mánadagur 17. oktober 2016síða 5

5 Mánadagur 6. januar 2014 · Nr. 2 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Mánadagur 17. oktober 2016 · Nr. 119 PERSÓNSSØGA ið hava drukkið. Eg havi ikki vitað betur, men bara hildið, at hasi fólk­ ini hava ringan karakter og ongan vilja. Eg havi havt nógvar slíkar fordómar, sigur Kitty May Ellefsen og heldur fram. – Tá eg gekk á Hand­ils­há­skúl­ anum í Danmark, plagdi eg at ganga framvið eina barr á veg til fyrilestrarnar. Hon lat upp klokka ellivu, og har sótu nógv lesandi og drukku. Tá hugsaði eg, at hatta vóru nakrir taparar, ið valdu at sita á barr heldur enn at fara til fyrilestur og fáa sær eina útbúgving. Hugsanir hennara um fólk, ið drukku, vórðu styrktir, tá hon læs eitt blað, ið Handilsháskúlin gav út. – Í eini grein í blaðnum læs eg, at rúsdrekka var størsta orsøkin til, at fólk ikki blivu liðug við teirra útbúgving. Tey drukku ov illa. Tað helt eg vera forkastiligt og vánaligt, sigur Kitty May Ellefsen. Millum teirra, ið plagdi at velja barrina fram um fyrilestrarnar var ein felags lesandi hjá Kitty May Ellef­sen, ið hon kendi gjøgnum bólka­arbeiði. Ein dagin avgjørdi hon at geva viðkomandi eitt skump rætta vegin. – Eg fór yvir til hansara og spurdi, um hann ikki heldur hevði hug at koma til fyrilestur við mær, enn at sita har og drekka øl. Hann segði nei og fortaldi, at lívið hjá honum var strævið í løtuni, og at hann persónliga hevði brúk fyri at drekka, sigur Kitty May Ellefsen, men leggur álvarsom á máli aftrat. – Hann doyði eisini fyri tólv árum síðan. Hann drakk seg í hel. Rús­drekka er ikki at spæla við. Náddi botnin Men hóast Kitty May Ellefsen har­við ikki var ein upplagdur kandi­datur til at útvikla ein rús­ drekkatrupulleika, so var tað støð­ an, ið hon var í eini tíggju ár seinni. Har hevði hon møguliga verið enn, um ein túrur til læknan ikki hevði vakt hana úr dvala. – Tað var tá eg var á botni, at mín støða broyttist. Eg helt, at eg hevði hjartatrupulleikar, tí eg hevði varandi hjartabankan. Tá eg legði meg um kvøldarnar, buk­aði hjartað so hart, at eg varð bang­ in fyri, at eg fór at fáa ein hjarta­ tilburð. So eg søkti mær hjálp hjá kommunulækna, ið sendi meg víðari til ein hjartalækna, greiðir Kitty May Ellefsen frá. Kanningarnar hjá hjartalækn­ anum staðfestu, at heilsustøðan hjá Kitty May Ellefsen var eins og tann hjá eini kvinnu mitt í fýrsunum. – Eg vigaði alt ov nógv. Mín ideal vekt er 57 kilo og eg havi altíð ligið um 55-57 kilo. Men eftir fáum árum hevði vektin sníkt seg upp á 80 kilo. Harumframt vóru øll tølini hjá mær, kondi, blóðtrýst og annað, ring. Tá gjørdist eg kløkk, tí eg var mitt í fjørutunum, minnist Kitty May Ellefsen aftur á. Eydnubollar eydnaðust ikki Loysnina fekk hon frá kommunu­ læknanum. Viðkomandi metti, at vinnulívskvinnan hevði fing­ið tunglyndi og gav henni tí eydnu­ bollar. Tað hóvaði tó ikki Kitty May Ellefsen. At síggja til gekk alt, sum tað skuldi hjá Kitty May Ellefsen, og megnaði hon at viðlíkahalda allar leiklutir samstundis, men aftanfyri glansmyndina goymdi eitt loyndarmál seg, ið einans nøkur fá høvdu varhugan av Myndir: Álvur Haraldsen