hósdagur 23. juni 2016síða 23

FRÍGGJADAGUR 24. JUNI 2016 SOSIALURIN 72 23 morgun. Eisini vóru vit eitt skifti í B36 húsinum og Gamla Klubba. Tá var tað soleiðis, at diskotekini lótu aftur longu klokkan 01, og fólk høvdu ikki hug at fara til hús longu tá, tey vildu gjarna leingja náttina eitt sindur afturat í jazzinum, sum helt á heilt til klokkan 04. Men tað, sum tey flestu kanska ikki góvu sær far um, var, at man faktiskt skuldi hava teknað seg sum lim í Jazzfelagnum fyri at koma inn, tí tað var jú ikki nakað alment tiltak. So tað vóru mong, sum vórðu vend í hurðini. Tá vóru vit onkuntíð skýrd »kommunistar«, »kapitalistar« ella »hatta helvitis pakkið úr Hoydølum.!!« Í 1977 var eg eisini við til at stovna plátufelagið Tutl.« Í útlegd í 24 ár Tú hevur búð 10 ár í USA, hvussu hongur tað saman? »Til eina konsert í USA í 1979 hitti eg eina gentu, sum var komin at lurta eftir okkum. Hon gjørdist unnusta mín og kom við okkum á konsertferðina. Summarið 1980 fór eg so yvir aftur til USA at vitja hana. Tað var meiningin, at tað bara skuldi vera tann summarfrítíðin - men eg kom at vera verandi, og unnustan gjørdist við barn. Eg var har í 10 ár, og vit fingu tríggjar synir saman. Eg las við universitetið UMass í Boston, fekk bachelor í »liberal arts«, har ein triðingur var tónleikur og restin eitt nú filosofi,sálarfrøði, søga og teldufrøði. Síðani tók eg læraraprógv uppá tvey ár við sama universitet. Pengarnar forvann eg við at arbeiða sum timburmaður. Tað var nú ikki soleiðis, at man varð spurdur um, hvørt man var lærdur timburmaður, nei, tað var bert ein spurningur um taka ein hamara í hond og arbeiða – og tað lá væl fyri. Seinni, í 1990, gjørdu vit av at flyta til Danmarkar. Tað var tí, eg vildi hava, at synirnir komu at uppliva okkurt annað enn bara USA í teirra uppvøkstri. Orsøkin til, at tað júst bleiv Danmark, var, at tað var so at siga mitt ímillum. Kona mín hevði ikki hug til at flyta til Føroya, tí tað var alt ov smátt til hennara, men Danmark kundi hon góðtaka. Tað kom til einkis okkara mill­ um í 2001. Hon býr í dag enn í Dan­ mark eins og synirnir. Eg havi gott samand við bæði hana og synirnar. Í 2003 flutti eg til Føroya, har eg hitti mína núverandi konu, sum er 14 ár yngri enn eg. Vit búgva í Nólsoy og hava tvey børn saman, sum eru 5 og 1 ára gomul – sami aldur sum bæði abbabørnini hjá mær. Eg verði sjálvur 59 ár í summ­ ar. Eg starvist dagliga sum lærari í Sankta Frans Skúla.« Kvonn Hvat gert tú við tónleik nú? »Tað er bara bólkurin Kvonn í løtuni. Vit hava givið tvær útgávur út við bólkinum higartil. Vit ferðast javnan uttanlands at spæla, tó ikki á so langar konsertferðir sum áður. Við í bólkinum eru Kristian, Sharon, sonur teirra Mikael, Ange­ lika Nielsen og eg sjálvur. Angelika spælir veruliga væl violin. Hon ger eisini frálík løg. Hon spælir nógv og heldur soleiðis alla tíðina sítt violinspæl viðlíka. Øðrvísi er kanska við mínum mandolinspæli. Mandolinin kann væl hanga í fleiri vikur, uttan at eg nerti hana - og tað er tað sama við gittaranum. Tey trý, Kristian, Angelika og Mikael eru meiri professionel. Spælið fellur teimum helst lættari enn hjá mær og Sharon, eftirsum vit bæði hava hvør sítt lærarastarv at røkja og tí ikki hava so nógva tíð til venjing um dagarnar. Eg havi havt framúr gott sam­ starv við Kristian. Hann hevur eitt fantastiskt undirspæl, sum ong­an­ tíð er tað sama – tað er litríkt og spennandi. Og so er hann eisini arbeiðssamur og hevur altíð yvir­ skot til at fortelja skemtisøgur til konsertirnar.« Spælimaður burturav Hvat er tín drívmegi? »Tað er at dáma at spæla, tað er medisin fyri sálina. Tað er deiligt at kunna gleða seg sjálvan og onnur við tónleiki og at kunna uppliva tónleikin sum altjóða mál. Sum komponisturin Bela Bartok eina­ ferð segði, er fólkatónleikurin sum ein slípaður diamantur - tað finst neyvan nakar reinari musikk­ formur. Spælimanstónleikur er tíverri nógva staðni blivin akademiskur - men ikki t.d. í Hetlandi, har tón­ leik­urin meiri er integreraður partur av mentanini. Har hava tey undirvísingartilboð av siðbund­ num spæli í skúlunum, og tað sæst aftur í mentanini. Tú kanst t.d. sita á eini krógv og spæla hend­an tón­ leikin, og øll meta teg at vera fult integreraðan part av sam­felagnum. Eg minnist einaferð, vit spældu í einum lítlum kafeteria í Het­ landi. Tað var í 80’unum, júst tá punkmusikkur var í hæddini. Har sótu nakrir punkarir. Vit hildu, at teir fóru at rýma, so skjótt vit fóru at spæla, men nei, teir vóru faktiskt komnir fyri at lurta eftir spælimanstónleiki. Slíkt gevur íblástur. Men annars eri eg spælimaður burturav, og tað fari eg altíð at vera.«