hósdagur 19. mai 2016síða 17

FRÍGGJADAGUR 20. MAI 2016 SOSIALURIN 57 17 tí at nógvar av teimum eru mamm­ ur og hava børn í mínum aldri, so duga tær eisini at vísa eitt slag av móður­kærleika. Ein gamal dreymur Hvussu endar so ein ungur maður úr Hvalba, ið er ein bygd mest kend fyri at fostrað sjómenn, sum flog­ tænari umborð á Atlantic Airways? – Tað hevur altíð verið ein dreym­ur hjá mær at arbeiða um­ borð á einum flogfari. Líka frá tí, at eg var umborð á einum flogfari fyrstu ferð. Eg var fimm ella seks ára gamal og skuldi vitja ommu í Dan­mark. Á ferðini fylgdist eg við nøkrum vinfólkum, har ein teirra ar­beiddi hjá SAS, greiðir Asger Eið frá. – Umborð á flogfarinum vórðu vit víst runt og sluppu millum ann­ að fram í flogskiparaklivan. Tað var har, at hugurin til flogferðir birtist. Tað var eisini ein onnur tíð, tá størri virðing var tengd at tí at arbeiða í flog­vinnuni. Síðani havi eg altíð lagt merki til manningarnar, tá tær ganga gjøgnum flogvallar kring heim­in, og havi altíð undrast yvir hvar tey munnu hava verið, og hvar tey eru á veg, sigur Asger Eið. Upprunaætlanin hjá unga hvalbinginum var tó aldrin at ger­ ast flogtænari. Heldur var hug­urin í byrjanini at vera flog­skip­ari, men lat tað seg ikki gera. – Eg hevði hugsað um at lisið til flogskipara, men av tí, at eg eri lit­blindur, so bar tað ikki til, sigur Asger Eið. Slapp til Havnar tvær ferðir um vikuna Tað gingu tó umleið nítjan ár frá tí, at Asger Eið sum fimm ára gamal fekk hug at arbeiða umborð á ein­ um flogfari, til hann var við á sín­ um fyrsta túri við Atlantic Airways sum starvsfólk. Hansara starv hjá Atlantic Airways er tó langt frá hansara fyrsta starv innan tæn­ astu- ella ferðavinnuna. – Tað er ferðingin, ið er so spenn­ andi. Eg var fimtan ára gamal, tá eg fekk mítt fyrsta starv innan hesa vinnugreinina. Tá fekk eg eitt starv sum uppvaskari umborð á Smyrli. Tá helt eg, at tað var spennandi at sleppa til Havnar tvær ferðir um vikuna, minnist Asger Eið aftur á. Gjøgnum samrøðuna fram­ gong­ur tað fleiri ferðir, at tað at ferð­ast og sleppa til nýggj støð, er nak­að, ið Asger Eið er glaður fyri. Hann dylur heldur ikki fyri, at tann tráanin hevur ført hann til nógv ymisk størv kring Evropa. Flytur av landinum Eftir at hann hevði arbeitt umborð á Smyrli í eina tíð flutti hann fyri fyrstu ferð av landinum. Hóast steðg­urin í Íslandi ikki vardi leingi, so gekk nøkur ár áðrenn ungi hvalbingurin flutti aftur til Før­oyar. – Leiðin gekk fyrst til Íslands, har eg arbeiddi í móttøkuni í Sjó­ mans­heiminum í eitt ár. Eftir tað fór eg til Danmarkar, har eg ar­ beiddi sum 1. assistent í Netto. Síð­ ani fekk eg starv umborð á Norrøni. Fyrst arbeiddi eg í kafeteriuni, men tá tey hoyrdu, at eg hevði arbeitt í mót­tøkuni í Sjómansheiminum, varð eg fluttur til móttøkuna, sigur Asger Eið. Næstu tvey árini arbeiddi Asger Eið í móttøkuni umborð á Norrøni, og treivst væl í sínum nýggja leik­ luti. – Tað arbeiðið dámdi mær heilt øgiliga væl. Eg kom í samband við nógv fólk og uppgávurnar vóru fjøl­broyttar. Eg treivst væl við at hjálpa ferðafólkum, so at teirra uppi­hald umborð var so gott sum eina­ferð gjørligt, men eisini at hjálpa teimum til upplivingar í Íslandi, Føroyum og Danmark. Eftir nøkur ár umborð á Norrøni var tíðin tó komin hjá Asger Eið at royna okkurt nýtt. – Eg visti, at eg vildi halda fram við at arbeiða við fólkum. So í 2011 fór eg á ferðaleiðaraskúla í Spania, har eg tók eitt skeið upp á fimm vikur. Aftaná tað arbeiddi eg eina tíð á einum skíðhotelli