mánadagur 10. oktober 2016síða 6

Mánadagur 10. oktober 2016 · Nr. 116 6 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 UMMÆLI Barbara Holm “Gott tit eru her, nú fara vit at surprisa Duritu, tí hon fyllur 30 ár í dag”, segði Mariann Hansen sum tað fyrsta, tá ið áskoðararnir hittist í húsum beint uppi­ yvir Perluni í Tórsgøtu. Og longu tá visti eg, at hetta skuldi blíva gott. Tí Mariann var so sannførandi frá fyrstu løtu, at eg veruliga upplivdi tað sum, at eg skuldi surprisa Duritu Dahl Andreasen, tí hon nú fylti 30 ár. Meðan áskoðararnir sungu Tillukku til tín, fóru vit inn í Perluna, har Durita sat á einum stórum stiga og mál­aði ein málning. Hon hevði tað ikki so gott, tí at fylla 30 føldist mest sum ein lívskreppa. Og meðan hon stríddist við sínum kenslum og tonkum á hesum vegamóti, lá omman hennara til tað síðsta. Og hon doyði beint sum vit vóru komin í føð­ingardag. Hóast dagurin var alt ann­að enn vanligur, so vildi Dur­ita ikki hava, at hennara føð­ingardagsgestir skuldu fara. So vit vóru boðin inn at seta okkum á stólarnar, sum vóru settir í runding, og með­ an vit fingu ein snaps í part, tosaðu tær báðar um omm­ una, sum var alt annað enn ein vanlig omma. Handan løtan, har vit sótu í ringi og tær greiddu frá stuttligum minnum frá omm­uni, skuldi eg fleiri ferðir minna meg sjálva á, at eg also ikki ordiligt var til ein føðingardag/minningarløtu. Tað vóru løtur, har eg hevði hug at fortelja onkra líknandi søgu, sum eg hevði. Tíbetur kom eg í tankar um áðrenn eg lat munnin upp, at tað also var ein partur av leikinum. So byrjaði ævintýrið Eg visti onga løtu handan góða tíman og fimtan min­ utt­irnar, hvat eg fór at upp­ liva. Tað var ikki sum nakað, sum eg havi roynt áður. Eftir løtuna við minn­ing­ arhaldi og føðingardegi tóku vit okkara stólar og settu teir upp móti vegginum og vit vórðu leidd inn í ein ævin­týraheim, sum var fan­ tastiska inspirerandi. Vit sóu ungu gentuna, sum hevði mist mammuna til krabbamein og sum hevði ein pápa, sum var runnin í stein. Sorgin hevði tikið vald­ið á honum og hon hevði ongan. Men hon hevði eina tasku, sum mamman gav henni á hennara deyðastrá. Mamman segði henni, at í taskuni var alt, sum gentan nakrantíð skuldi hava tørv á. Og við taskuni endaði gentan við at vera leidd upp í hagan og í eina djúpa holu, har risin búði. Mítt feministahjarta bankar enn Eg má siga tað, at hendan verkætlanin, sum tær báð­ar, Búi Dam, leikstjóri í leikin­um, og fleiri onnur við teim­um eru farin undir, er kærkom­in fyri meg. Fyrst komu tær við einum videolagið til sangin “einaferð var tað eg”. Nú er leikur á skránni og næsta ár verður ein teaturkonsert sýnd og ein tekstur um fem­ inismu verður útgivin. At síggja hesi ungu fólkini sláa eitt kærkomið slag fyri kvinnur er einki minni enn fantastiskt. Og leikurin, sum varð frum­sýndur leygarkvøldið, dróg meg inn í ein likríkan, sterkan, beinharðan heim, har kvinnur eru sín egni prins­ur á tí hvíta hestinum. Tær drópu tað penu gentuna, og lótu ganda­kell­ ingina sleppa út at spæla. Tær prikaðu til tann veru­ leika, sum nógvar kvinnur eru í hvønn einasta dag. Til hesa “behagisjúku” síðuna av okkum, har vit vilja vera fittar og blíðar og ikki lata nakran uppliva nakra ringa kenslu, um vit kunnu forða fyri tí. Kenna tit ikki tað? At man til tíðir fer út um síni egnu mørk, tí man er eitt sindur sjúkur eftir at sleppa undan, at nakar skal siga nakað keðiligt, halda nakað keði­ligt og so framvegis? Eg kenni tað væl. Og hóast eg haldi meg duga nokso væl at standa við mín­ ar egnu tankar, vanar og kensl­ur, so eri eg eisini offur fyri behagisjúkuni. Og júst tí var litríki leik­ urin fantastiskur fyri meg og vinkonu mína at síggja. Vit vóru báðar inspireraðar, tá ið vit fóru útaftur. Eg græt nakrar ferðir, og mátti bíta meg í kjálkan, tí “tað er flóvisligt”. Og so minti eg meg sjálva á styrkjuna hjá hesum kulu kvinnunum á pallinum, og lat tárini falla sum eg vildi. Tí eg vil! Eg flenti eisini hjartaliga fleiri ferðir gjøgnum leikin og eg elskaði tað ógvusliga slagið í gronina, sum fekk meg at vakna. Vakna og minn­ast til, at drepa tí penu gent­una og lata ganda­kell­ ingina koma út at spæla. Tummil upp Eg var tikin av bóli av, hvussu væl Mariann og Durita fram­ førdu hetta modernaða ævin­týrið. Tær eru heilt ófati­liga sannførandi. Tá tær grótu, grótu vit við. Tá tær flentu, flentu vit við. Og tá tær dyrkaðu feminismuna á ein heilt nýggjan hátt, fekk tað meg (og aðrar við), at vilja leypa upp á føturnar í berum eldhuga. Ljósið, ljóðið og pall­ myndirnar sum heild riggaðu eisini avbera væl. Tað sæst í hesum leikinum nakað, sum eftir mínum tykki broytir øll ting, men ikki kann keypast fyri pengar – fólkini handan leikin brenna fyri tí. Tey brenna fyri evninum, fyri feminismuni, fyri at heita á kvinnur um at vera tær tær eru, og fyri sjónleikinum. Tað sæst væl og virðiliga. Eg haldi øll skulu fara til hendan leikin. Um tú ert ein kvinna, sum er smittað av behagisjúkuni, so skalt tú fara minst tvær ferðir. Ert tú ein maður, so haldi eg tú skalt fara, tí tú kanst læra nakað um kvinnur. Ert tú kvinna, sum ikki hevur behagi­sjúkuna – so ring á Sosi­alin, so vit kunnu sleppa at skriva um sjáldsomu teg Av einum skala frá 1-5 stjørn­ur, fær leikurin... 7 stjør­n­ur frá mær. Og eitt tipp – gleði tykk­ um til endan - EIN BEIN­HARЭUR NEVI Á KJAFTIN Einaferð var tað eg Eg mátti eina løtu minna meg sjálva á, at eg í veruleikanum var áskoðari til ein leik og ikki í føðingardag í Perluni