mánadagur 18. apríl 2016síða 21

21 Mánadagur 6. januar 2014 · Nr. 2 Sosialurin Mánadagur 18. apríl 2016 · Nr. 44 Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 – Eg hevði ikki verið við í meira enn tríggjar dagar, tá ið eg brádliga fekk pínu aftur í sama knæið. Hesaferð var tað aftur meniskurin, og tað kravdi enn eina skurðvigerð. Hesa­ferð mátti eg sita uttan­ fyri í fimm mánaðir, greiðir Marianna frá. Skaðarnir forfylgdu henni. Tá ið hon kom fyri seg aftur, fekk hon enn eitt aftur­slag. Hesaferð beklaði hon ógvusliga og sleit tvey lið­bond í fótinum. Næstan allur undirparturin av bein­ inum var illa hovin og lill­ að­ur á liti – hesaferð mátti hon hvíla í meira enn tveir mán­aðir. Nógva mótgongdin hevði nú hópað seg upp hjá Marionnu, sum hevði ilt við at rúma tað. Eina dagin valdi hon at fara til venjaran at tosa beint frá hjartanum. – Eg veit, at eg havi skyldu til at møta til venj­ingar og dystir, men eg meldi meg hervið út úr hond­bólt­inum í ein mánað. Eg havi fingið nokk við at sita og hyggja at. Eg eri blivin hondbólts­ depri­merað, og velji nú sjálv nær eg komi í høllina, segði Marianna við venjaran hjá sær, sum tíbetur skilti støð­ una væl og ikki brigdaði fyri av­gerð hennara. Skanderborg Tíðin gekk, og Marianna gjørd­ist eina tíð aftaná aftur nóg birg at spæla hondbólt. – Eg hevði eitt sera gott ár, bæði við nýggjum vinum, floksfelagum, samkomu og øðrum, sigur Marianna, sum tók 1.g í Kolding og eisini hevði ætlanir um at halda fram í Kolding. – Á sumri 2014 fór eg so aftur til Svøríkis at kappast, hesaferð við landsliðnum í European Open. Mær varð fortalt, at tveir venjarar hjá Skander­borg mintust væl Neistan frá Partille Cup. Tann eini var venjari hjá tí lið­num, sum vit vunnu ímóti í final­uni. Hann mintist mítt navn, greiðir Marianna frá og heldur fram: – Tá eg var í Svøríki, setti eini venjarin seg so í sam­band við meg umvegis facebook. Teir komu at hyggja at tí eina dystinum, og vit avtalaðu at hittast á eini café til eitt prát. Teir vildu gjarna hava, at eg kom til Skanderborg at spæla við U18, sigur Marianna, sum nú fekk eina trupla avgerð at taka. – Eg var sjálvandi nógv í iva. Eg hevði sagt »vit síggj­ ast« við øll í Kolding, og eg treivst sera væl har, sigur Marianna. Hon valdi tó at hoppa út í tað. – Eg havi ongantíð verið bangin fyri at royna nakað nýtt, og hóast eg ongantíð hevði verið í Skanderbog og ikki kendi eitt menniskja har, so valdi eg at fara, sigur Marianna. Akademiið í Skanderborg kall­ast SHEA, Skanderborg Håndbold Elite Akademi. Hetta var ein stór um­broyt­ ing hjá unga føroyinginum, sum nú skuldi finna seg til­ rættis á væl hægri støði, har skráin segði fýra hond­bólts­ venjingar um vikuna, tríggj­ ar styrkisvenjingar og ein renni­venjing. U18-liðið hjá Skanderborg var um hetta millum bestu liðini í Dan­ mark. Troytt Hóast Marianna loksins megn­aði at halda seg skaða­ fría og nú var sloppin ígjøgn­ um nálareygað til elituna í donskum hondbólti, so skuldi hetta vísa seg at vera byrjan­in til endan. – Eg fekk ikki so nógva spæli­tíð, sum eg ynskti, og til síðst mátti eg viðganga, at eg bleiv troytt av hond­bólt­ inum. Fyri at vera á ein­um seriøsum akademii í Dan­ mark, so er alneyðugt at vilja hondbóltin meira enn nakað annað, sigur Marianna. – Men eg treivst tó sera væl sosialt við øllum teimum nýggju floksfeløgunum og vin­unum, sum eg fekk, legg­ ur hon afturat. Lagnan við teimum mongu