hósdagur 7. juli 2016síða 14

FRÍGGJADAGUR 8. JULI 2016 SOSIALURIN 78 14 Av netinu streymin Tíðargrein F yri stuttum hitti eg ís­ lendska konu á máli. Ikki heilt óvæntað spurdi eg hana, um hon hevði verið í Føroyum áður. Tað hevði hon ikki, men pápi hennara hevði verið her fleiri ferðir..... – Og næstu ferð eg komi til Føroya, ætli eg mær til Suðuroyar, til Vágs, legði hon aftrat. Nú kundi eg ikki lata vera við at spyrja, hví hon endiliga vildi sleppa til Vágs, tí heilt persónliga gjørdist eg eitt sindur forvitin. So fortaldi hon mær orsøkina til, at hon vildi vitja í Vági. Hon var ættað úr lítlu bygd­ ini Sandgerði á útsynnings­ horninum, og pápi hennara, Magnus, hevði øll árini, hon var smá­genta, spælt fótbólt við fót­bóltsfelagnum Reyni í Sand­gerði, sum var fót­bólts­ vinar­felag við VB. Í tí sam­bandi hevði pápin fleiri ferðir verið í Vági, og vágbingar høvdu somu­ leiðis fleiri ferðir verið og vitjað í Sandgerði. Tí hevði hon í barn­ dómsárunum hoyrt nógv um VB og Vág, og hvørjaferð, hon sum vaksin hevði nakað við Føroyar at gera, hugsaði hon altíð um VB, um Vág og um pápa sín. Eg fortaldi henni, at sjálvur var eg uppvaksin í Vági, og at eg mintist væl tey sumrini har suð­ uri, tá ið niðari vegur fyltist við ís­lendskum fótbóltsspælarum heilt av Gørðunum og út til bakaríið hjá Petur Nolsøe uttan fyri skúlan. Gestirnir búðu privat, og kanska júst tí vóru teir so nógv at síggja úti millum fólkið, har teir settu teirra deiliga jáara­dám á alt og øll. Hevði hon ella pápi henn­ara vitað, at góða, gamla fótbólts­ felagið VB – tá ið tað snýr seg um bestu deildina – á pappírinum ikki er til longur, og at mín lítli, fitti VB-vimpul við áskriftini ‘stovnað 5. juni 1905’ er endaður uppi á einum nagla úti undir vaðingini – ið hvussu er fyri fyrst. Hetta segði eg einki um. Løtan rann mær aftur í huga, nú tað kann sigast, ikki minst íslendsku EM-luttøkuni fyri at takka, at sann­ur fótbóltsfepur hevur rakt, ikki bara í Sandgerði og í Íslandi, men eisini í Vági, í Føroyum og í øllum Evropa. Hóast íslendingar hesaferð neyvan búgva privat hvørki í Nice ella í Paris, hóast bæði hár og skegg er nógv síðari enn tað var í sekstiárunum, og hóast teir hesa- ferð hava nógv fleiri tatoveringar á kroppinum, enn teir síðhærdu abbarnir høvdu í seksti-árunum, so hevur íslendska landsliðið longu megnað at gera so dyggi­ liga vart við seg, og mong eru tey, ið undrast á og spyrja seg sjálv: Hvat er tað, sum ger, at tað gongst teimum so væl? Hvaðani fáa teir megina, orkuna, úthaldið og hugsavn­ anina? Teir hava ein offurvilja, sum spreingir øll mørk, ein stríðs­ vilja, sum er heilt ókendur, og so hava teir við hugburðinum: hetta fara vit at klára, eina trúgv, sum flytur fjøll. Nú tveir dagar undan fjórðings­ finaluni, sum verður spæld á Stade de France, har íslendingar møta sjálvari vertstjóðini, er alt á gosi. Talan er ikki bara um eldgosini í Bárðar­bungu og í Heklu, sum standa at bresta, men alt fólkið er á gosi. Alt, sum krúpa kann, hevur skrúvað upp fyri lurtinum, tey lesa í bløðunum og analysera í heitu pottunum. Fólk, sum ongantíð fyrr hava havt áhuga fyri hesi ítróttini, finna ein ella annan vinkul, sum ger, at eisini tey kunnu tosa við um hesa stórhending. Í ovurmorgin skulu teir spæla fjórða dystin í hesum EM-um­farin­um. Teir eru vissu­ liga ikki komnir sovandi til Frak­lands. Á veg hagar vunnu teir millum annað tvær ferðir á hollendingum, og enn hava teir ongan dyst tapt í sjálvari kappingini. Hava spælt javn­leikir ímóti stórum fót­bólts­tjóð­um sum Portugal og Ungarn og sigrað á Eystur­ríki. Og tá ið teir fyri nøkrum døgum síðan megnaðu at vinna 2-1 á ong­lend­ingum, soleiðis at hesir nakka­langir máttu pakka saman og keypa ferðaseðlar aftur til heim­landið, har fólkið tveir dagar framman- undan við fólka­atkvøðu sjálvt hevði strikað seg úr Evropasam­ starvinum. Nú høvdu íslendingar haraftrat tveitt teir út úr Evropa­ fótbóltinum í 2016! Hjá stóru fótbóltstjóðini var hetta vissuliga eitt bakkkast. Hvaðani kemur orkan? Eg veit tað ikki og havi enn ikki funnið uppskriftina, men eg má við­ganga, at mangur í dag hevði svarað, at uppskriftin liggur á net­inum. Her, sum eg siti í hesum døg­ um, í Bárðardali uppi á Norður­ landinum, meðan stórur partur av íslendingum hevur leitað sær á Stade de France, ber ikki so væl til at fara á netið at leita eftir upp­skriftini, tí í orðsins sanna týdningi riggar sambandið ikki altíð so væl. Og hetta skal ikki bara takast í fluttari merking. Man kann siga, at vit í bókstavi­ ligum týdningi eru farin av netin­ um og ímóti streyminum. Í mun til mong onnur hava vit áhuga fyri fótbólti alt árið íkring, eisini vanligar leygar- og sunnudagar, tá ið tað ikki snýr seg um EM ella HM, men um t.d. vanligt FM ella innandura vikuskiftiskappingar í pilta­deildini í høllini á Skála. Tað gav at býta einaferð dóttir okk­ara stóð og smágræt, tí hon vildi hava meg at smíða sær eina hill í kamarið. – Eina hill, hvat skalt tú brúka eina sovorðna hill til? spurdi eg. – Eg vil hava eina hill sum stóri­beiggi til steypini. Tað snýr seg um at seta sær mál. Og tað gjørdi lítla systirin. Hillina fekk hon og haraftrat eisini steyp seinni í lívinum, men tað fyrsta fekk hon frá stóra beiggjanum, sum gav henni steyp fyri at vera fitt­asta lítlasystir í verðini. Í túninum uttanfyri húsini her í Bárðardali er eitt annað net, og kanska liggur svarið upp á spurn­ – ella íslendski bólturin er líka so rundur sum allir aðrir