hósdagur 5. november 2015síða 15

Fríggjadagur 6. november 2015 sosialurin 128 15 um sjúkuna, meðan hon verður al­ samt sjónligari í lívinum hjá manni henn­ara. – John William er ein týpa, ið kann virka eitt sindur sløvur. Tí virkar tað ikki so ógvusligt, tá hann ikki fylgir við í eini samrøðu ella ikki svarar bein­anvegin, ið annars eru eyðkennir av sjúk­uni. Tað er ikki ógvusligt, tí hann er tann týpan. So eg má læra meg at tilpassa hann. Tá vit til dømis tosa í telefon, so má eg ikki leggja ov tíð­liga á. Eg minnist, at eg gjørdi tað eina­ferð, og tá ringdi hann aftur, og segði, at hann var ikki liðugur at snakka við meg. Síðani tá, havi eg ver­ið meira ansin, tá eg tosi í telefon við hann. Joan og John William hava kunn­ að bæði familju og vinir um, hvussu tað er at vera í einum sosialum sam­ an­hangi við einum persóni, ið hevur Par­kin­sonsjúkuna. Tá fólk eru savn­ aði saman, hevur prátið mangan lyndi til at ganga skjótt, og nógv evnir verða við­gjørd. Tað kann vera trupult hjá ein­um, ið hevur Parkisonsjúkuna, greiðir Joan frá. – Ein persónur við Parkinson kann gott tríva í eitt evni, ið flest onnur eru liðug við. Tá er týdningarmikið, at vit geva teimum við Parkinson tíð, og ikki seta niður á tey, tí tey ikki fáa alt við. Tað er slett ikki tað, at tey eru ófólka­lig. Bað Jesuspápa taka sjúkuna vekk Saman hava hjúnini fýra børn, ið eru í aldr­inum fýra til átjan ár. Hóast Joan ikki hugsar um sjúkuna til dagligt, so upp­livir hon til tíðir, at tað merkir børn­ini. – Børnini snakka av og á um sjúk­ una. Millum annað, tá eg legði sonin at sova eitt kvøldi, bað hann meg biðja við sær til Jesuspápa, at hann skal hjálpa babba og taka sjúkuna vekk. Tí nú kláraði babba ikki so væl at koyra langar biltúrar, ella koyra hann, tá hann skuldi spæla fótbólt á Toftum. Vit hava tó skift til automatiskt gear, so John William megnar betri at koyra nú. Sjálv hugsar Joan ikki so nógv um, at mað­urin er sjúkur, men hon hevur tos­að við børnini um framtíðina, og hvat tað inniber, at pápin er sjúkur. n dag í senn framhald