týsdagur 2. februar 2016síða 20

Mikudagur 3. februar 2016 · Nr. 14 20 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 UMMÆLI Ummæli av Guitaristunum: Øðrvísi skemt í Spaniastovu Poulina Slættanes Leikurin er ein lýsing av fýra sera ólíkum tón­ leika­fjepparum. Alt gongur, sum best ber til, tá tey hittast til eina fyri­reik­ing um nýliga farna tónleika­vísu­sang­ aran John Hansen. Einki fantilsi er á teimum. Tey seta upp framman fyri bústaðin hjá John Hansen við hvør sínum gittara, og konfliktirnar byrja beinan vegin. Tvey onnur skuldu vera við, men tey møta ikki. Hvat skulu tey spæla og syngja tí farna til heiðurs? Repertoir'arið er fjølbroytt. Tá samanum kemur, snýr leik­ urin seg næstan ikki um tann deyða tónleikaran, men heldur um løgna og frammiliga felagsskapin, sum hesi fýra ólátaðu og ófólkaligu vin­fólkini hava. Hvør regla, hvørt orð, hvør handling hjá teimum skal diskuterast, og tað er ikki við mýkindum. Tómt og innihaldsleyst er alt prátið. Persónarnir eru av tí ekstrema slagnum, tey kenna sær ikki hógv og hvessa sínar ógvusligu og høpisleysu meiningar. Hann, sum ber av, er Ívaldur. Líkamikið, hvat hini trý koma við, so er hann kontra. Tey royna at vera semju­ søkjandi, men alt vindur seg upp í ein verri ellubita, tí Ívaldur knúlvar tey so til. Tey eru øll so fesjut, - í atferð og framferð og burturvið ílætin. Her fær man eisini nakað at hugsa um, - umhvørvið hjá teimum er so fesjut og óskipað. Ívaldur (Jógvan á Høvdanum) er eftir øllum at døma hann, ið stýrir øllum. Ófantaligur, harðligur, frekur og kaldur. Hini royna at fáa hann at líkjast teimum, men altíð koyrir Ívaldur tey í tann pottin, ið einki hevur uppá seg. Tey diskutera og diskutera, hvat er besti sangurin, ið tey skulu spæla. Men tey duga bara ikki. Alt dettur á gólvið, hvussu gjarna, tey annars vilja. Kanon, tvístemt ella hvussu gera tey tað best ? Ja, har eru fleiri boð. Men John til heiðurs er tað neyvan. Egoistarnir eru komnir at seta seg sjálvar í fremstu røð, gitir man. Her er illsinni, her er svongd, saknur og so nógv annað, sum set­ ir dagsskránna. Men tá saman um kemur, so eru tey tvinnaði í eini tilgongd, har tey hava tørv á hvør øðrum. Helst eru tey støk og nokk so svøk. Vit hava gott av at fáa innlit í eitt øðrvísi lív. Hjá guitaristunum er tað øðrvísi og svakligt. Vit hava hesi ímillum okkum dagliga, og tey siga nógv skilagott. Men nógv kunnu vit síla frá. Øll fýra spældu so sera væl. Tey vóru øll líka ónormal. Grækaris, ið spældur varð av Høgna Olsen, var framúr. Hann dugdi við keipum og øðrvísi atburði beinan vegin at seta orð á, hvussu løgin hann var. Kropsmálið var framúr gott. Line Knutzon, ið er donsk, hevur skrivað leikin. Dramabólkurin hev­ ur loftað søguni, og sjangran er nokk so øðrvísi enn tað siðbundnað reportoarið, sum Sjónleikarafelagið í Klaksvík hevur staðið fyri. Takksamt og gott at hava henda brakandi góða pallin úti í Klaks­vík, har so lítið pláss er millum pall og áskoðarar. Eina løtu var tað sum um, at vit vóru komin til minnis­ konsert um John Hansen. Vit sloppu bara ikki at seta leikararnar uppá pláss. Tey spældu betri enn so. Tað bar ikki til at tala at, tí tey tóku næstan ótalaða orðið av tær. Genturnar spældu sera væl, bæði Greta og Kim (Sára Skarðenni og Eva Maria Bláhamar). Kanska minn­ist eg Evu úr Sjeyk ella Fame í Hoydølum. Ein gudgivin song­ rødd, ið lyfti allar hinar upp um elligomlu, ormetnu bjálkarnar í Spaniastovu. Jógvan á Høvdanum við frísutum og stuttligum skalla, spældi super væl. Tit dugdu so væl at syngja, ja, so sera væl, tá tit funnu melodiin. Men tekstirnir vóru innihaldsleysir, og tað var eis­ ini meiningin. Bergur Rasmussen umsetti leikin. Haldi ikki, tá hann nú lat leikin vera eitt sindur »heimligan«, at hann rakti nóg væl. Kundi sakt­ ans givið sær meiri far um, hvussu vit gera okkum upp, tá vit vilja vera øðrvísi. Tað flata millum danir og okkum er nokk so skilligt. Danska fjantið og fjasið fekk í og so nógva rúmd. Har kundi okkurt verið tikið burturúr, sum legði