mánadagur 12. september 2016síða 5

5 Mánadagur 6. januar 2014 · Nr. 2 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Mánadagur 12. september 2016 · Nr. 104 FØÐINGAR vóru plukverkir, greiðir Rebekka Mørk Poulsen frá. Seinni tann dagin fóru hon og maðurin Kim og sonurin Dávur í føðingardag í heimbygdini. Men komin innum dyrnar varnaðist Rebekka, at talan var ikki um falsk­ an alarm, men nú var barnið ávegis. Eg ringdi til jarðarmóðurina. Hon bað meg koma beina leið norð­ ur til Suðuroyar Sjúkrahús, sigur Rebekka Mørk Poulsen. Hon og maðurin pakkaðu eina skjóta tasku av klæðum hjá Dávi og hann varð settur av hjá ommuni. Og so fór leiðin norður á Tvøroyri. Men ávegis norður broyttist ætlanir­nar. Læknarnir søgdu nei Komin til Porkeris ringdi jarðar­ móð­urin aftur. Hesaferð vóru boðini øðrvísi. Smyril skuldi fara av Kramba­tanga klokkan 21.00 hetta kvøld­ið, men skipið hevði fingið boð um at bíða eftir Rebekku og Kim. Hon segði, at vit skulu fara beint umborð á Smyril, sjálvt um eg átti at farið til kanningar á Suðuroyar Sjúk­rahúsið áðrenn, greiðir Rebekka frá. Orsøkin var, at læknarnir ikki vildu hava Rebekku at koma á sjúkra­húsið. Jarðarmóðurin hevði heimild til at leggja meg inn kortini, men hon valdi at fylgja boðunum frá læknunum. Men hon og eg vistu, at eg var komin ov langt í føðingini til, at eg fór at klára til Havnar áðrenn barnið kom, sigur Rebekka Mørk Poulsen. Komin umborð á Smyril bíðaði jarðarmóðurin á dekkinum eftir lítlu familjuni og og hon, Rebekka og Kim fóru beina kós inn á eitt av sjúkrarúmunum umborð á Smyrli. Óttafull og tó 40 minuttir seinni kom lítla diddan til heimin. Jarðarmóðurin hevði eina tasku við ymiskari útgerð í við umborð, men annars vóru ikki nógvir hentleikar umborð. Til dømis var einki heitt teppið at balla lítlu gentuna í. Tá eg koyrdi umborð á Smyril hugs­aði eg nógv um, hvat nú fór at henda. Men tá føðingin sjálv byrjar, so hugsar man ikki um annað enn tað, sigur Rebekka Mørk Poulsen. Á onkran hátt halda tey bæði, at tað er okkurt stuttligt við, at barnið er føtt umborð á Smyrli. Men hinvegin eru tankarnir rundan føð­ingina eisini fongdir av óttanum fyri, hvat kundi hent. Eg hugsi sjálvandi, hvat nú um barnið sat fast og ikki fekk andað. Ella hvat nú um eg misti ov nógv blóð, sigur Rebekka Mørk Poulsen. Men mest av øllum tekur hon í dag – tá ið alt spældi væl av – sera synd í jarðarmóðurini, sum varð noydd at hjálpa einum barnið til heimin undir slíkum umstøðum. Fyri jarðarmóðurina var tað hart. Tí hon vildi hava meg á sjúkra­húsið, men kendi seg noydda at fara til Havnar hóast hon visti, at vit ikki fóru at náa tað, sigur Rebekka Mørk Poulsen. Vónar ikki tað hendir aftur Rebekka Mørk hevur valt at greiða frá tí sermerktu hending umborð á Smyrli 2. september, tí hon ynskir ikki, at aðrar barnakonur skulu enda í somu støðu sum hon. Hetta má ikki henda aftur, tí tað kundi enda galið, sigur Rebekka Mørk. Hon og lítla dótturin hava tað gott í dag. Tær skulu tó vera verandi í Havn inntil uppruna termindagin hjá Rebekku, tí diddan er borin í heim tríggjar vikur ov tíðliga. Tað má finnast ein tryggari skip­ an fyri barnakonur í Suðuroynni, sigur Rebekka Mørk. Hon vísir á, at fleiri kvinnur í Suð­uroynni eru settar at eiga fram til ársskiftið, og tí má skil fáast á skip­anina beinan vegin. Tað hastar at fáa tryggari karm­ ar til okkum, sum liva og virka í Suðuroynni, staðfestir Rebekka Mørk.