hósdagur 6. oktober 2016síða 5

FRÍGGJADAGUR 7. OKTOBER 2016 SOSIALURIN 115 5 ikki kenni so nógv fólk, so vita øll, hvør eg eri. Eg eiti eisini júst sum omma mín, sum hevur verið ein stór fyrimynd fyri meg, greiðir Frida Poulsen frá. Omma Fridu Poulsen andaðist beint áðrenn tey keyptu húsini í Skálavík. - Eg ivist ikki í, at hon er part­ ur av orsøkini til, at vit eru aftur her, sigur Frida Poulsen, og leggur afturat, at tey eru sera væl mót­tik­ in í Skálavík. - Í barnagarðinum hjá son­inum læra øll børnini seg tvey italsk orð um dagin, so at hann skal kenna seg meiri sum heima. Tað riggar ordi­liga væl, tey eru so røsk, og tað er týðiligt, at tað hevur so nógv at siga fyri Samuele, sonin, sigur Frida Poulsen. - Sjálvandi er ymiskt, sum vit fara at sakna. Kaffi, fyrst og fremst. Baksturin, croissant, italienskan morgunmat. Í heila tikið tað at vera lívsnjótari, at ganga á kafé. Men hvat, tað er kortini ikki tíð til, tá ein hevur smábørn, sigur hon. Børnini fram um alt Úr mótametropolinum Milano til Skálavíkar. Fjarstøðan tykist ómeta­liga stór, ikki minst í hug­ anum, men Frida Poulsen sær ong­ an trupulleika í hesum. - Vit internetinum ber alt til. Eg kann saktans arbeiða fyri ein og hvønn kendan sniðgeva, meðan eg siti og tekni í Skálavík. Vit eiga eisini eina íbúð í Italia, so eg havi eitt stað at búgva og møguleika at ferðast ímillum. Tað verður ikki aktuelt, nú børnini framvegis eru so smá. Eg havi valt, at vera í frið nú og taka tey fram um alt, greið­ir Frida Poulsen frá. - Eg havi verið heimagang­andi í nøkur ár nú, og eg virðismeti ómeta­liga høgt at børnini kunnu hava síni foreldur hjá sær fyrstu ár­ini og ikki eru á stovni ov lang­ar dag­ar, sigur Frida Poulsen. Frida Poulsen skilir, at hon gongur móti rákinum. At tað at seta yrkisleiðina til síðis fyri at ansa børnunum, ikki er í tráð við tíð­arandan. Hon væntar tó, at tað er tann leiðin, tað heila ber. - Eg veit væl, at eg eri gomul­ dags. Kortini vil eg siga, at eg eri nokk so modernað. Tí tað er tann vegin, tað ber. Fólk vilja koma nærri og nærri náttúruni, finna aftur til røturnar. Tá fara tey eisini at raðfesta familjuna og tíð saman við børnunum í størri mun enn núð, greiðir Frida Poulsen frá. Hetta “gammeldags” lyndi sæst aftur í bæði húsunum og snið­gev­ ingini hjá Fridu Poulsen. - Vit hava keypt eini gomul hús og hava avgjørt at varðveita upp­runaliga bygningin. Í heilum spyrja fólk, um vit skulu umbyggja húsini ella bróta veggir niður. Vit vilja tó varðveita húsið, sum tað var. Kanska er tað uppvøksturin hjá ommu og abba, sum ger seg galdandi, sigur hon. Tann gamli mátin at hugsa upp á ger seg eisini galdandi innan sniðgevingina. - Eg geri onga massafram­leiðslu. Hóast mær ikki dámar so væl at seyma sjálv, so vil eg heldur ikki lata alt upp í hendurnar á bíligari arbeiðskraft í eysturlondum. Eg haldi, at ein eigur at gera so nógv sum møguligt í tí landinum, ein er í. So heldur taka sær ómak við at gera færri, men dygdarbetri pløgg, enn nógv pløgg, sum oyðileggjast eftir fáum døgum, sigur Frida Poulsen. Yngsta dóttirin er tveir mánað­ ir gomul og Frida Poulsen hevur tí ongan skund at taka nakra avgerð um, hvat framtíðin skal innihalda. - Eg vænti, at eg fari at skipa fyri skeiðum, bæði vikuskiftis- og kvøldsskúlaskeiðum. Eg kundi hugsað mær at hildi skeið í italienskum og í italienskari mat­gerð. Mær dámar sera væl at gera mat. Áðrenn eg fór til Italia, arbeiddi eg í køkinum á Lands­ sjúkrahúsinum. Tað passar mær væl at hava matgerðina við síð­unar av sniðgevingini, tí at sniðgeving­ in er eitt nokk so stillisitandi arb­ eiði. Í matgerð fái eg høvi at reisa meg og flyta meg meiri, sigur Frida Poulsen. Hon kundi eisini hugsað sær at hildið skeið í tekning og seyming. Eisini hevur hon áður undirvíst á Tekniska Skúla og nevnir tí eisini tann møguleikan. Líkamikið hvat framtíðin hevur at bjóða, so er familjan er komin til Føroya fyri at vera. NI A MYND: ÁLVUR HARALDSEN