mánadagur 17. oktober 2016síða 7

7 Mánadagur 6. januar 2014 · Nr. 2 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Mánadagur 17. oktober 2016 · Nr. 119 T að rørist ikki ein ond. Fullkomin friður valdar á sjógvi og á landi. Vaknandi sól­ ar­geislarnir senda argandi ljós­strál­ur inn í heim. Niðri á lónni síggi eg mann og hund hans­ ara. Hundurin hevur sett seg á afturpartin og mað­urin stendur fattur undir liðini á honum. Tann fýrbeinti lítur upp á eigara sín, og mað­ urin hyggur niður á hundin. Myndin niðri á lónni broytist ikki. Góðir 20 minuttir ganga, okkurt hissini fuglaljóð brýtir tøgnina. Helst práta teir saman...her er løtan, nú skal tú liva.. mað­urin sigur frá, hundurin lurtar og svarar aftur. Friðsæla! Sum er júst hesin veruleikin hesa løtu fluttur inn í ein málning. Íslendski rit­høv­und­in Albert Már Guðmundsson letur mál­aran Bergstein sleppa til orðanna í bók­ini Alheimsins einglar. Bergstein stendur uppi á bakkanum og málar, tá ið Palli lítli og Gunn­ leyg­ur koma koyrandi í kassabilinum: - Hygg, Palli lítli, sigur hann, - nú havi eg tik­ið landið, sjógvin, himmalin og fuglarnar og sjúkrahúsið har yviri og sett alt inn í hesa mynd­ina. Palli hyggur hamskiftur at hesum báðum heimunum, veruleikanum í veruleikanum og veruleikanum í málninginum. Frá upphavi hevur forvitni og tráðan eftir framburði verið partur av tilveru menn­ iskj­unn­ar. Úrsltið er ein heimur, har aðal­ setningurin er: frameftir við nógvari ferð. Sjeyð­míla­maðurin loyvir sær sjáldan at kaga aftur um bak, ella steðga á ein løtu at hvíla. Náttúran noyðir hann tó viðhvørt at lata seg úr stivlunum. Tá hann hevur latið seg úr um beinini og sett seg niður at rinda møð­ina eina løtu, gerst hann við eitt so sera greið­ir yvir, hvussu viðbrekið grundarlagið er. Øska úr Íslandi noyðir flogførini at standa á flog­vøll­ inum, tey ferðandi mugu bíða. - Jamen, vit mugu avstað! Alt er pengar, tíðin er pengar. Sjeymíla­ maðurin puffar, men noyðist í stivlarnar aftur, tí boð eru eftir honum. Skundmikil fer hann aftur til gongu. Ja, tað var eitt sindur øðrvísi fyrr. Sendiboð frá Guði var úti í Skúgvi at tala Guðs orð. Eins og nú høvdu skúvoyingar ikki bestu atløgu­ viðurskifti, og veðrið líktist sær sjálvum, skift­ andi. Men prædikumaðurin vildi heldur bíða til í morgin, nú veðrið var batnað somikið, at til bar at fara. Skúvoyingurin svaraði: - Vit hava ikki morgin í Skúgvi! Um vit loyva okkum, ella verða noydd sum sjey­mílamaðurin at hvíla eina løtu og hugsa um orð­ini hjá skúvoyinginum, so kanska gerast vit greið yvir vísdomin í teimum. Einfaldur, men tíverri ikki so lættur lívsførningur. Presturin Johannes Møllehave tosar um øjeblikkets atom. Hvussu altavgerandi løtan er í lívinum. Løturnar eru mangar við rungandi látri! Vit eru 7 mans, sum av og á hittast at fortelja og flenna. Frásøgukynstrið er onki minni enn framúr. Hvaðani fingu teir hesa gávu? Hava uttan iva sitið undir hvørjum orði. Ligið und­ir borðinum um kvøldarnar og lurta eftir prát­ inum. Verið partur av arbeiðsdegnum í nær­ umhvørvinum. Miðstvoumenninir og mað­ur­in úr Klingruni eiga orðini mestu, fyndar­rík­ir. Altíð verið hugtikin av frásøgnini! At lurta eftir søgum. At lurta eftir søgum uttan bók, men eisini úr bók. Er nútiðin ein onnur? Arbeiðslívið er øðr­ vísi, dagligdagurin eisini. Samveran broytt. Eg og mítt tól. Ungmanafelagsveitslurnar vóru eitt slag av mentanarbera. Miðaldrandi og aldrandi menn – minnist bara menn – røddu um afturlítandi tilveru teirra. Teir dugdu væl, men vit ungu hildu tað vera troyttandi at líða á. Tað var eisini troyttandi at skula sita stillur í kirkjuni og lurta eftir torskildari frásøgn, men at sita stillur var ófrávíkiligt krav. Veitslufrásagnirnar hava latið seg í annan ham. Tunt ílatnar. Mentanarberi..? Fyndin í teimum kámast eins og høvuðsstaðurin í ólavsøkutokuni. Spell at so er! Mær leingist ikki sørt eftir teim troyttandi frásagnunum á ungmannafelagsveitslunum. Mær dámdi ongantíð friðin! Men mátti inn ímillum góðtaka ásettar treytir. Takk tit øll, ið settu hesi krøv. Takk, at eg inn ímillum noyddist at keða meg. Málningurin niðri á lónni fortelur ikki all­ an veruleikan! Brotmynd av veruleikanum. Hvørjum veruleika? Eg legði oyra til og kendi bivandi ótta um tað, sum kundi henda mær og mínum. Rødd­ irnar í útvarpinum søgdu frá um ófrið í Norður Ír­landi. Eg kendi væl IRA. Í London, Týsklandi og Spanialandi bleiv eisini bumbað. Myndin av dripna italiumanninum Aldo Moro festi búgv á nethinnini. Í málninginum niðri á lónni sóust ongi flótta­fólk úr Aleppo. Kanska hevði málarin ikki ans fyri einum meiri ræðandi veruleika? Kaska vildi málarin als ikki vita av nøkrum øðrum veruleika? Niðri á lónni var ikki pláss fyri flóttafólkum. Føgur er foldin...frásøgn, friður, frælsið og flóttafólk! Føgur er foldin... frásøgn, friður, frælsið og flóttafólk! BLOGGURIN Eli Hentze er útbúgving sum lærari og hevur arbeitt sum lærari síðani 1996. Hann hevur eisini fótbóltsvenjara­ útbúgving, og skal næstu árini arbeiða fulla tíð á tí pallinum