hósdagur 26. november 2015síða 11

Fríggjadagur 27. november 2015 sosialurin 137 11 – Vit hava leigað her hjá KFUM øll árini, og her er gott at vera. Vit liggja sentralt, og tað er týdningarmikið. Men um vit høvdu egin hús, høvdu vit kunnað víðkað um virk­ semi og betur kunnað húsað teimum kvinnum og børn­ um, sum til tíðir búgva her, sigur Elin Reinert Planck ST hevur ásett 25. november at vera altjóða dagur móti harð­ skapi móti kvinnum, og mikukvøldið var dagurin hátíðarhildin í posthúskjallaranum í Havn. Eisini í Vikuskiftis Sosialinum varpa vit ljós á harðskap móti kvinnum á temasíðunum hesaferð. ikki eins bangnar, og tað er lættari at taka stigið, sigur Elin. Allar truplast er tó støðan hjá teimum kvinnunum, sum als ikki hava nakað sosialt netverk í Føroy­ um. Her verður serstakliga hugsað um tær kvinnurnar, sum flyta til Føroyar úr útlondum. – Nógvar av teimum hava tað sjálvsagt ordiliga gott, tað mugu vit ikki gloyma, sigur Elin Reinert Planck, men leggur afturat, at fyri tær kvinnurnar sum ikki hava tað gott, kann støðan gerast ógvuliga trupul. Ofta hevur maðurin fult kontroll yvir hvønn kvinnan tosar við og ikki. Ti er ógvu­liga trupult at leita sær hjálp. Tað hendir seg meira enn so at tað er familjan hjá manninum, sum at enda hjálpur kvinnuni. Eitt av átøkunum i Sig Frá verkætlanini var at gera faldarar um rættindi hjá kvinnum, og hetta er sjálvsagt gott. – Men trupuleikin er at náa út til tær kvinnurnar, sum veruliga hava brúk fyri tí, tað má arbeiðast víðari við, vísur Elin á. Lat ivan koma tær tilgóða »Eg veit ikki heilt um eg havi ringt rætta stað, MEN«. Soleiðis byrja nógv­ar av telefonssamrøðunum, tá ið kvinn­ur ringja til Kvinnuhúsið. Kvinnurnar, sum ringja til Kvinnu­ húsið, eru ofta í iva um hvørt tær eru úti fyri harðskapi ella ikki, og um tær eiga at finna seg í tí tær eru úti fyri, ella ikki. Verður tú sligin, so er kanska lættari at greiða frá tí sum hendir, og lættari at síggja, at tað ikki er í lagi. Tað er hin sálarligi harðskapurin, ið oftari fær kvinnurnar at ivast. Um tú upp­livir systematiskan ágang, ja so kann tað fáa ein og hvønn at ivast í, um tað er nakað galið við støð­uni, ella um tað eru tær og tínum fatingar­ evnum, tað er galið við. Men tað er tað so at siga ongantíð. Tað er ein orsøk til at tú ivast. Og ivast tú, so ring! – Vit arbeiða við hjálp til sjálvhjálp, og vit lurta og tosa, og royna at hjálpa kvinnuni at seta orð á hvat tað er, hon hevur brúk fyri. Ofta kunnu vit eisini vísa henni víðari til eina samrøðu við sálar­frøðing, løgfrøðing, ella tað, ið hon hevur brúk fyri, greiður Elin frá. Í oktobur í ár vóru 25 ár síðani Kvinnu­húsið opnaði. Spurd hvat Kvinnu­húsið ynskir sær í 25 ára føð­ ingar­dagsgávu svarar Elin Reinert Planck, at tey leingi hava ynskt sær eini egin høli. – Vit hava leigað her hjá KFUM øll árini, og her er gott at vera. Vit liggja sentralt, og tað er týdningarmikið. Men um vit høvdu egin hús, høvdu vit kunn­að víðkað um virksemi og betur kunnað húsað teimum kvinnum og børnum, sum til tíðir búgva her. Ein stór­ur vansi við hølunum vit hava nú er eisini, at vit, orsakað av longu trapp­unum, ikki hava møguleika fyri at taka ímóti kvinnum í koyristóli; og tað er ikki í lagi, leggur Elin Reinert Planck dent á. Myndir: Álvur Haraldsen