hósdagur 3. desember 2015síða 25

FRÍGGJADAGUR 4. DESEMBER 2015 SOSIALURIN 140 25 um at gerast samfelags- ella sálar­ frøð­ingur, men umstøður, kærleiki og hendingar broyta ætlanir, sigur Steintór, og minnist aftur tá tón­leik­ urin gjørdi inntriv í hansara lív. – Tá ið »Saman við tær« hjá Frændum varð útgivin, komu vit brád­liga í alment ljós, og onkursvegna vendist ikki aftur. Plátan var ógvuliga væl mót­tikin, og vit kendu á okkum, at vit høvdu okkurt at liva upp til. Man kundi ikki reiðiliga loyva sær at pakka saman – borðið fangaði, sigur Steintór. Síðani borðið fangaði við fyrstu plátuni í 1984, er tónleikurin hjá teim­ um vorðin partur av kravdum undir­ vísingartilfari í fólkaskúlanum. Slakir 27 sangir eru kanoniseraðir í Grønu sangbók og fleiri ættarlið kunnu fegnast um, at tónleikurin gjørdist stórur partur av lívunum hjá upp­ havs­monnunum handan Frændur. Í brennideplinum Umframt sjálvur at yrkja sangir og vera virkin tónleikari, hevur Steintór Rasmussen royndir sum fyri­skipari og umboðsmaður innan tón­leika­ heimin. Í 2006 handaði Tórshavnar Býráð honum enntá Barna­bóka­ heiðurslønina fyri Kular Røtur. Virkna lívið og dirvið at royna síni hug­skot í verki vígir Steintór til ung­ dóms­árini í Klaksvík. Hann var virkin innan skúlapolitikk, dámdi væl at kjakast og á ungum árum varnaðist hann, at ítøkilig mál kunnu spyrjast burtur úr politiskum virksemi. – Í 1970-80unum vóru ikki eins nógv frítíðartilboð og ítriv, sum vit hava nú. Sótu vit og bíðaðu eftir, at okkurt tiltak var á skrá, var vandin, at onki hendi. Tað legði upp til, at tey ungu sjálvi tóku stig til at fyriskipa og taka ábyrgd fyri sínari frítíð. Saman løgdu vit stórt trýst á fyri at fáa eitt ungdómshús í Klaksvíkini. Tá ið tað eydnaðist, gjørdust vit varug við, at hugskot og dreymar kunnu náast við veruligum arbeiði, sigur Steintór, fyri hvønn tað síðani er vorðin ein lívs­ táttur at fyriskipa og royna hugskot í verki. – Hugsjónarliga havi eg stóran samhuga við fjøldini og stuðli einum solidariskum hugsunarhátti, men – kanska paradoksalt – trúgvi eg sam­stundis, at vit skulu taka ábyrgd fyri egnum lívið. Einstaklingurin í Føroyum kann avrika ótrúliga nógv. Sjálvandi er tó ikki alt upp til tann einstaka. Vit kunnu vera fyri av­bjóð­ ingum, sum vit ikki hava tamarhald á, og tá eiga vit at verða loftað av okkara umhvørvi, sigur Steintór. Vissan hjá Steintóri um, at tann einstaki kann avrika nógv og at honum dámar at vera har av­gerð­ir­ nar verða tiknar, tala fyri seg. Varðar­ nir eftir hann telja lisin barna­verk í útvarpinum, Studio Pegasus í Klaks­ vík og ikki minst Summar­festivalin, sum á hvørjum ári togar heilt stóru fólka­rúgv­urnar á Vágsbø. Tó ber ikki til ótálmað at fara til verka, vísir Steintór á. – Eg gerist oftani ovurspentur at fara undir nýggjar verkætlanir, og havi altíð okkurt á borðinum, men tað kann vera tyngri enn man væntar at byrja okkurt av nýggjum. Man byrjar við einum góðum hugskoti og nógv­ari orku, men er tíðin ikki búgvin til verkætlanina; røkkur fíggjar­liga orkan ikki ella eru røttu fólk­ini ikki um verkætlanina, kann hug­skoti fella áðrenn tað fær flog. Tíbetur eydnast tað av og á, og tað er ómeta­liga stuttligt at síggja varðar á lívs­leiðini við Summarfestivalinum, Kulum Rótum, Studio Pegasus og Frændum, sigur Steintór. Opin og erligur Heldur enn at skriva ein endaleysan sinnisstreym av inniligum hugsanum, hevur Steintór Rasmussen lagt seg eftir at lýsa tíðina og samfelagið úr egnum sjónarhorni so erligt og opið sum gjørligt. – Hóast eg eri høvuðspersónurin í bókini, fari eg fari ikki so nógv inn í meg sjálvan, at hon gerst nalva­skoð­ andi. Tað eru umstøðurnar kring meg, verkætlanirnar hjá mær og fólk­ini í mínum lívi, sum eru tað áhuga­verda í bókini. Eg havi leitað heilt aftur í barna­árini, og ferðist fram til nú­tíð­ ina, soleiðis, sum eg skilji tíðina. Tá ið man skrivar eina søgu, sum man sjálv­ur er stórur partur av, kann tað kennast hart og pínufult, men sam­stundis frígerandi. Ein fær høvi at seta orð á lívsroyndir og serligar hend­ingar­nar, og á tann hátt eisini at enduruppliva tær. Við bókini sleppi eg eitt sindur uppfrá og síggi hvagar eg havi ferðast og hvar eg eri ávegis, sigur Steintór. Tað er ikki av tilvild, at Steintór gjørdi av at skriva bókina nú. Enn er hann ungur og minnini sita væl, og løtan er altíð hin rætta, sambært Steintóri. – Nógvir føroyingar geva sær ógvu­liga góðar stundir, og tað er ikki ein sjálvfylgja, at tað er tíðin altíð er til tess. Vit kenna ikki framtíðina og teir møguleikar ella avbjóðingar, sum hon bjóðar okkum. Tí skulu vit ikki útseta ætlanir, men fara undir tær meðan vit kunnu, sigu hann, og av­ dúkar seg sjálvan í næstan at endur­ geva ein Frændursang enn einaferð. – »Tað er nú vit skulu liva«, sigur hann skemtingarsamt, men tó við einum ávísum álvara. Steintór vitjar yrkingarnar hjá sær fleiri ferðir í samrøðuni. Stundum tilvitað, aðrar tíðir ótilvitað, og eru tær eisini stórur partur av sjálv­ævi­ søg­uni hjá honum. Eingin ivi er um, at væl­valdu orðini hava fest sær búgv í hansara høvdi eins og tær búgva í nógv­um føroyingum. Soleiðis er per­ són­liga ognin hjá Steintóri somuleiðis ein fólkaogn. – Onkuntíð kundi man hugsa sær eina friðarligari tilveru. Kanska eg hevði valt eina aðra leið í einum øðrum lívið, sigur hann hugsanarsamt, men dregur skjótt í land aftur: – Nei, eg eri bangin fyri, at leiðin hevði verið júst tann sama, tá ið tað kom til stykkis, sigur Steintór Rasmussen at enda. MORTAN@SOSIALURIN.FO STEINTÓR RASMUSSEN Føddur 23. juli, 1960 (55 ár) Lærari, tónleikari, yrkjari, fyriskipari. Giftur Jóngerð Biskopstø, og eiga tey trý børn saman. Stórur áhugi var fyri nýggju bókini, og skrivaði Steintór heilsur til komandi lesararnar. MYNDIR: WWW.STEINTORRASMUSSEN.FO