hósdagur 30. juni 2016síða 25

FRÍGGJADAGUR 1. JULI 2016 SOSIALURIN 75 25 Av nýggjari nøvnum var tað serliga dómadagsmálmbólkurin With The Dead, ið hugtók. Bólkurin var stovnaður í fjør, men telur fýra garvaðar rottur innan bretskan dómadagsmálm við drúgvari fortíð í bólkum sum Cathedral og Electric Wizard. With The Dead spæla treytaleyst harðan dómadagsmálm uttan nakað dikkedar. Spikafeitt! Fríggjadagur Fríggjadag vóru tað serliga Megadeth, King Diamond og Abbath, ið skaraðu framúr. Har aðrir bólkar gjørdu nógv burturúr pallshowi, vóru Megadeth eitt sindur meira spartanskir. Teir møttu upp, spældu eina góða konsert og fóru avstað aftur. Har koyrdu gamaní filmbrot á bakteppinum, og Dave Mustaine hevði onkra viðmerking millum sangirnar. T.d. var ein sangur av høvuðsverkinum Rust In Peace (1990) ognaður fyrrverandi trummuleikaranum Nick Menza, ið andaðist fyri kortum. Annars var hetta, so segði hann, bara góður musikkur, og so var ikki meira hóvasták gjørt burturúr. Vóru Megadeth relativt spartanskir, var King Diamond konsertin seinni á kvøldinum ein venjing í tí stórbært teatralska. Í so máta tók King Diamond, Kim Bendix Petersen (!) millum vinir, táttin upp frá fyrimyndini Alice Cooper. Her var aftur talan um eina stórt uppsetta teatralska konsert, ið m.a. innihelt eina framførslu av allari Abigail plátuni frá 1987. King Diamond er eitt kult fyribrigdi, og øllum dámar ikki líka væl snjøllu falsettrøddina, men konsertin sannførdi um, at har er meir at fara eftir enn bara kultvirði og lótir. Tá liðið var út á teir myrku tímarnar var tíðin búgvin til eina megnar svartmálmskonsert, og hana fingu vit í ovurmát frá norska Abbath, fyrrverandi sangara í Immortal. Nú er hann farin solo og hevur savnað sær eitt all-stars toymi av grummum corpsepaintaðum kúllum. Teir spældu eitt satt frontalálop av orku­miklum svart­ málmi kryddað við einum sindri av góðum gamaldags hardrokki. Í roynd og veru ein upplyftandi, nærum ekstatisk uppliving. Paradoksalt men satt. Black Sabbath Leygardag var ymiskt á skránni, men tað skal ikki vera nøkur loyna, at undirritaði hevði halgað sær henda dagin, sabbatin (!), til ársins absolutta høvuðsnavn. Spenningurin var øgiligur undan konsertini. Hvussu mundu hesir aldrandi tungmálmsslóðarar fara at standa seg? Eisini havandi í huga, at hetta also var síðsta Sabbath konsertin nakrantíð í Danmark. Aktuella konsertferðin eitur heilt einfalt »The End«, tí heilsan hjá gittarleikaranum Tony Iommi er farin at bila somikið nógv, at læknarnir fráráða honum at fara á fleiri drúgvar konsertferðir. Einhvør ivi var dyggiliga gjørdur til skammar, tí Sabbath spældu eina fram­úr­skarandi góða og vælljóðandi konsert, har teir prógvaðu sína støðu sum tung­ málms­slóðarar uttan líka. Ein sonn fragd at síggja Ozzy Osbourne í monumentala leiklutinum sum »The Prince of Darkness«: sannførandi frontfigurur og sangari í einum av heimsins bestu málmbólkum, og ikki sum mutlandi knarrivætti í hasi ønskriligu reality sjónvarpssendingini á sinni. Ein sonn fragd at síggja Tony Iommi, ein av mínum yndis­ gittar­leikarum yvirhøvur, spæla eyðkent riff omaná eyðkent riff og fýra soloir av, ið rørdu innastu hjartastreingir. Tá fólk ikki sungu við reglum hjá Ozzy, sungu tey afturvið riffum og soloum hjá Tony. Tað sigur ikki so lítið. Eisini ein sonn fragd at síggja introverta og groovandi Geezer Butler leggja dyggan bassbotn. Saknur var í trummuleikaranum Bill Ward, ið ikki er við longur vegna svikaliga heilsu og sáttmálaósemju, men dugnaligi avloysarin Tommy Clufetos tók uppgávuna í størsta álvara og livdi seg inn í leiklutin. Sabbath hava havt fleiri tíðar­ skeið og sangarar, men einki er at siga til, at fyrsta tíðarskeiðið við Ozzy er »urteksturin« hjá bæði Sabbath og málmi sum heild. Fyrstu seks Sabbath pláturnar eru essentiellar í so máta. Tær eru Black Sabbath,  Paranoid,  Master of Reality,  Vol. 4,  Sabbath Bloody Sabbath og  Sabotage, allar inn­ spældar og útgivnar árini 1970-1975. Á konsertini spældu teir einans sangir av teimum fyrstu fýra, umframt eittans lag av sjeyndu plátuni Technical Ecstasy (1976). Tað kendist sanniliga sum fóru teir aftur til røturnar og aftur til Birmingham. Hálvanannan tíma vardi henda máttmikla og livandi løta, og teir kundu sagtans spælt dupult so leingi. Tað er ikki ov nógv sagt, at menn steðgaðu á toppinum. Eitt virði­ligt og inniligt farvæl. Tøkk fái Copenhell fyri hesuferð, og tøkk fái Black Sabbath fyri at vísa okkum hvar tung­málms­skápið skal standa! til helheim Abbath, svart­málmur úr Noregi. King Diamond Hades pallurin aftaná afturlatingartíð. Úlvurin til høgru er eitt stórt eyðkennismerki hjá Copenhell.