hósdagur 15. september 2016síða 18

FRÍGGJADAGUR 16. SEPTEMBER 2016 SOSIALURIN 106 TJÓÐHILD PATURSSON Ævintýrini og gandakellingarnar Eyðun Andreasen hevur í bókini »Ævintýr« greinað og tulkað fleiri føroysk ævintýr. Eitt, ið hevur merkt og myndað arbeiðið við leikinum »Einaferð var tað eg…«, er tulkanin hjá Eyðuni Andreasen av gentuni í føroysku ævintýrunum – gentan er altíð høvuðspersónurin, hon er aktørurin, hon er tann, ið fremur broytingina. Og møguliga er hon tann, ið broytist mest? Hesi broytingini, ella transformatiónini sum tær báðar nevna tað, verður arbeitt við í nýskrivaða leikinum. – Leikurin ein uppgerð við tað penu behagisjúku gentuna, sum er innan í nógvum kvinnum, og um transformatiónina burtur frá hesum leik­lutinum í ein annan. Um at vera ein og at blíva til nakað meir. Kanska. Ella blíva til nakað annað. GUT//Productions og magakenslan Listabólkurin GUT/Productions er sprottin úr ynskinum hjá teimum báðu listakvinnum um at sleppa at skapa út frá magakensluni. – Vit hava valt at kalla tað ein listabólk, tí vit vilja hava hetta so opið sum gjørligt. Vit vilja ikki avmarka okkum til pallist. Høvuðkonseptið er at gera list eftir magakensluni. So má tað føra til ein leik, eina bók, ein sang, eina instalatión… ja, tað má magin og hugskotið stýra. – Eg havi ynskt at arbeiða uppá hendan mátan ógvuliga leingi, sigur Durita Dahl Andreasen. Tí tá man arbeiður uppá hendan mátan, arbeiður man við flatstrukturi. Eg havi ikki bara veri sjónleikari, eg havi verið listafólk. Eg havi veri við í hugskotinum, tonkunum, dreyminum og so at geva tí skap saman við hinum. Eingin hevur síðsta orðið í skapanini av søguni – síðsta orðið hava vit í felag. Men nú til endan, er tað leikstjórin, ið savnar endarnar - við øllum træðrun­um vit saman hava spunnið. Nú til endan, so fara vit í okkara rollur, nú tvær vikur undan eru vit sjón­leik­ar­nir. Vit hava bestemmað okkum fyri at leggja ábyrgd­ ina frá okkum, tí vit stóla uppá tey, ið vit arbeiða saman við, og tí halda vit fast í. Men hvør er magakenslan? »Ihhhiii…« siga tær báðar tá ið eg spyrji. ‘Tað er, tað er… tað er ringt at forklára, tí tað er ordiliga nógv’. Og hvat er so tað? – Fyrst og fremst er tað erlig­ heit, erligheit yvir fyri sær sjálvari. At vera erlig yvir fyri sínum dreymum, sínum ynskjum, sínum hugi og síni drívmegi. Ja, at tað handlar um at vera erlig yvir fyri tí, ið sum nú einaferð er tað, ið tendrar okkurt í tær. – Tað kann vera ógvuliga torført at fylgja magakensluni. Tað er ikki lætt arbeiði, men tað er spennandi. Man kann risikera at halda okkurt ordiliga ófeitt vera feitt, man kann riskera at vera á grensini til at vera kiksað. Fasadan verður eitt sindur »svækka«. – Um tú lurtar eftir maga­ kensluni, so verður tú sárbar. Tí vit eru bara menniskju, við vána­ ligum hugskotum og ordiliga smáum dreymum, ella ov stórum dreym­um. Vit raka við síðurnar av. Men heldur tað enn at vera grá og lunkað. Tað er faktiskt tað hesin leikurin handlar um. Um tað ikki er stuttligt, so er tað ikki skeg – Tað lættasta er at vera grá og lunkað, tað er bara ikki altíð so frukt­bart. Tað kann gerast ógvuliga óaktivt. Nakað, ið hevur eyðkent okkara tankar í longri tíð, 18 MENTAN EITT MODE FØROYSKT Einaferð var tað eg… Eg, ein ravnur, ein úlvur, ein risi, ein gandakelling og ein kareoke-bar. Í nýskrivaða modernaða ævintýrinum kanna Mariann Hansen og Durita Dahl Andreasen spurningin »Hvørjar eru kvinnurnar, ið mangla í Føroyum«. Saman hava tær stovnað listabólkin GUT//Productions við tí endamáli at lata »the GUTS« ella magakensluna stýra listarligu tilgongdini.