mikudagur 20. apríl 2016síða 7

FRÍGGJADAGUR 22. APRÍL 2016 SOSIALURIN 46 7 – Aftaná allar kanningar­ nar, læknarnar og ser­ frøð­ingarnar, so vóru vit ikki komu nærri einum svari. Ongar kanningar kundu staðfesta hvat tað kundi vera, sum var galið, siga foreldrini Støðan var hættislig At støðan hjá teirra dóttur helst ikki var góð, var greitt. Hvussu hættislig støðan veruliga var, visti eingin. – Rebekka hevði tað gott, og hevði eingi tekin upp á pínu. Hon svav og át líka sum øll onnur børn. Tað var klárt, at hon var broytt, og talan var um eitt annað barn, men vit høvdu onga hóming av, at hon fór at doyggja um stutta tíð. Útlit­ ini vóru til eitt barn við um­fat­andi breki, men tey kunnu liva fleiri ár, siga foreldrini. Tí var tað eisini ein skelkur fyri for­eldrini, læknar og onnur, tá dótt­irin brádliga doyði. – Vit høvdu akkurát verið á barna­deildini, tí Rebekka var eitt sindur forkølað, men vóru far­ in heimaftur. Eg sat við henni tann morgunin, tá hon brádliga doyði. Tað var ein skelkur, bæði hjá okkum og læknunum, sigur Hildibrandur Olsen um síðstu løt­ una hjá Rebekku. Rebekka var tíggju mánaðir gomul tá hon doyði, og hóast um­fat­andi kanningar var eingin diagnosa staðfest, ið kundi greiða frá hví hennara kroppur ikki rigg­ aði longur. Steinur oman á byrðu Soleiðis brádliga at missa dóttur sína var ein stórur skelkur fyri hjún­ini Olsen, og hendi tað eisini í eini tíð, tá lívið frammanundan var hart. – Fíggjarkreppan var upp á tað harðasta tá. Fyritøkan eg hevði stovnað fór siðani á húsagang. Margreth bleiv uppsøgd stutt aftaná, so vit høvdu tað fíggjarliga strævið. Endin var, at vit mistu hús­ini. Pápi mín doyði brádliga árið fyri, so tá Rebekka doyði kendist tað sum steinur oman á byrðu. Hesa tíðina vóru nógvar kreppur rundan um okkum. Tíbetur var okk­ara hjúnarband gott og sterkt, sigur Hildibrandur Olsen Tað er mangan lætt at venda ryggin til Gud og trúnna, tá um­ støð­urnar eru harðar, og alt gongur móti einum. Men hjá Margreth og Hildibrandur gjørdist trúgvin upp­ aftur meira verulig undir sjúkra­ leg­uni hjá Rebekku. – Tá vit høvdu fingið boðini um, at støðan hjá Rebekku var álvar­som, og komu úr lyftini á Lands­sjúkrahúsinum, settust vit í bilin. Tá grótu vit og orkaðu ikki meira, men meðan vit koyra eftir ring­veg­num, hendi tað, at friður kom inn í bilin, Guds friður, sigur Hildibrandur Olsen og greiðir víðari frá. – Friðurin fylti spakuliga bilin, og í somu løtu so varð okkara ræðu­ liga og tunga byrða lyft av herð­ unum, og í staðin merktu vit frið. Friðurin gjørdi allan munin. Hann gjørdi okkum før fyri at taka rætt­ ar av­gerðir og ikki drukna í okkara um­støðum. Tann friðurin hevur fylt okkum síðani. Margreth og Hildibrandur Olsen eru væl vitandi um tær oyð­ andi fylgjur, ið tað at missa eitt barn kann hava fyri foreldur. Tað er tó nakað, ið trúgvin og friðurin hev­ur spart tey fyri. – Tað er øgiligir stórir oyðandi møgu­leikar í tí, sum vit hava upp­ livað. Man skilur væl, at fólk, ið hava mist børn, kunnu fara í sor. Fyri okkum gjørdi friðurin, at vit hava upplivað nakað annað. Tað oyð­andi við at missa barn, hevur ikki fingið loyvi at blíva veruligt, sigur Margreth Olsen, áðrenn mað­ urin leggur afturat. – Eg veit, at fólk kunnu síggja okkum, og halda, at tað er kaos rund­anum okkum. Vit síggja stormarnar kring okkum, men inn­an í okkum er totalur friður. Vit kunnu ikki forklára hann, men hann ger, at vit ikki handla í panikk, og hevur verið berandi ele­ menti í okkara lívi. Hann ger, at vit ikki eru nøkur offur í dag. Elisabeth verður borin í heim Aftaná at Rebekka var deyð av ókend­um ávum, stóðu hjúnini við eini tungari avgerð. Skuldu tey tora at fáa sær eitt barn afturat, ið møgu­liga leið somu lagnu sum Rebekka. – Hóast vit ikki kendu deyðs­ orsøkina hjá Rebekku, vístu kann­ ingar, at hennara heili ikki hevði ment seg normalt. Men talan var ikki um nakra kenda sjúku, og var møgu­liga eitt tilvildarligt brek. So vit valdu ikki at lata óttan stýra okkum, og fingu eitt barn aftrat, greið­ir Hildibrandur Olsen frá. So fimm ár eftir, at Rebekka varð fødd, varð Elisabeth borin í heim. Sjúkan kom brádliga Í byrjanin gekk alt gott hjá hjún­ inum. Elisabeth mentist sum hon skuldi, og hóast foreldrini høvdu lyndið til at yvirtulka tey minstu eyðkenni, so var einki, ið bendi á, at hon fekk somu lagnu sum Rebekka. – Hon var so góð í sær, svav og át væl, var altíð í góðum lag, og tað var lætt at fáa eygnakontakt við hana, greiða foreldrini frá. Tá hon var níggju mánaðir gom­ul løgdu tey merki til, at hon ikki var so væl fyri. Í fyrstu atløgu hugs­aðu tey, at tað var tí, at hon Framhald á næstu síðu PRIVATMYND