seg meiri upp at okkara heimliga gerandismeldri. Ria Tórgarð dugdi eisini hesa ferð at fáa leikgongdina at rigga. Hon loftar og dugir at seta ferð á og geva leikarunum »drive«. Í leikriti plaga vit at síggja, hvør staðið hevur fyri búnum og sniði. Frískligt, at Margreth Dalsenni hevur verið leverandørur til búnar hjá dramabólkinum. Pallurin ella rúmið sjálvt, var sum skapt til leikin. Ongantíð betur, um klaksvíkingar sum skjótast fáa eitt sjónleikahøli, ið kann rúma øll­ um avbjóðingum, sum søma seg best, tá boðskapurin skal út. Tað líkist ongum, at býurin ikki hevur frægari karmar enn trongu Spania­ stovu. Tað er nokk so langt úti, tá hon er álitið hjá so ídnum og huga­ góðum áhugaleikarum. NØVN Seinnapartin sunnudagin dróg Lena Syderbø vermóðir andan fyri seinastu ferð, eftir eitt langt og ríkt lív her á fold, og hon verður borin til hvíldar úr Christianskirkjuni í morgin 4. februar, sjálvan brúd­ leyps­dagin. Tá eru 71 ár síðani hon og Johan verfaðir vórðu vígd í Kun­ oyar kirkju. Lena hevur verið kletturin í einari stórari familju, sum spratt úr trygga heiminum á Skáltavegi 8. Børnini eru níggju í tali. Dánial, Jonly, Sigurd, Hemming, Jógvan, Birgir, Pavla, Jørleiv og Frank. Síð­ ani eru 30 ommubørn og nú eru 31 langommubørn. Lena var eitt av teimum fólkum, tú veruliga verður góður við frá fyrsta degi. Uttan at hava eina avgjørda meining um nýggju selfiementanina, sum nú ger um seg, so haldi eg at vermóðir var ein fullkomin mótsøgn til hesa mentan. Hon hugsaði ikki um seg sjálva, men øll onnur og næstrakærleikin hevði ongi mørk. Nú eg í skundi siti og skrivi nøkur minningarorð um vermóðir, er tað so nógv eg hevði havt hug at sagt um hennara eginleikar. Tað fyrsta eg hugsi um er, at hon hugsaði ikki um seg sjálva. Fremst í hennara hugaheimi var tað sera umráðandi, at øll hennara kæru høvdu tað gott. Familjan er stór og mangan komu nógv fólk á gátt, og hennara lív var at varta upp á Skálta­vegnum, og eg havi onga staðni upplivað meira ektaðan blíð­ skap. Bara tað besta var nógv gott. Longu í barnaárum fekk Lena stóra ábyrgd og lærdi lívsins stríð at kenna. Hon var dóttir Siggu Malenu og Dánial Julius Poulsen í Kunoy, og hon var bert níggju ára gomul, tá pápin doyði av lungna­ bruna. Tey vóru níggju systkin. Fimm beiggjar og fýra systrar. Lena er elst av systrunum, og nógv kom at hvíla á hennara herðum frá barni av. Hon lærdi at binda longu sum níggju ára gomul og hon bant teimum eldru beiggjunum nógv hosupør, tá teir skuldu til skips. Hon var mammuni Siggu ein stór hjálp. Sum ung tænti Lena á Føroya Fólkaháskúla í Havn. Her hevði hon eina góða tíð, hóast ófriðartíð var. Hon plagdi livandi at greiða frá hendingini, tá bumbað varð í Sandagerði. Og við stórari virðing tosaði hon mangan um fólkini, ið mynd­aðu Háskúlan, Rasmus Ras­ mus­sen, Símun av Skarði og kon­ una Sonnu. Lena fylgdi væl við sam­felags­ viðurskiftum, og hvønn tann ein­ asta dag Løgtingið var saman, sat hon og hugdi og lurtaði, og hon var ikki sein at koma við við­ merk­ingum til tað, ið sagt varð á løgtingsins røðarapalli. Onkuntíð tá eg kom inn til hennara, og helt at stovan var full av fólki, var tað Lena, sum sat og svaraði til. Havi sjálvur altíð verið hugtikin av, hvussu ósvitaliga trygg Lena var í sínari politisku trúgv. Hon var allar sínar dagar eitt brennandi fullveldisfólk, og tað fjaldi hon ikki fyri nøkrum. Líka ósvitalig var tann gamla guðstrúgvin, sum fylgdi henni frá barni av. Síggi fyri mær Lenu sita í stovuni við sálmabók í hond og lurta eftir morgunlestrinum, klár at syngja við. Fyri Lenu vóru tað serligar løtur, tá hon av og á hevði høvi at vera til guðstænastu í heimbygdini Kunoy, og hon setti seg altíð í bonkin, har húskið hevði sítt fasta pláss. Hóast hon var óvanliga lítillátin, fylti Lena nógv í hugaheiminum hjá øllum sínum nærmastu. Fyri okkum er tað eitt stórt tómrúm, nú hon er farin. Men eftir hana hava vit øll tey góðu minnini, sum vit eiga saman. Hvíl í friði. Tórður Mikkelsen Minningarorð um Lenu Syderbø