hósdagur 7. januar 2016síða 25

FRÍGGJADAGUR 8. JANUAR 2016 SOSIALURIN 3 25 Komandi partur Í komandi parti verður framhald av frásøgnini í Jóla Sosialinum hjá 95 ára gomlu Mathildu Jacobsen av Eiði. til hon giftist í apríl í 1961, var hon hjá Marini. Marin seymaði brúðarkjólan hjá henni. Mary og Petur giftust 9. apríl í 1961. Tey búðu á Nesi, og tey fingu fimm børn, Alberg, so ein drong, sum æt Magnus. Hann doyði stutt eftir tað, at hann var føddur. So fingu tey Magnus, Dagmar Elsebeth og Eyðbjørg, so tey vóru tíggju fólk í húsi. Mary var ofta ógvuliga lam­in, meðan hon gekk við børnunum. Hon hevur ongantíð verið úti og arbeitt eftir tað, at hon giftist, men hon hevur havt nóg mikið at takast við heima við hús. Tá ið verforeldrini viknaðu, var hon nógv um tey. Petur Hans, verfaðirin, búði inni hjá teimum í nógv ár og doyði út haðan. Petur var føddur 9. oktober í 1925. Hann ætlaði sær til skips undir krígnum, men for­ eldrini søgdu nei, tí hann var so ungur. Hann bað onkran skipara um kjans, men har var sama skilið. Hann arbeiddi fyri eingilskmenninar og var uppií at stoypa nógv av tí, sum enn stendur uppi á Nesi frá krígnum. Í 1943 fór Petur til Íslands á ein garð, Breyt­ ar­holt, at arbeiða. Amy, fyrra kona hans­ara, arbeiddi á sama garði, og har komu tey saman. Heimafturkomin fór Petur við Mjóvanes, so var hann ellivu ár við Morgunroðanum og átta ár við Sjóborgini. Hann var umleið 20 ár, tá ið hann bleiv motorpassari. Í 1969 kom línuskipið Stapin. Petur átti í Stap­anum, og hann var við honum til 1995. Tá legð­ist hann upp á land. Ikki langt eftir tað, at Petur var farin í land, fekk hann parkinsonsjúkuna. Hann versnaði so líðandi, og tey seinastu árini var hann ógvuliga illa fyri. Eina tíð var hann á Vesturskin á Toftum. men so gjørdist hann púra óhjálpin, og tá fór hann á Ellisheimið í Runavík. Petur doyði 6. oktober í 2007. Mary býr einsamøll í húsi. Amy Amy er yngst av systrunum, fødd 6. september í 1936. Hon var fýra ár, tá ið pápin doyði. Sum smágenta var hon ofta sjúk. Tað var kanska tí hon ræddist alt møguligt: eiturkoppar, tví­ stertur, húsvætti og ikki um at tala veðrar og tarvar. Hon var eisini ógvuliga kræsin og treisk. Amy hevur altíð verið ógvuliga arbeiðssom og sterk, og er løtt av lyndi. Amy arbeiddi í fiski og í sild í Runavík. Hon var eisini fleiri ferðir og passaði onkra konu upp á song sum vanligt hjá ungum gentum tá í tíðini. Í 1958 var hon í Haslev á húsarhaldsskúla. Í 1960 og 1961 var Amy á sjómansheiminum Lívd í Føroyingahavnini, frá hálvum mai til um hálvan oktober. Ræddust russar Í 1950- og 60-árunum lógu ofta russiskir trol­ arar heilt inni á víkini. Teir høvdu tónleikin for frá, so hann hoyrdist um alla bygdina. Konurnar í bygdini ræddust so illa, at nógvar tordu ikki at sova einsamallar við børnunum, tí tær væntaðu, at russarnir fóru at koma í land. Mangan veturin svav Amy næstan ikki í síni egnu song, tí hon svav hjá onkrari konu, mest tó hjá systrunum. Hetta var ta tíðina, tá ið hon arbeiddi í fiski ella í sild. Hon var eisini nokk so nógv heima og hjálpti mammu síni. Tá var ein mangan biðin at bera burtur torv fyri fólk og at vaska upp og niður. Um várarnar var ofta eisini at vaska skipini, áðrenn tey fóru avstað. Tað var stríggið arbeiði, men nokk so væl varð latið fyri tílíkt arbeiði. Systrarnar hava onga aðra útbúgving enn barnaskúlan. Tá kom heldur ikki upp á tal at fara at læra. Eingir pengar vóru, so tá ið ein var konfirmeraður, ráddi um sum skjótast at fáa nøkur oyru. Mary er tann einasta av systrunum, sum hevur koyrikort. Svenning kemur inn í myndina Fyrst í 1962 var Amy heimi hjá systrini Mary. Al­berg hjá teimum er føddur 22. januar. Í november í 1962 varð hon biðin at koma á kostdeildina í Hoydølum, at hjálpa at matgera í køkinum. Tað kom væl við, tí hon visti ikki rættiliga, hvat hon skuldi fara at takast við. Jolina Danielsen av Strondum var økonoma, men hon gavst nokk so skjótt har, og so varð Amy biðin at taka við eftir hana og játtaði. Í realskúlanum var ein lærari, sum æt Svenn­ing Tausen. Tvær gentur, sum arbeiddu í køkinum, høvdu havt hann sum lærara. Amy greiðir frá tí, sum síðan hendi: »Eg varð hildin at vera gomul genta tá, 26 ár, og tær søgdu við meg: »Tú skuldi fingið tær Tausen, hann hevur so vøkur eygu, tá ið hann smíl­ist.