hósdagur 18. februar 2016síða 21

FRÍGGJADAGUR 19. FEBRUAR 2016 SOSIALURIN 21 21 Arnold Ludvig og bólkur hansara eru úti við nýggjari útgávu. Talan er um sera fjølbroyttan og rútmiskan jazz, har Arnold og bassurin hava leiklutin sum sterka bindiliðið millum ymisku ljóðførini SIGURJÓN EINARSON Í Kringvarpinum er ikki loyvt at drekka snaps. Um­borð á Atlantic verður ókeyp­is snaps­urin avtikin 1. sep­ temb­er. Og til bar ikki at siga, at tað var langt millum snapsirnar, tá sein­asti Geytin var á skránni, tí har var snøgt sagt eingin snapsur, sam­bært Høgna Djurhuus. Tað er eisini langt millum snaps­ ir­nar, tá tað kemur til jazz-tónleik í Føroyum. Tað koma snøgt sagt ikki eins nógvar jazz-útgávur út nú, eins og fyri nøkrum fáum árum síðani. Tó eru nakrar jazz-útgávur komnar út seinastu tíðina, so vónandi ber hetta boð um, at jazzurin er á veg fram aftur her í Føroyum. Ein av teimum, ið roynir at gera sín part hesum viðvíkjandi, er Arnold Ludvig. Arnhold hevur savn­að sær manning uttan fyri land­oddarnar til bólk sín, ið nevnist Arnold Ludvig Sextet. Tað eru blivnar til tvær útgávur, har fyrra kallast Voyages, sum kom út í 2013, meðan nýggja útgávan kall­ ast Iceland. Arnold er sannur úrmælingur á bass-gittaranum, tí er tað ikki neyðugt at koma so nógv inn á hans­ara yrkisleið – vit bæði vita og kenna væl, hvat Arnold Ludvig stendur fyri, tá tað kemur til tón­ leik. Umframt seg sjálvan hevur Arnold funnið sær nakrar heilt spennandi og rútmiskar tón­leik­ ar­ar til sína sextett, sum borð­ reið­ir við einum slagi av rútm­ iskum jazz-tónleiki. Talan er um ein sera altjóðan bólk, har flestu limirnir hava uppruna í lond­um sum Fraklandi, Togo, Montenegro og Italia, men har øll nú búgva í Danmark. Fjølbroytt útgáva Fløgan eitur, sum áður sagt, Iceland, men tað er bert í smáum brotum og einkultum sangum, eg hoyri Ísland í ljóðmyndini (ella soleiðis, eg nú einaferð setti í samband við mína fatan av Íslandi). Tað er ikki fyrr enn í tittullagnum »Iceland« og seinni eisini í »Tough Goin'«, at eg veruliga kenni tað so, at her er tað dramatiska og stórsligna lands­lagið í Íslandi tikið við. Her hoyr­ir ein geysir, stórar fossar og gos­fjøll. Heldur er fløgan meira at kenna sum ein tónleikarundferð í fleiri ymisk­um londum og støðum, eitt nú Kuba, meðan í lagnum »Port of Thor« fáa vit eina keltiska ljóð­ mynd (Lagið var eisini at finna út­gávuni frá 2013, men á nýggju fløg­uni er ein longri útgáva gjørd). Hetta skal ikki skiljast sum kritikkur, men ein verður kanska eitt sindur ørkymlaður, tá ein lesur Iceland á plátuhúsanum og heldur, at hetta nokk er eins dramat­iskur tónleikur, og ís­lendska landslagið er tað, tí tað er tað ikki heilt. Men hinvegin, so hevur Arnold Ludvig kanska fing­ið íblástur til hesa útgávuna frá síni tíð í Íslandi, so er tað ein heilt onnur søga. Tónleikinum sjálvum bilar einki. Hetta er frálíkur og sera fjøl­ broyttur jazz-tónleikur, ið til tíðir er bleytur lounge-tónleikur, men so eisini hevur dramatiskar tónar, um­framt góðar solo-framførslur frá einstøku limunum í bólkinum. Ser­liga áhugavert er einspælið í lagnum »Tough Goin'«, har fyrst el- gittarin verður sleptur leysur, men har Arnold síðani eisini trínur fram úr bak­grundini við bassinum, ið er blivin heilt psykodeliskur. Sera frísk­ligt! Arnold er sterka bindiliðið Jazzur er nú einaferð jazzur. Júst hesin tónleikastílur skal ikki bind­ ast alt ov nógv niður og setast í bás. Jazzurin eigur at hava frælsi til at verða tulkað á ymiskar mátar og geva einkulta liminum loyvi at spæla ófyrireikandi einspæl. Hetta hoyrist eisini á fløguni, men altíð er tað við Arnoldi í bak­ grundini og sum eitt bindilið mill­ um ymisku ljóðførini. Beina­vegin í fyrsta lagnum hoyra vit, at tað er bass­urin, ið er berandi eindin fyri øll løgini, har hann, eins og ein dirigentur, sveiggjar við sínum takt­stavi og heldur skil á. Alain Apaloo, upprunaliga frá Togo, er ein fínur gittarleikari, ið – saman við Arnoldi – veruliga fær víst síni kynstur í »Tough Goin'«. Sjálvur vildi eg ynskt, at ein slapp at hoyra meira av hesum. Saman­spælið og báðar solo-fram­ førslur­nar í sanginum hóvar mær sera væl. Arnold heldur seg í bak­ grund­ini fyri tað mesta, har hann heldur saman upp á tað heila, men tían­betur kemur hann eisini fram í ljós­mála í smáum brotum, og tað hevur hann uppiborið. Árini uttanlands hava so avgjørt givið Arnoldi nógv, tá tað kemur til hansara bass-ljóð og hugburðin til jazz-tónleikin. Tíðin í Plúmm lærdi hann at grulva tónleikaliga, men nú er hann blivin meira royndur, har tað virkar til, at hann veit, hvat hann vil. Arnold heldur seg kanska meira í bakgrundini við taktstavinum og gevur øðrum møguleikan at traðka fram, ið riggar sera væl til júst hesa útgávuna. Tó vildi eg ynskt at hoyrt Arnold sveiggjað meira við øksini enn taktstavinum, men hetta kundi hann so passandi gjørt sam­an við gittaranum hjá Alain Apaloo í einari komandi útgávu. Vónandi verður tað ikki langt millum snapsirnar, at vit sleppa at hoyra meira til sextettina hjá Arnoldi, tí her finnast fleiri góðir jazz-snapsir á hesari nýggju út­ gávuni. Iceland fær fýra stjørnur út av fimm. POST@SOSIALURIN.FO ÁHUGAVERDIR JAZZ-SNAPSIR FRÁ ARNOLDI OG MANNING ★★★★★Ummæli TÓNLEIKUR MYND: ÁLVUR HARALDSEN