týsdagur 2. august 2016síða 13

13 Mikudagur 3. august 2016 · Nr. 87 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 AÐIR ÐIBREYTIN mál ella eina støðu og síðani fanga kjarnuna í málinum uttan stórvegis hóva­sták. Og tað megnaðu tey fýra, eftir mínum tykki, gjøgnum alla kabarettina. Rúsaðir laksar og glíðibreytin Einaferð rættiliga tíðliga í kabar­ ettini trinu tveir laksar á pallin. Teir vóru nakrir løgnir fiskar og eftir stutta tíð gekk upp fyri fólk­ inum, at teir vóru rúsaðir. Hví? Tí teir høvdu fingið heilivág fyri laksa­lús. Við fyrsta eygnabrá vóru hasir laksarnir bara løgnir fiskar. Men tá ið somu laksar gingu aftur ferð eftir ferð í kabarettini gjørdist tað sera stuttligt kortini. Eg veit ikki um tað var tí, at tað bara var løgið at síggja rúsaðar laksar gera meiningsleys ting, ella um tað var tí, at talan var um reaktión uppá, at ein kendi figurarnar aftur, men tað riggaði. Undir liðini á mær segði ein maður “hatta er also góður humor”, og eg kann bara taka undir við tí, hóast eg ikki reiðiliga skilji hví tað riggaði. Eitt, sum eisini gekk aftur í kabarettini var tann nógv um­rødda glíðibreytin. (H)Eiler Fagraklett, formaður í LGBT, fylti nakað í kabarettini. Hann var tann komanderandi leið­ arin fyri LGBT rørsluna og tann, sum tvingaði tær ungu lesbisku genturnar at giftast sum hann vildi og við øllum fordómunum, sum samkyndar kvinnur hava ímóti sær. Tað var stuttligt í ár eins og tað var stuttligt í fjør. Síðani var tað Elsebeth M. Gunnleygsdóttir, sum fylti í hesum prátinum. Hon fekk prik fyri síni argument í hesum kjakinum um tey samkyndu. Hon hevur áður sett spurningar við, um broytingin í hjúnabandslóg­ ini til frama fyri samkynd eisini fór at elva til, at vit fóru at loyva til dømis giftu millum fleiri fólk ella fólk og djór og so framvegis. Og tað er, sum vera man, guff hjá kabarettsjónleikarum. Við at lýsa øll hugsandi dømi um eitt hjúnaband – til dømis fýra komb­ ikk, ein likka og tríggir prestar – megnaðu tey at gera málið ómeta­ liga stuttligt og absurd. Tað vóru tó løtur í leikinum, har eg undraðist á, hví samkynd­leiki fylti SO nógv, sum tað gjørdi. Tað riggaði væl í flestu førum, men onk­ un­tíð kendist tað eitt sindur óneyð­ ugt. Herliga provokerandi Tað er ikki hvønn dag, at eg ger­ist beinleiðis flov av onkrum, sum eg upplivi á føroyska ment­an­ar­pall­ inum. Tað gjørdi eg leyg­ar­kvøld­ið. Tvær ferðir. Og eg fangaði meg sjálva í at siga tað hart og varnast, at onnur kendu tað líka. Fyrsta støðan var, tá ið Búi Rouch trein á pallin í long­um frakka og presenteraði seg sum “hen”, meðan hann lat frakk­ an upp. Og tað vísti seg, at hann var púra nakin undir frakkan­um og hevði ballað sær kynsgørn­ini millum beinini, so at siga. Ja, tit vita kanska hvat eg meini. Um ikki, so gert ikki við, tí tað verður ikki nærri forklárað í hesari grein. Og løtan í salinum, meðan hesin spill­ nakni maðurin stóð á pallinum, var provo­kerandi, flovislig og kend­ist satt at siga sum, at tað fór langt út um mark. Hvat er tað ikki herligt! Seinni var ein líknandi hálv­fúl støða at síggja á pallinum. Hon snúði seg um “fiskiloyvi”. Hana kunnu tit kanska sjálvi upplivað, tí hesin umrøðarin dugir ikki at finna hóskandi orð fyri tað hending­ina. Frálíkur tónleikur Fólkini handan festligu tónarnar í kabarettini hava eisini rós uppi­ borið. Hvat er tað ikki frálíkt, at eitt orkestur aftur hevur funnið sín veg til kabarettina. Saknur hevur verið í tí undanfarin ár. Men hesaferð var livandi tónleikur aftur ein stór­ur partur av shownum, og tað riggaði framúr. Samstundis dugdu leikararnir sjálvir væl at syngja og tískil var skemtiligur og álvarsam­ ur sangur partur av kabarettini. Til dømis tá ið Gist og Vist skuldi hava eitt prik fyri at eiga so at siga alt matarlívið í høvuðsstaðnum. Kanska undantikið Kaffihúsið og nøkur tandur aftrat. Ella tá ið løgtingskvinnan hjá Fólka­flokk­ inum skuldi hava eitt prik fyri sína hugsan um broytingarnar í hjúna­ bandslógini. Og ikki minst, tá ið Heðin Mortensen skuldi hava sítt árliga “kongaprik”. Takk! At mentanarpallurin í Føroyum hev­ur eina ørgrynnu at bjóða, er eing­in ivi um. Og ivaleyst verða fólk provokerað dagliga av tí, sum tey upplivað á tí frontinum. Tað veit eg, at eg mangan verið, tá ið eg upplivið eitt hvørt innan sjón­ leik og mentan annars. Men á Ólavsøku er tað á onkran hátt okk­ urt annað. Kanska tí, at tað at fara til kabarett á Ólavsøku er nakað, sum øll møgulig fara til – eisini tey, sum í tí dagliga ikki eru áhugað í sjónleiki. Tí er tað stuttligt, at hesi fýra fólkini megnaðu at lýsa aktuell mál á ein ótrúliga stuttlig­ an hátt. Eingin ivi er um, at skemt og list kann flyta meira enn nak­að annað. Uttan provokerandi, eld­fús og nýhugsandi listarfólk sum hesi, høvdu vit verið ein ómetaliga fá­ tøk tjóð. Tí – takk tit fýra fyri eina ótrúliga stuttliga, provokerandi og beinrakna kabarett. Sum tað var herligt at fáa láturkrampa og rodna í einu og somu kabarett!