týsdagur 9. februar 2016síða 19

19 Mikudagur 10. februar 2016 · Nr. 17 Sosialurin KJAK Jónsvein Simonsen Lærari, Saltangará Ein staðilig áheitan á landsstýris og ting­fólk um ikki at broyta hjúna­ bands­lóg­ina! Fólk okkara hev­ur havt stóra virð­ing fyri Guds orði, og tað eiga vit nú­livandi eisini at hava, tí at tað førir signing við sær. Hetta kunnu vit ikki skilja frá okkara dagliga lívi. Tað er nakað, sum eitur rætt og skeivt. Í dagsins samfelagi eru mangan eingi mørk, ella mørk avtikin á so mongum økjum. Og nú er ætlan, eisini at flyta hetta markið. Og her siga vit nei. Orðtøkini 22, 28 siga: Flyt ikki avgomul markaskjal, sum fedrar tínir hava sett. Gera vit lógir, sum hesa, ið stríðir beint ímóti tí, ið Guds orð lærir okk­ um, verður ikki væl vorðið. Hetta var syndin, sum var or­ søkin til, at Gud oyddi Sodoma og Gomorra. Rómverjabrævið 1. kap. ávarar eisini staðiliga ímóti sodomi ella nútíðar navnið samkynd. Tí er tað heilt burtur úr vón og viti at fara at gera eina slíka lóg. Fyri nógvum árum síðani høvdu klaksvíksingar ein góðan prest, sum æt Jákup Magnussen. Hann bað hesa bøn rættuliga ofta: »Vit biðja fyri okkara stýrandi fólkum, at tey ikki mugu gera lógir, sum stríða ímóti Guds orði«. Hesa somu bøn vil eg eisini biðja. Og vóni at fáa bønarsvar! Hvat hugsa tit fyri tykkum? Janus Rein Sambært D&V hev­ur landsstýris­ kvinn­an í heilsu­ mál­um set útlend­ ing­ar at leiða se­r­frøð­inga­bólkin sum skal fortelja okkum hvussu bygn­að­u­rin í sjúk­hús­verk­in­um skal verða. Fyri at siga sum er, so eri eg um at blíva til frens av, at mann so mangan skal hála útlendingar inn, at fortelja okkum hvussu vit skulu gera og liva. »Gløgt er gestsins eyga«, sigur eitt orðatak. Men máti skal vera við. Um mann so absalut skal hava útlendingar við í arbeiðið, kann tað so ikki vera sum síðusettir ráð­gevar ella okkurt tílík, og ikki sum bein­ leiðis formansskapur! Eg haldi at landsstýriskvinnan í heilsumálum átti at skamma seg! Bara lúsin er útlendsk! eingin, ið kann áleggja teim­um at gera tað. Ætla kirkjur og sam­kom­ur hinvegin at flyta seg í spurn­inginum um viður­ kenn­ing av sam­kyndum pørum, so verður tað burturav eitt innan­ kirkjul­igt mál: Um talan verður um vælsignan av sam­k­yndum pørum ella vígslu av samkyndum pørum ella ein spurn­ingur um samvitskufrælsi (t.v.s. upp til hvønn einstakan prest ella sam­ komuleiðara) ella okk­urt fjórða, tað verður fult og heilt upp til kirkju og samkomur. Loysn grundað á viðurkenning av ósemju Uttan mun til, hvørja persónliga støðu vit hava, so munnu tey flestu viðurkenna, at fyrr ella seinni verður framd ein politisk loysn, ið gevur samkyndum rætt at fáa teirra parlag rættarliga viður­kent. Men í alt ov langa tíð hava vit havt eitt orðaskifti um hjúnaband, har partarnir standa steyr­rættir yvir av hvørjum øðr­ um. Hvørgin vil víkja. Vit koma ikki úr stað, uttan at annar part­ urin stendur sum tapari. Málið kemur fyri aftur í løgting­inum í mars-mánaði, men vit hava ilt við at síggja, at tað verður lætt at fáa eina breiða semju. Hendan loysn­ in, sum vit skjóta upp, er grundað á, at partarnir virða mótpartin og viðurkenna ósemjuna teirra millum. Við so at siga at bakka eitt stig aftur og lata borgarliga partin vera út­gangs­støðið, so slepst burtur úr óvirði­liga eljustríðnum um hjúna­bandið í politiska orða­ skift­inum. Tað er okk­ara vón, at hetta uppskot kann geva íblást­ur til eina loysn, ið stríðandi part­ arnir og eitt breiður meiriluti í løgtinginum kann taka undir við. Samtykkir løgtingið eina lóg um skrásett pør, so verða øll pør javnsett, og Fólkakirkja og samkomur varðveita fult og heilt innara frælsið