í Norra, og síðani fyri Star Tours í Grikkaland. Fekk møguleikan Á ferðaleiðaraskúlanum fingu næm­ingarnir at vita, at tað ikki var óvanligt, at tey, ið tóku skeiðið, end­aðu við at arbeiða í flogvinnuni. Tað var søtur tónleikur í oyrunum hjá Asger Eið, ið enn ikki hevði slept gamla dreyminum at arbeiða um­borð á einum flogfari. So tá kjans­urin loksins kom, var Asger Eið klárur. – Tá eg var liðugur sum ferða­ leiðari, og hevði roynt ymisk størv, fór eg á HF í Danmark. Men so ein dagin kom møguleikin. Atlantic Airways søkti eftir fólki, og eg var skjótur at taka av møguleikanum. Eg gavst alt fyri eitt á HF, fór und­ ir skeiðið hjá Atlantic Airways í januar 2015, flutti heim og fleyg mín fyrsta túr 12. februar 2015, greiðir Asger Eið frá. Rótleysur og friðleysur Asger Eið dylur ikki fyri, at hann sum persónur kanska hevur havt eitt sindur torført við at sláa røtur á einum stað, men hevur heldur lyndi til at royna nýggj ting og flyta til nýggj støð. Men nú heldur hann, at hann hevur funnið sína røttu hill. – Eg havi ongar planir um at fara í skúla aftur ella arbeiða aðra­ staðni, tí at flúgva er tað, sum eg vil. Eg eri rótleysur og friðleysur av náttúru. Mangan havi eg eisini undr­ast yvir, um eg nakrantíð fór at finna mína hill, men tá eg byrjaði at flúgva, tá kom ein friður yvir meg. Tað er hetta, ið eg skal gera. – Eg havi ikki tol at sita á eini skriv­stovu allan dagin langan. Okk­urt má henda alla tíðina. Eg má hava nógv fólk rundanum meg, tí ann­ars keði eg meg. Tað at hjálpa øðrum og gera onnur glað, tað er tað, ið liggur mær fremst í huga. Tað hoyrist og sæst, at Asger Eið trívist væl í sínum nýggja leikluti sum flogtænari, og at talan er um eitt starv, ið hann hevur ætlanir um at halda fram við í fleiri ár aftrat. – Tað, ið mær dámar so væl er, at eg veit aldrin hvat dagurin hev­ur at bjóðað. Okkurt óvæntað kann altíð henda, tí man arbeiðir við fólk­um. Tey eru við til at ríka ger­ andis­dagin hjá mær. – Sjálvur havi eg møguleika at hjálpa fólkum fólkum við at gera júst teirra ferð til tí bestu møguligt. Tað er óansæð, um talan er um eina ferð, ið tann ferðandi hevur spart upp til í tvey ár, ella talan er um ein av teimum, ið pendla millum Før­ oy­ar og umheimin, sigur Asger Eið. Loypið útí tað Samrøðan nærkast endanum, men áðrenn eg kann takka fyri meg, má eg spyrja Asger Eið, um hann hevur nøkur ráð til tey mannfólk, ið kanska sita við einum dreymi um at ger­ast flogtænarar, og kundu hugsa sær at fylgt hansara fóta­ spor­um. – Tað er bara at loypa útí tað, tí vit hava brúk fyri fleiri mann­fólk­ um, ið vilja arbeiða sum flog­tæn­ arar. Lat bara vera við at hugsa um hvat onnur halda. Atlantic Airways er eitt gott felag. Her taka tey sær væl av einum, so at ein følir seg sum heima. Man kann tosa við øll, og so sleppur man eisini at ferðast, svarar Asger Eið. – Man skal eisini minnast til, at trygdin hjá okkum er fyrsta uppgávan, meðan tænastan kemur í næstu røð. Vit hava eitt høvuðsendamál umborð á flogførunum, og tað er syrgja fyri trygdini. Eftirsum at vit kortini eru har, so fjálga vit eisini um ferðafólkini. Veruleikin er tann, at mannfólk duga líka væl trygd sum kvinnur, so tað er eingin orsøk hjá mannfólkum at smæðast burtur, sigur Asger Eið at enda. – Eg hevði hugsað um at lisið til flogskipara, men av tí, at eg eri litblindur, so bar tað ikki til, sigur Asger Eið MYND: BIRGITH LASSEN PRIVATMYND »Tað er ferðingin, ið er so spennandi. Eg var fimtan ára gamal, tá eg fekk mítt fyrsta starv innan hesa vinnugreinina«