fríggjadagur 13. august 2004síða 4

6 Nr. 152 - 13. august 2004 Nr. 152 - 13. august 2004 7 Gandafloytan rúnar- bant, østi og argaði. Tað var ein tónlistar- lig uppliving av teim- um stóru tá Jethro Tull við Ian Anderson á odda mikukvøldið setti ferð á eina fram- førslu, ið stóð mát við alt tað, ið væntað var av superbólkinum TÓNLEIKUR Dagfinn Olsen dagfinn@sosialurin.fo Mindir: Maria Olsen Ein av stóru bólkunum frá sjeytiárunum hevur verið í Føroyum. Ein bólkur, sum enn stendur mát og er mill- um stjørnurnar- ikki ein teirra, ið kókar tunna súpan við uppskrift úr minnis- bókini, har uppskriftin heldur skuldi farið í gloymikókibókina. Fleiri av hesum bólkum hava vitjað her millum ár og dag, men mikukvøldið var talan um Ian Anderson, Martin Barre og restina av Tull í toppformi. Ung sum eldri Ronnie, Sámal og Kolbein hitaðu upp í upphitaðu høll- ini, sum - hóast mjørkan í høvuðsstaðnum - eisini merkti tey 20 hitastigini, sum føroyska summarið hevur at bjóða í hesum døgum. Og Sámal fylti 50 ár henda dag og hann við- merkti fegin, at tað var vakurt gjørt av Jethro Tull at spæla til føðingardagin. Jethro Tull legði beinan- vegin fyri, so tað merktist, at her var tónlistarlig dygd og orka og at talan var um eyðkendu tónarnar frá gandafloytuni. Ian Anderson minti kanska mest um ein fívil, ein gekk ella íspegil, har hann dansaði og spældi í turriklæð á høvdinum, blusu og vesti og heldur smølum, svørtum buksum. Og so dansaði hann sum ein fívil, stóð á einum beini og veitraði annars ofta við øðrum beininum í ballett kendum rørslum, meðan hann spældi við oyruni á áhoyrarunum við tvør- floytutónum í rock/blues hami. Og hóast kendastu løgini hjá bólkinum millum okk- um, ið ikki júst eru kenn- arar ella hava fylgt sera væl við, eru frá sjeytiárunum, so hugtóku nýggjaru løgini eisini. Tað merktist væl á fjøldini, tá løg, sum eru kend, komu. Nevnast kunnu Cross-Eyed Mery og Aqualung og sjálvandi teirra vælkenda útgáva av Bouree hjá Bach. Blandað fjøld Útselt var til konsertina longu í marsmánað og tað var ein blandað fjøld, ið var í Norðurlandahúsinum. Har vóru nøkur av teim- um ungu, kanska 20 ár, ið kenna tónleikin, kanska frá foreldrunum. Har var stór fjøld av tónleikahugaðum í Føroyum, bæði tey, sum hava staðið á palli í 30 ár og gera tað enn, og yngri tón- leikarar og tey, sum kanska eru njótarar og kennarar. Har vóru stjórar, politikarar og fólk við meira gernadis- ligum starvi. Har vóru tey í jakkasetti og snøgt kliptum hári og tey (mannfólk), sum enn hava sama hársnið, sum í sjeytiárunum (les: tilkomnir harrar við hesta- hala,blðm.) og sjálvandi eru tað nakrir av harrunum, sum ikki longur hava møguleika at savna sær ein hestahala. Felags fyri tey mongu var tó, at grá hár taldust hjá fleiri og hjá øðrum var lætt at telja hárini. Ian Anderson vísti seg at duga meira enn at ganda við tónum úr floytuni. Hann dugdi stutt og greitt at undirhalda millum sang- irnar og harvið at skapa samband við fjøldina. Millum annað helt hann fjøldina síggja unga út - tey kundu so ikki vera ein dag yvir 40. Og so máttu tey eisini ansa sær ikki at klappa ov nógv, tí í búnum aldri skal ein ansa sær og ikki øsast ov nógv. Eisini greiddi hann frá, hví hann á nøkrum av løgunum spældi á ein sera lítlan guitar - tað var einfalt tí, at so sá Ian sjálvur størri út! Hann spælir annsr fleiri ljóðføri og leikt eisini munnharpu mikukvøldið. Tónlist í serflokki Jethro Tull bera orð fyri at vera disiplineraðir menn. Og tað tyktist, sum var tað ikki tilvildin sum ráddi. Løgini vóru long, gamaní, og nógv var av solospæli og improvisasjón, men byrjað varð á slagnum 21 og tá eykalagið (Aqualong) hevði ljómað, var klokkan júst 23! Ein av konsertunum, sum óivað er kanditatur til topp 5 yvir góðar tónlistarligar upplivingar í Føroyum, var av. Ian sjálvur segði seg onki vænta, men tók hetta sum eina avbjóðing. Føroyingar hinvegin væntaðu nakað og ognaðu sær tí atgongu- merkini í marsmánað. Og fjøldin fekk tónleik fyri allar pengarnar. Júst tað, sum eyðkennir Tull. Og tó er onki sum eyðkennir bólkin, uttan kanska floytu- tónar. Men annars er tón- leikurin bland av so mong- um - rock/blues, jazz, folk og stundum reggae. Jú, hetta skuldi upplivast og verður hendan konsertin óivað tikin fram ferð eftir ferð, tá samrøðan í kom- andi tíðum snýr seg um tónleik og konsertir. Hýrur- in var góður á fólki eftir konsertina. At Norður- landahúsið nú hevur skonkiloyvi og at veikt øl fæst til keyps, bøtti bert um hýrin, men alt fór sámuliga fram, sum eyðkent eisini er fyri tiltøk í húsinum. Gandafloytan hevði leikt síðstu tónarnar í teimum 19 ella 20 løgunum, sum vit fingu í hesar tveir tímarnar. Tveir tímar við tónleiki í serflokki. Jethro Tull í Norðurlandahúsinum: Fívilin við floytuni C M Y K 7 6