hósdagur 4. februar 2016síða 17

FRÍGGJADAGUR 5. FEBRUAR 2016 SOSIALURIN 15 17 Mia Helmsdal Clothier Næmingur á Eysturskúlanum kanska eitt sindur ótrygg og harvið gjørd­ist orðaskiftið ikki so drúgt. Men so kom fartur yvir feltið. Mill­um annað, tá okkara uppskot um at broyta rúsdrekkalógina so­ leiðis, at loyvt skuldi verða at selja rús­drekka í vanligum mat­vøru­ handlum, varð lagt fram, byrjaði eitt øðiligt orðaskifti. Báðir partar høvdu góð argument: ja-síðan vildi helt ikki tað var rætt, at frælsi hjá teimum, ið dugdu at drekka, skuldi skerjast, tí ein lítil minniluti ikki dugdi. Hinvegin argumenteraði nei-síðan ímóti og segði, at tað var skeivt at gera tilveruna hjá teim­ um við drykkjutrupulleikum enn truplari, við at seta rúsdrekka inn í van­ligar handlar, saman við breyði, mjólk og líknandi. Eftir eina tíð, mátti løg­tings­ formaðurin skerja við­merk­ingar­ nar, tí alt ov lítil tíð var sett av til tess at viðmerkja. Og so, klokkan umleið eitt, høvdu øll málini, alt frá fríari fosturtøku til nýggja høll til frælsan ítrótt, verið til við­gerðar. Móð fóru vit inn aftur í kan­tin­una at løða battaríini. Heit lasagna var á skránni og har var dúg­liga etið. Øll fyrireikaðu seg til at fara í nevnd. Ein tíma eftir fóru vit í gongd aftur við góðum treysti. Tinglimirnir vórðu deild­ir í tríggjar nevndir: Mentunar­ nevndina, Rættarnevndina og Vinnu­nevndina. Eg sjálv varð beind í Rættarnevndina. Har skuldu vit viðgera fýra tingmál og skriva álit um tey. Til eina málið kom eitt umboð frá Amnesty International at greiða frá hug­ sjón­um sínum. Síðani skuldu vit greiða frá okkara hugsanum um málið, atkvøða og skipa nevnd­ina, so hon antin var ein samd nevnd ella ein meiriluta- og minni­luta­ nevnd. Vit upplivdu allar tríggjar. Síðani var dagurin meiri ella minni endaður, tó umleið ein tíma seinkaður. Seinast á skránni vóru vitjanir frá trimum politisk­ um ungmannafelagnum, ið greiddu frá, hvat tey standa fyri. Ikki so nógvir spurningar vórðu spurdir, tí øll vildu allarhelst sleppa heim eftir ein langan ar­ beiðs­dag. Men helst gleddu øll seg eis­ini til í morgin. Lívstíð fyri at gera seg inn á djór Dagin eftir skuldu vit møta eitt sindur seinni. Eisini var morgun­ matur aftur at byrja við og so til verka. Øll álitini, sum vórðu skriv­ að, summi við broytingar­upp­ skot­um, skuldu leggjast fram og við­greast fyri aðru ferð. Manna­ gongd­in var hin sama og argu­ ment­ini somuleiðis. Og aftur mátti løg­tings­formaðurin avmarkað við­ merk­ingar­nar. Eitt, ið eg haldi tók øll eitt sind­ ur á bóli, var, tá uppskotið, um at herða revsingina av misrøkt av djórum, serliga neyðtøku, varð lagt fram. Hetta varð eitt tað longsta orðaskiftað í hesum deg­ num og nógv heldur ógvuslig og óvæntað argument komu fram í dags­ins ljós: ein av tinglimunum vildi tað so, at revsingin fyri at gera seg kynsliga inn á djór skuldi vera lívs­tíð. Men hesum tóku øll ikki undir við. Kjakað varð aftur og fram leingi, inntil tey flestu vórðu troytt av at hoyra somu argu­ment umaftur og lótu vera at trýsta á knappin at biðja um orðið. Aftaná hvørt mál var liðugt við­gjørt, skuldi atkvøðast um tað: ja, nei ella blankt. Eitt av mál­ unum, ið fekk fulla undirtøku, var upp­skotið um at fáa eina psykiatriska deild til børn og ung setta á stovn. Hetta skuldi í øllum før­um takast sum ein vinarlig áminn­ing, helt onkur fyri. Tað var nokkso stuttligt at hoyra, helt eg. Tað kendist so gott at fáa ávirkan á sam­felagið, vit liva í. At enda vóru øll málini við­ gjørd og atkvøtt varð um tey. Sorgblítt at fara Tá løgtingsformaðurin hevði niður­lagt fundin, skuldu vit niðan aftur í fundarhølið at fyri­ reika okkum til teir ófráboð­aðu spurn­ingarnar til lands­týris­fólk­ ini. Vit skuldu læra at tiltala tey ordiligani og takka fyri svarið.eg skuldi sjálv spyrja løgmann ein spurning, men var tíbetur ikki fyrst. Tó var eg ikki minni spent. Vit fóru síðani oman í ting­alin aftur og fundurin var upp­aftur­ tikin. Á fremstu røð sótu tey so, lands­stýrisfólkini. Spyrjararnir fóru so ein og ein niðan á tingsins røðara­pall at seta spurningin, sum síðani varð svaraður av lands­týrisfólkunum. Ein og ein fóru teir framvið til allir 21 vóru settir, svaraðir og takkað var fyri svar. Nú leið móti enda. Eg var eitt sindur syrgin, ti mær hevði dám­að hesar dagarnar sera væl og hevði ikki lagt í at verið har longri. Men alt hevur ein enda her lívinum. Skipað var fyri mót­ tøku í kantinuni, har leskiligir føstu­bollar vóru borðreiddir og høvi varð at tosa við øll hini. Eisini tosaðu summi okkara við føroysku miðlarnar. Hesin kapittulin hevur fingið ein enda, men politiska ævintýrið er ikki heilt liðugt skrivað, so hvør veit? Kanska vera hesi somu ungu aftur at síggja á tingsins røðara­palli í framtíðini. Hetta vóni eg í øllum førum inniliga, tí fleiri hava stórt potentiali til tess. Ungdómurin er hóast alt fram­ tíðin í øllum samfeløgum í heim­ inum, so at kunna tey um hetta, er ikki so býtt. Ein kann kalla tað eina investering í framtíðina. Og tað er væl gjørt. MYND: ÁLVUR HARALDSEN