron fekk drop á Suðuroyar Sjúkra­húsi, sum hann var liðugur við um klokkan 5 tann morgunin. Tey løgdu seg at sova á sjúkra­hús­ inum, og klokkan 7 kom sjúkra­syst­ urin í stovuna við morgunmati. Rini helt fyri, at best var, um hon át fyrst og síðani vakti Aron, sum svav í henn­ ara ørmum. – Eg royndi at vakja hann beint aftaná. Eg segði »her er okkurt galið, hann andar so løgið«, minnist Rini aftur á, meðan tárini falla. Hetta er hart hjá familjuni at minnast aftur á, hóast tey so mangan hava endur­upp­ livað hesa løtu í minninum. – Hann stardi bara eftir mær, eg fekk ikki samband við hann, sigur Rini. Hon reageraði sum tey flestu í slíkum støðum. Hon risti í Aron og sló hann varliga á kjálkarnar, meðan sjúkra­systurin rann eftir læknanum. »Legg hann á tína øksl«, segði læknin. Men tá steðgaði Aron at anda. Læknin skundaði sær at taka dreingin og fór avstað við honum. Tað var síðstu ferð, at Tórður og Rini sóu Aron á lívi. Læknarnir royndu í tveir tímar at fáa lív í hann aftur. Klokkan beint yvir 9 tann morgunin var Aron stað­ festur deyður. Tað vísti seg eftirfylgjandi, at lítlu tarmarnir høvdu fingið smá hol, og vóru farnir at leka. Tað var hetta, sum at enda tók lívið av Aroni. – Vit sluppu inn at halda honum og siga bei við hann. Og so máttu vit fara eftir størri børnunum og siga teim­um hvat var hent, minnist Rini aftur á. Dagin fyri hevði sonurin Adrian spurt foreldrini, hvat nú fór at henda. »Mamma, koma tit aftur hesa­ferð«, spurdi hann. Seinast foreldrini fóru á Suðuroyar Sjúkrahús við Aroni endaði tað við 8 mánaðum í Keyp­ manna­havn. »Ja góði, mamma, babba og Aron koma aftur seinni«. Men so skuldi ikki vera. Tá Rini og Tórður komu inn til systur Tórður, sum var barnagenta hesa náttina, spurdu systkini eftir Aroni. Tey tungu boðini vóru givin, og Adrian, Sandra, Barbara, Elin og Tórunn fóru aftur á sjúkrahúsið, so systk­ini kundu siga farvæl við lítla beiggjan. – Tá vit komu úr Keypmannahavn hildu vit, nú var sloppið, nú hevur hann tað gott. Men tað skuldi ikki vera so, sigur Rini. Myndir: Privat N áttina fyri jarðar­ferð­ ina svav Aron eina síðstu nátt heima í Kálhaganum í Vági. – Eg gloymi ongantíð tað nátt­ ina. Tað var so deiligt, at hava hann har aftur. Eg hevði tað gott við, at hann var inni hjá okkum aftur, sigur Tórður. Hendan dagin tók Rini heilivág fyri at koma ígjøgnum dagin. Men tað var hart, og ein dagur, sum ongan­tíð verður gloymdur, og sum hevur sett síni spor. Lítlu kistuna bóru Tórður og vaksnu døtrar hansara Barbara, Elin og Tórunn. Fyrr í hesum mánaði – tann 14. oktober – hevði Aron fylt tvey ár. Hesin dagurin var ein harður og hugnaligur dagur heima hjá Rini og Tórði. Tey hildu ein lítlan føð­ ingar­dag, og fóru øll yvir í kirkju­ garðin at vitja gravsteinin. Sandra hevði bakað eina kaku við tveim­ um ljósum í, sum hon sjálv blásti á fyri lítla beiggjan. Og tey bæði – Sandra og Adrian – eru sanniliga merkt av, at hava mist lítla Aron. Tað sæst týð­iliga hendan dagin, at Sandra er errin av lítla beiggjanum og vil fegin minnast hann. Øll hava tey hvør sítt hylki til fartelefonirnar við mynd av Aroni á. Og Sandra er tann, sum í dag stríðist mest sjón­ ligt. Hon hevur fingið angist og er javnan bangin fyri at doyggja. Hon vil ikki sleppa mammu síni, men vil vera nær henni – serstakliga um kvøldið. Adrian er meira harður á at lýta. Hann hevur ikki verið eins opin um saknin, men nú er broyt­ ing at hóma. Adrian gerst alsamt rask­ari at seta orð á sínar kenslur saman við Beranum og saman við pápa sínum. Ein dagin var hann farin einsamallur í kirkjugarðin at vitja Aron, tí hann saknaði lítla beiggjan. – Eg segði hann skuldi bara fara tá hann vildi, men tað var so synd, at hann skuldi fara einsamallur, sigur Rini. Jólini eru fyri framman, og tað vera fyrstu jólini hjá Mørk Holm familjuni í Vági, síðan Aron fór. Rini, Tórður, Adrian og Sandra vóna, at jólini fara at vera hugna­ lig, hóast saknurin eftir lítla prins­ inum ivaleyst verður eyka harður hesar dagar. – Eg kundi sjálvandi lagt meg í songina fyri vell, men eg má vera har fyri tey størri børnini. So eg vóni bara, at vit klára at fáa eina hugna­lig jól saman hóast alt, sigur Rini, sum nú fer við børnunum til sorgar­bólkin hjá Beranum. Ein bólkur, sum í dag er ein stór troyst í sorgini. barbara@sosialurin.fo Fríggjadagin aftan á ræðuleikan á Suðuroyar Sjúkrahúsi fór Aron til jarðar. Í kistuna fekk hann bræv frá systrum sínum. Hann fekk eisini leikur við frá beiggjanum, og ein fót­bólt. Honum dámdi væl at spæla við bóltin saman við stóra beiggja Søgdu endaligt farvæl 16. januar Jarðarferðin