skaðunum hevði fing­ið klørnar í hana. – Mínir skaðar, ið skaptu eina aðra frítíð ígjøgnum mína tíð, gjørdu, at eg sá nak­að annað enn bara hond­ bólt. Hóast eg ikki hevði tíð til tað í Skanderborg, so fór eg allíkavæl at spæla fótbólt og beachvolley við vinfólki eftir skúlatíð. At enda hevði eg hug til alt annað enn hond­bólt, sigur Marianna, sum eisini í síðsta enda valdi at fylgja hjartanum. – Eftir tvey fantastisk ár í Danmark, valdi eg at flyta heim aftur til Føroya. Til mínar deiligu vinkonur, áðr­ enn allar fara hvør til sítt at lesa o.s.fr, sigur Marianna. Valdi VÍF Tað var á sumri 2015, at Marianna Holm Jacobsen flutti aftur til Føroya. Tað mundi vera upplagt, at hon nú fór at spæla við barn­ dóms­felagnum, Neistanum. – Hetta summarið fór eg avstað við landsliðnum, og tá setti venjarin hjá VÍF, Geir Wardum, seg í samband við meg. Hetta var miðsleiðis í juni. Fyrst takkaði eg nei, av tí eg hevði valt Neistan, men sum tíðin leið vísti VÍF stór­an áhuga í mær, og eg tók avgerð um at fara til VÍF. Liðið var nýtt og spennandi, og afturat tí fekk eg eitt gott til­boð, sigur Marianna og legg­ur afturat, at hon ongan­ tíð hevur angrað hetta valið. Men Neistin er jú barn­ dómsfelagið? – Ja, tað var eisini ætlanin at fara har. Longu í februar spurdi onkur í Neistanum, um eg ikki kom aftur til barn­ dómsfelagið, og tá svaraði eg ja beinanvegin. Tá eg kom heim úr Danmark vandi eg eis­ini megninpartin av tíðini við Neistanum, haðani eg kanska skifti øgiliga brádliga, við­gongur Marianna. Hon hevur altíð verið eyð­ sæð í føroyskum hondbólti og eyðkend í bláa búnanum, so tað mundi vera heldur løgið at síggja hana spæla ímóti barndómsfelagnum á fyrsta sinni. – Eg eri altíð nervøs til dystir, men eg var serliga nervøs tá ið eg skuldi spæla ímóti Neistanum fyrstuferð. Eg var samstundis rættiliga spent og eyka uppsett upp á at vinna á teimum. Hóast hetta, so vóru tað tí­verri marginalarnir, sum gjørdu at tær fóru avstað við tveimum sigrum, heldur Marianna, sum ikki himprast at senda ein stikkpilla til barndóms­ felagið. – Vit hittust eisini í steypa­finaluni, og tá var tað bert hepni, at tær vunnu. Tær vunnu við einum máli hóast vit vóru frammanfyri allan dystin, sigur hon. Marianna og tær í VÍF rukku ikki FM-finalunum í ár. – Orsøkin til at vit ikki komu í FM-finaluna, er tí at vit í seinastuni hava verið sera undirmannaðar. Fleiri eru vorðnar við barn og aðrar hava fingið skaðar. Høvdu vit komið í finaluna, høvdu vit havt ringt við at stilla upp við ein­um liði við nógvum spæl­arum. Serliga hava vit heilt fáar bakspælarar og skjútt­ar eftir, vísir Marianna á. Framtíðin Marianna er farin undir enda­spurtin í 3.g í Hoydølum, og eftir tað ætlar hon sær at halda eitt ár frí frá skúla. Ætlan hennara er at halda fram í VÍF, men helst verður næsta árið tað seinasta vit fara at síggja til Marionnu í før­oyskum hondbólti á hes­ um sinni. – Hondbóltur er ikki tað ein­asta, sum eg ætli mær at byggja lívið á. Ætlanin er at lesa til løgreglukvinnu, og av tí sama verið eg nokk noydd til at flyta niður. Ætlanin er at spæla við onkr­um van­lig­ um liði niðri. Spurn­ing­urin er so, hvørjum felag eg so fari at spæla við tá ið eg komi heimaftur, sigur Marianna lokkandi. – Hetta er tó eisini tengt at um kroppurin loyvir mær at halda áfram. Her hugsi eg ser­liga um knøini, sigur Marianna Holm Jacobsen at enda. albinus@sosialurin.fo HONDBÓLTUR Mynd: Sigmar Mørkøre