hósdagur 4. februar 2016síða 16

FRÍGGJADAGUR 5. FEBRUAR 2016 SOSIALURIN 15 16 POLITIKKUR Mín nerva- pirrandi og spennandi ferð á ungdómstingið T á skúlaárið 2015/2016 júst varð byrjað í august, fingu vit í 9.a í Eysturskúlanum eitt sind­ur av kunning um árið, ið lá fyri framman. Stílar, royndir og aðr­ar uppgávur fyltu mest, men okkurt ljóspunkt var eisini. Mill­um annað var hetta sokallaða »ung­dóms­tingið« nevnt. Av tí, at mær altíð hevur dámað væl at fylgt við í samfelagnum og politisk­um kjakum, vakti hetta beinan­vegin áhuga hjá mær. Men enn var eitt fitt tíðarbil til, at nøkur heldig ung skuldu í politiska eldin. Sum skúlaárið leið, fingu vit so við og við meiri upplýsingar um ungdómstingið. Vit vórðu koyrd í tveir bólkar, ið gjørdu hvør sítt uppskot at leggja fram, annað um at fáa samfelgsfrøði á tíma­ talv­una sum eina lærugrein fyri seg og hitt um rúsdrekkalógina. Lærari okkara hjálpti við at seta tey upp og leggja síðstu hond á, áðrenn tað skuldi sendast inn til Løgtingið. Skjótt kom eisini dagurin, tá fimm næmingar úr mínum flokki skuldu veljast at fara sum umboð í Løgtingið. Tvey, harímillum eg, rættu beinanvegi hondina upp, meðan hinir tríggir limirnir komu eina løtu aftaná. Hetta var ein spurningur, ið varð avgreiddur skjótt og væl. Spenningurin var øgiligur So uppran gylti dagurin: 1. februar 2016. Tey fimm tingfólkini skuldu møta kl 8.30 í Løgtinginum til morgunmat og kunning. Jú jú, eg pyntaði meg eitt sindur og hugsaði tingini í gjøgnum. Veðrið uttanfyri var heldur sjaskut og keðiligt, men tað megnaði ikki at køva viljan og ágrýtni, ið bylgdist í mær. Eg gekk so oman til hjartað í býnum, til glæs­iliga bygningin við tí serliga hátíðarliga dáminum um seg. Í gong­ini vóru nøkur ung, men enn vantaðu tey flestu í. Eg rokni við, at tey flestu vóru rættiliga spent at taka sæti har, ið sera umfatandi av­gerðir verða tiknar. Í kantinuni varð borðreitt við einum løttum morgunmati: boll­um, bæði ljósum og myrk­um, súltutoyi, smøri og osti. Har­ aftur­at var djús og vatn aftur­við at drekka og starvs­fólkini vóru bæði blíð og týð. Brátt var morgunmaturin lið­ugur og farast skuldi til verka. Øll fóru upp á aðru hædd inn í fundar­høli 1, har tann fyrsta kunn­ingin skuldi vera. Løgfrøð­ ingarnir, ið arbeiða har dagligani, stóðu fyri kunningini, ið skuldi verða tað, vit høvdu at peila eftir inn­til víðari. Ein kona steig fram og tendraði uppvørpuna. Við powerpoint-framløgu greiddi hon síðani okkum frá, øllum ting­ unum, vit fóru at hava brúk fyri í ting­salinum: hvussu vit bóðu um orðið, hvussu vit søgdu við løg­ tings­formannin og so framvegis. Eitt sindur áðrenn klokkan tíggju fóru vit oman móti ting­ sal­inum. Vit høvdu fingið føst pláss áðrenn, so vit fóru til teirra. Skipað var soleiðis fyri, at flokkarnir sótu saman so nógv sum møguligt á fýra teim­um aftastu røðunum, meðan fyrsta røð var reserverað til lands­týris­ fólk­ini, ið skuldu koma næsta dagin. Síðani fór tingfundurin í gongd. Løgtingsformaðurin legði fyri við eini vakrari røðu og setti fundin. Rúsdrekkalógin elvdi til kjak Í byrjanini, tá uppskotini skuldu leggjast fram, vóru tey flestu Hugleiðing Hvussu eitt land riggar og um tað er skil í, er bundið av tess stýrisskipan. Nógv stór ríki eru fallin, tí ósemjur eru vorðnar loystar á skeivan hátt. Men eisini hava nógv ríki verið til leingi og riggað væl. Hetta tí, at landsleiðararnir hava lurtað eftir fólkinum og viðgjørt fólksins vilja á sømiligan hátt. Men hvussu hevur so verið við fólkinum? Hava tey altíð havt innlit og skilt, hvat alt gongur út uppá? Vit fingu eitt høvi at skilja løgtingið og tess skipanir betur, tá vit vóru á ungdómstingið 1. og 2. februar 2016