mikudagur 18. mai 2016síða 16

Hósdagur 19. mai 2016 · Nr. 56 16 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 NØVN Jóannes Hansen Kanska eru tey fleiri, sum nú eru uppi á døgum, ið spyrja, hvør Jens Guttesen er og var. Einki undarligt er í tí. Í august vera tað tjúgu ár síðani, at hann áttati ára gam­al og lívsfúsur og frískur brádliga segði foldar­ lívinum farvæl. Nógv vatn er runnið í ánna síðani tá, og tað mesta av einum ættarliði er farið um sýnina. Jens var tónleikaskald. Hann kom­po­neraði framúr vøkur songløg, sum framvegis ofta eru at hoyra, hann komponeraði og setti út fyri hornorkestur og eisini fyri strúk­arar og til meiri fjøltáttað klassiskt samanspæl. Tólv ár eftir, at hann hevði biðið skriv­stovu­starvinum í Shell farvæl, gav hann í 1988 út Ljómur og lag, ið fevnir um flestu løgini og út­setingarnar, sum Jens hevur gjørt og sett út. Fjølskyldan er stór, og tey nógvu hava sína gongd í Ebenezer. Har verður tað sunnu­ kvøldið klokkan 18 skipað fyri fagnaðarløtu í sambandi við, at tað mánadagin 23. mai eru hundrað ár síðani, at Jens Guttesen var borin í heim. Teir, sum skipa fyri og leggja til rættis, eru sonurin, Jens Christian Guttesen, versonurin Petur Simonsen, og Øssur Berghamar og Alexander Samuelsen. – Tað er ein avbjóðing. Ikki at finna tilfar, sum er hóskiligt eina løtu sum hesa, men held­ur at raðfesta, hvat skal við, og hvat skal liggja eftir. Tað er so ógvuliga nógv, ið er okkum kært, og sum tað er upplagt at taka fram, men vit mugu eisini hugsa um tíðar- karmin. Fyri tað mesta verður tað sangur og musikkur, og so verður hetta knýtt saman við onkrum viðmerkingunum og onkrari samrøðu, sigur Petur Simonsen. Fagnaðarløtan verður klokkan 18. Á skránni er felagssangur, kórsangur, ser­sang­ ir, barna­sangir og tónleikainnsløg. Aft­an á verða øll bjóðað til ein nátturðabita í Ebe­ nez­er. Upprunin Jens var havnarmaður og eyðkend býar­ mynd, tá ið hann skundisliga var til gongu í býnum og á landsvegunum – onkra ferðina heilt norður til Eiðis at vitja dóttrina og hennara. Á veg úr Torfinsgøtu, har hugnaliga heim­ ið var, og heim í býin, sást hann. Alt hansara lív og hansara máti at vera upp á lýstu av musikaliteti, og hetta setti dám á alla staðni, har hann var. Vit minnast hann lættan upp á sporið, bríkslandi ella syngjandi, vit minnast hann spæla og syngja heima við hús, og har hann vitjaði, og ikki minst minnast vit hann á møtum og í øðrum samkomum, tá hann sang av hjarta og ofta leiddi felagssang. Tað kom meiri enn einaferð fyri, at sang­ lærarar bóðu næmingarnar eygleiða Jens Gutte­sen fyri at síggja og fata, hvussu týdn­ ing­ar­mikið tað er fyri sangin, at bæði sál og likam verða løgd í, tá ið sangurin verður fram­borin! Hornið átti stórt pláss Tað var í lítlu húsunum við Tinghúsvegin – dygst omanfyri Bøkjarabrekku - at Jens vaks upp. Musikkurin í barnaheiminum var góður íblástur til alt tað, sum hann seinni greiddi úr hondum. Pápin, Jens Christian Guttesen, var tónleikari. Hann stjórnaði bæði Havnar Horn­orkestri og GHM, og í lítlu stovuni undir­vísti hann, meðan konan og tey ellivu børnini eisini vóru undir lonini. Í Ebenezer fer hornorkestrið hjá Frelsunar­herinum sunnukvøldið at spæla. Saman við fleiri av brøðrum sínum spældi Jens horn. Trompetina var hann serliga góður við. Hann komponeraði og setti út til horn­orkestur, og hann var altíð hugtikin í Minnast hundrað ára Fagnaðarløta verður í Ebenezer sunnukvøldið í sambandi við, at hundrað ár eru liðin, síðani Jens Guttesen, tónleikaskald og kórleiðari, var borin í heim