hósdagur 14. juli 2016síða 9

FRÍGGJADAGUR 15. JULI 2016 SOSIALURIN 81 9 greiðir frá, at latínska heitið fyri íblástur er īnspīrātiōnem, sum merkir, at andin kemur í teg. - Nú skal eg ikki verða heilt spirituellur, men hetta merkir, at okkurt fyrst kemur í teg og hetta sama skal so koma til sjóndar um­ vegis teg sjálvan. List er tí eis­ini eitt sera breitt hugtak og kann verða okkurt, sum tú sigur, skriv­ ar, teknar, málar, spælir og so framvegis. Felags fyri alt er, at list­ in fyrst og fremst hevur flutt teg sjálv­an. Og umvegis teg skal listin so eisini flyta onnur fólk, sigur hann víðari. Makabrar myndir og ónd fólk Seinastu árini hevur Jan luttikið á fleiri framsýningum, eins væl og hann eisini hevur sýnt fram sjálv­ur. Felags fyri bæði tekn­ ing­ar­nar og málningarnir hjá hon­um er, at listin kann tykjast heldur óunnulig. Ella makabur, sum helst er rætta orðið at nýta í hesum førinum. Hvat er tað, sum Jan ynskir at flyta hjá teim­um, sum síggja listina hjá hon­um? Hann svarar ikki beinanvegin, tá eg seti honum spurningin, men letur líkasum svarið hanga í luftini eina løtu. So smílist hann knappliga og hyggur beint upp á meg. - Eg ivist ikki í, at fleiri fólk hyggja eftir tekningunum hjá mær og skilja tær ikki. Tí við­hvørt skilji eg heldur ikki ordiliga sjálv­ ur alt, sum eg geri. Eg royni bara at gera tað, sum kennist rætt. Lati hondina og høvdið stýra sam­an, uttan at hugsa ov nógv. Skilur tú?, svarar hann mær og gevur mær spurningin aftur. Hann bíðar tó ikki eftir svarinum, men reisir seg og fer eftir kaffikannuni, meðan hann greiðir mær frá um eitt av hansara góðu vinfólkum, sum herfyri segði honum, at tað var gingið upp fyri viðkomandi, at tað veruliga vóru fólk til í heimi­num, sum av náttúru eru ónd. Ónd inn á hjartað, sum Jan sigur. Og tað fekk Jan at hugsað. Kendi kann nak­ran, sum var beinleiðis ótespiligur? Ella kendi hann kanska onkran, sum beinleiðis tømdi fyri orku held­ur enn at geva okkurt? Tí akkurát tað er so týdningarmikið fyri Jan sjálvan. Hetta, at altíð hava í huganum at geva eitt lítið petti av tær sjálvum heldur enn at taka frá øðrum. - Hesin tankin kundi lætt blivið ein rættiliga makabur mynd av onkrum. Ein negativ mynd, kanst tú kanska siga, heldur hann áfram. Hann er tó skjótur at leggja aftur­at, at tað ikki er altíð, at listin um­boð­ ar nakað heilt ávíst. Sjálvandi kemur nógv inspira­ tión frá ávísum umstøðum og hend­ingum í mínum lívi, men hetta er ikki nakað, sum eg tilvitaður fari eftir. Í botn og grund, so eri eg jú ikki meira enn eitt menniskja, sum bara eksisterar. Og listin er nakað, sum sprettur úr tí, sum eg upplivi og úr tí sambandinum, sum er mill­um meg og onnur menniskju, heldur hann áfram at hug­leiða, með­an hann spakuliga gongur yvir til vindeygað og hyggur út. Natúralistiskt pynt Jan setir seg aftur við borðið og vit tosa eitt sindur aftur og fram um hetta við makabru tekning­unum hjá honum. Hann vendir aftur til útsøgnina um, at list helst skal flyta okkurt innan í tær sjálvum. - Eg veit ikki heilt, um eg eri full­ komiliga samdur við mær sjálv­um í tí, sum eg nú fari at siga. Men til dømis tími eg illa at hyggja út gjøgnum vindeygað og síggja eitt vakurt fjall - og so snara høvd­inum og síggja eina akkurát líka tekn­ing