hósdagur 29. september 2016síða 8

FRÍGGJADAGUR 30. SEPTEMBER 2016 SOSIALURIN 112 8 hon vísti umsorgan og vit sluppu at vera heima, sigur Drós Sveins­ dóttir. Skúgvaði tankar til viks Hóast Drós Sveinsdóttir hevði tað gott í Hvalba saman við ommu, abba og beiggja sínum, so kendi hon seg til tíðir einsamøll. – Tað er ikki alt, ið man kann tosa við ommu sína um. Eg minnist eisini, at eg bíðaði alla tíðina eftir tíðindum frá Danmark og hvørja ferð telefonin ringdi, so lúrdi eg eftir hvat tað mundi vera. Tað var ikki tí, at nakað varð hildið loyniligt fyri okkum. Vit fingu alt at vita, bæði tað góða og tað keðiliga, sigur Drós Sveinsdóttir. Lagnan hjá beiggjanum fylti eisini nógv í tonkunum hjá tá 11 ára gomul gentuni. – Eg var sjálvandi merkt av støð­ uni, og hevði nógvar tankar, ið eg skúgvaði til visk. Eg var bangin fyri, at hann fór at doyggja, men eg helt tað fyri meg sjálvan. Har var eingin at tosa við, sigur Drós Sveinsdóttir. Eftir at Páll Hermann var vorð­ in skurðviðgjørdur, bjóðaðu for­ eldrini Drós og Rógva at koma á vitjan í Danmark. – Eg tók av, so eg og mammu­ beiggin fóru til Danmarkar tríggjar vikur eftir, at foreldrini vóru farin. Vit vóru so har í tvær vikur, og so fylgdust vit øll heimaftur til Føroyar og Hvalbiar, greiðir Drós Sveinsdóttir frá. Eftirlýsir hjálp Tað var tó foreldrini, ið bóru allan kostnaðin. Sum heild føldi Drós, at hvørki hon ella nakar annar í familjuni, nakrantíð fingið nakra hjálp sum avvarðandi. – Tað er nokk so keðiligt, at av­ varðandi ikki fáa bjóða nakra sum helst hjálp av nøkrum slag. Hvørki foreldur ella systkin. Foreldrini hjá mær og øll onnur í familjuni vóru í einari kreppu. Ongin teirra hevði yvirskot at leggja merki til, at vit høvdu brúki fyri hjálp, sigur Drós Sveinsdóttir, og heldur fram. – Øll í familjuni gjørdi eftir besta førimuni. Einki varð goymt fyri okkum, men kortini føldi eg meg einsamallan við mínum tankum. Eg stúrdi fyri lívinum hjá beiggja mínum, men eg tordi ikki at deila tað við nakran. Serliga undrar tað hana, at ong­in kom til hana ella Rógva, tá tey máttu siga eitt seinasta far­væl til beiggja teirra á Lands­ sjúkrahúsinum. – Vit søgdu farvæl við hann, tí tað var kanska seinastu ferð vit sóu hann á lívi, men kortini var tað ongin har, ið spurdi okkum hvussu vit høvdu tað, sigur Drós Sveinsdóttir. Eitt tilboð í Danmark Familjan hjá Drós Sveinsdóttir var í Danmark í fimm vikur, men hjá nógvum familjum við sjúkum børnum ella foreldrum, kann steðgurin í Danmark vera munandi longri. Drós Sveinsdóttir metir, at tað er neyðugt við einum tilboði til tær familjurnar. – Tað er kanska ikki tað rætta fyri øll børn, men um tað ber til, so áttu familjur fingið eitt tilboð, har børn kunnu fáa okkurt slag av skúlagongd ella ansing, um eitt foreldur ella systkin er innlagt. Um børnini ikki tíma tað, so kunnu tey vera verandi ella fara aftur til Føroyar, um tey hava møguleikan til tað, sigur Drós Sveinsdóttir. Tørvur á serkønari hjálp Tað eru fimtan ár síða, at Páll Hermann Sveinsson varð føddur við einum hjartafeili. Í dag hevur hann tað gott, og hevur verið gjøg­ num eina skurðviðgerð aftrat í Danmark. Í dag kann Drós Sveinsdóttir snakka við klárari rødd um lívið sum eitt avvarðandi barn. Hon er ikki í iva um, at skipanin má gerast betri, so at børn verða loftað. – Sum vaksin dugi eg væl at síggja, at tað hevði verið gott, um onkur kom og spurd inn til mín. Spurdi hvat eg hugsaði. Eg hevði tørv á, at onkur professionellur kom og tosaði við meg. Tað hevði verið lættari at tosa við onkran, ið ikki er partur av familjuni. Eg hevði ikki følt meg líka einsamalla, sigur Drós Sveinsdóttir. HALLUR@SOSIALURIN.FO Eg var sjálvandi merkt av støð­ uni, og hevði nógvar tankar, ið eg skúgvaði til visk. Eg var bangin fyri, at hann fór at doyggja, men eg helt tað fyri meg sjálvan. Har var eingin at tosa við Børn sum avvarðandi TEMA