« Hetta var í 1962, og ikki fyrr enn í 1965 komu vit saman. Svenning er ættaður úr Hovi, sonur Jóhan Michael og Dortheu Tausen. Vit gift­ust 2. juli í 1966, og vit fingu tvey børn, Duritu og Magnus. Eg gavst í Hoydølum, tá ið vit giftust. Svenn­ i­ng átti hús á Noregsvegi, so vit búðu har. Foreldur hansara búðu í íbúð í kjallaranum, og systir hansara, til hon giftist. Í oktober í 1967 fóru vit niðan á kostdeildina í Hoydølum at búgva. Svenning var kostlærari til í apríl í 1971, tá fóru vit oman aftur á Noregsveg. Eg havi ongantíð arbeitt úti síðan eg giftist, bara okkurt summar sum avloysari í Blákrossbúðini fyri Álvheygg. Eg havi týtt bøkur og lisið rættlestur. Svenn­ ing og eg lósu nógv ár saman, tað dámdi okkum báðum væl. Frá 1974 til 1996 var Svenning varaskúlastjóri í Eysturskúlanum. Tá fór hann úr starvi. Hann hevur skrivað og týtt skúlabøkur og rættað mong handrit málsliga. Føroyskt var hansara hjarta­mál. Í januar í 2013 fór heilsan hjá honum rætti­ liga at bila, og 5. november í 2013 doyði hann. Okkum untist 47 góð ár saman. Magnus og Sóleyð, sonur okkara og kona hans­ara, keyptu húsini frá okkum fyri nógv­um árum síðan. Vit fluttu niður í íbúðina í kjall­ar­ anum, og her húsist eg nú einsamøll. Tey eiga fimm børn, og tað er so vælsignað at hava tey so nær.« Arne Arne er yngstur, hann er føddur 30. juli í 1938. Hann var knappliga hálvtannað ár, tá ið pápin doyði. Hann var ógvuliga fittur og skikkiligur smádrongur. Lítil eftir aldrinum, men knáur. Sum børn, var altíð okkurt arbeiði, tey skuldu gera eftir skúlatíð. Hjá Arna gekk tað bæði skjótt og lætt. Hinir dreingirnir vildu altíð hava hann við í spælinum, so teir komu viðhvørt mannsterkir at hjálpa honum. Skjótari slapp hann út at spæla. Eingin av teimum fann held­ ur uppá at gera Arna fortreð ella arga hann. Hann tímdi ikki at klandrast. Arne kom onkuntíð illa fyri sum smá­drong­ ur. Einaferð var hann sloppin við Arnholt oman á støðna á seiðaberg. Tað mundi endað galið, tí Arne datt á sjógv, men tíbetur dugdi Arnholt at svimja og fekk bjargað honum. Eina aðra ferð kom hann undir ein lastbil, men hann slapp við kúlu á høvdinum og sári á nøsini. Arne sigur, at alt tað hann minnist, hevði hann tað gott sum smádrongur. Mamman var ofta á hvíldarheiminum, men so var tað Sára, systirin, sum var mamma. Í skúlanum var ein yngri og ein eldri klassi. Tey eldru gingu í skúla fyrrapartin og tey yngru seinnapartin. Tað var ein lærari og ein skúl­a­stova. Arna dámdi væl at ganga í skúla. Men tá mátti ein klára seg sjálvan, tá ið ein var 14 ára gamal og var farin úr skúlanum. Til skips Arne arbeiddi í sild og í fiski í Runavík í gott tvey ár, áðrenn hann fór til skips. Hann og Diktus, ein vinmaður hansara, fóru báðir í senn fyrsta túr til skips í 1955 við William Martin, skúlaskipinum í Rituvík í mong ár. Teir vóru hvør minni enn annar. Carl hevur ofta sagt, at teir eru minstu menn, hann hevur sæð í oljuklæðum. Hetta var við snøri og í sjálvdrátti. Á heysti varð farið á sild við gørnum norðan fyri Før­ oyar. Inntøkan tað árið var 5.500 krónur. Várið í 1956 róðu teir út undir Føroyum. Fremst v.f. Sólvá og Eva. Aftanfyri Gisli, Leon og Arne Tey 12 systkini, sum nú hava staðfestað Guinness heimsmetið sum heimsins elstu systkin, eru Magnus, vanligar kallaður Maggi, (1920), Vensil (1921), Sára (1923), Marin (1924), Arnholt (1925), Carl (1928), Elly (1930), Jaspur (1932), Harry (1933), Mary (1934), Amy (1936) og Arne (1938). Henda myndin er frá 1.000 ára føðingardegnum. (MYND: HANUS HØJGAARD) Framhald á næstu síðu