mánadagur 18. apríl 2016síða 20

Mánadagur 18. apríl 2016 · Nr. 44 20 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Pætur Albinus Hóast hon hevur útmerkað seg sum ein hin besti spæl­ ar­in í føroysku lands­kapp­ ing­ini yvirhøvur, so hevur lagn­an mangar ferðir verið Marionnu Holm Jacobsen hørð. 20 ára gamli VÍF-leik­ arin, sum annars er upp­ vaksin í Neistanum og eisini hevur roynt seg í donskum hond­bólti, hevur verið illa darvað av skaðum á hond­ bólts­leiðini. Fyri góðari viku síðani mátti hon ígjøgnum tvær skurð­viðgerðir vegna bruna í vinstra armi. Hon hevði fingið bakteriuna nekrotiser­ andi fasciiti, sum er sera vanda­mikil. Hon leypir á húð, vevnað, musklar og ann­að. Verður bakterian ikki bast í nóg góðari tíð, so kann tann rakti missa armin og í ring­asta føri eisini doyggja av henni. Marianna var tó heppin og slapp undir skurð alt fyri eitt, og læknarnir megnaðu at basa hesi ógvuliga sjáld­ somu bakteriu, sum einans 1-2 út av 100.000 fáa. At vera undir skurði er ikki nakað nýtt fyri Marionnu. Fleiri ferðir hava álvar­sligir og drúgvir skaðar verið glæsiligu hondbólts­ fram­tíð hennara ein mein­ bogi á vegnum. Vann Partille Alt byrjaði, tá ið Marianna gekk í øðrum flokki. Ein genta í flokki hennara fekk lokk­að hana við til hond­ bólts­venjing, og tað gekk ikki drúgv tíð áðrenn gávurnar vóru til at fáa eyga á. Hon skor­aði eitt mál fyri og ann­ að eftir, júst soleiðis sum vit kenna hana í dag. Veruliga gjøgnumbrotið fekk hon í 2010, tá ið hon saman við G14 hjá Neist­ anum vann heimsins størstu hondbóltskapping, Partille Cup í Svøríki. – Um hesa tíðina var hond­bóltur mítt eitt og alt, har eg ikki ynskti annað enn at koma so langt sum yvir­ høvur gjørligt við hond­bólt­ inum, sigur Marianna, sum í kappingini skaraði framúr. Hetta fór ikki ósæð fram­ við. – Eitt sindur eftir at hava spælt finaluna har yviri, setti Jan Ottosen seg í sam­band við meg. Hann hevði sam­ band við leiðsluna í Skander­ borg, har eg bleiv biðin um at koma at royndarvenja við teimum. Teir høvdu nevn­ iliga sæð meg í finaluni í Svøríki, sigur Marianna. Hóast unga aldurin, so skilti Marianna, at hetta var ein frálíkur møguleiki. Hon gjørdi skjótt upp við seg sjálva, at hon skuldi taka av til­boðnum. – Men so langt kom eg ongantíð, brýtur Marianna av og útgreinar: – Eg breyt armin í einum dysti síðst í árinum her heima, og mátti sita uttanfyri í um­leið tveir mánaðir. Eg boð­aði Skanderborg frá, at royndar­venjinin mátti út­ setast. Aftur óheppin Best sum hon var komin fyri seg eftir armbrotið og aftur var byrjað at kasta við bólti, var óhappið aftur úti. Hetta var einans 15 dagar eftir at hon var byrjað aftur. Tað var í einum ungdóms­ dysti ímillum Neistan og Kyndil í 2012, at tann tá 16 ára gamla Marianna var óheppin og meiddi sær høgra knæ so­mikið illa, at hon mátti skurð­viðgerast bæði í kross­ band­inum og menisk­inum. – Tá mátti eg endaliga siga nei við Skanderborg. Eg visti, at hetta fór at taka mær langa tíð, greiðir Marianna frá. – Eg bleiv so skurð­við­ gjørd fýra mánaðir aftaná hend­ing­ina, og var ikki klár at spæla aftur fyrr enn eitt heilt ár aftaná skurð­við­ gerð­ina. Tá ið eg so loksins kundi spæla aftur, var eingin hond­bóltur her heima, tí tá var summar­steðgur. Alt í alt gekk long tíð áðrenn eg aftur kundi spæla dyst, sigur hon. Hóast skaðar og upp­venj­ ing høvdu myndað seinastu drúgvu tíðina hjá Marionnu, so ynskti hon framvegis at sleppa at royna seg í Dan­ mark. Árið eftir, í 2013, tók Marianna avgerð um at melda seg inn á eitt akademi í Kolding. IKA-Idrætsakademi Kolding var navnið, og aftur hesaferð var tað Jan Ottosen, sum hjálpti henni ávegis. Ævintýrið Í Kolding byrjaði uttanlands­ ævintýr hennara, og nýggja kapittulin gleddi hon seg til. – Mítt knæ kendist øgiliga gott, og eg hevði eis­ ini uppvant tað sera nógv. Eg var so glað fyri at byrja hond­bóltin aftur – nú í Kolding, har alt var nýtt og spenn­andi, greiðir Marianna frá. Lagnan var henni tó ei­ heldur hesaferð blíð. – Læknarnir søgdu við meg, at um eg ikki slapp í viðgerð alt fyri eitt, so var eg í vanda fyri at missa armin og í ringasta føri doyggja, sigur Marianna Holm Jacobsen, sum herfyri varð álopin av einari sera vandamiklari bakteriu. Stórskjúttin hjá VÍF greiðir í hesi samrøðu frá einari buldrutari hondbóltsleið, har hon hevur verið darvað av nógvum og álvarsligum skaðum HONDBÓLTUR STÓRSKJÚTTIN HJÁ VÍF MARIANNA KUNDI MIST ARMIN MARIANNA – HONDBÓLTUR ER IKKI TAÐ EINASTA, SUM EG ÆTLI MÆR AT BYGGJA LÍVIÐ Á Soleiðis sá armurin út eftir skurðviðgerðina Marianna í Skanderborg-búnanum