mánadagur 28. november 2016síða 6

Mánadagur 28. november 2016 · Nr. 137 6 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 SAMRØÐA – Eg eri øgiliga keddur av hesum. Eg eri knústur av, at eg havi gjørt hendan feilin. Tí bæði frá arbeiðinum og persónliga kenni eg til stríðið hjá fólkum, ið bera brek. Tað sigur Gunnar Hjelm, sum í farnu viku endaði í einum ódnarveðri á netinum eftir, at hann hevði parkerað á einum parkeringsplássi fyri avlamisbilar Hallur av Rana 17. november byrjaði sum allir aðrir arbeiðsdagar hjá Gunnari Hjelm, tá hann fór til arbeiðis á Lands­sjúkra­ húsinum, har hann er í starvi á Sjúkraflutningstænastuni. Einki ánaði hann um, at tað á sosialum miðlum um hetta mundið koyrdi eitt heitt kjak, har hann hevði høvuðs­ leiklutin. Kvøldið fyri hevði hann havt tilkallingarvakt og hevði í tí sambandinum ein av bilunum hjá sjúkra­ flutn­ingstænastuni við sær, tá hann fór í biograf um kvøld­ið. Eftir reglugerðini skal við­komandi, ið hevur til­kallingar­vakt, hava bilin nær­hendis, um nú okkurt serligt er á vási. Talan var um eitt myrkt vetrarkvøld og í skundi setti Gunnar Hjelm bilin frá sær á einum parkeringsplássi utt­an fyri dómhúsini. Tað hann ikki varnaðist hetta kvøldið var, at hann hevði sett bilin frá sær á einum parkeringsplássi, ið einans er til avlamisbilar. Myndin løgd út á Facebook Tað vóru tó onnur, ið løgdu merki til, at ein bilur hjá Lands­sjúkrahúsinum stóð á einum parkeringsplássi til avlamisbilar, og myndin av gula vaktarbilinum par­ keraður uttan fyri dómhúsið á einum parkeringsplássi til avlamisbilar varð deild við eini rúkandi ferð á Facebook, og tað gekk ikki long tíð, áðrenn fjølmiðlar skrivaðu um málið. Viðmerkingar á sosialum miðlum og aðrastaðni vóru alt annað enn blíðar, men sjálvur var Gunnar Hjelm lukkuliga óvitandi um hend­ inga og eftirfylgjandi øs­ing­ ina á netinum. Tað var ikki fyrr enn hann var komin til arbeiðis, og varð biðin um at koma inn á skrivstovuna hjá leið­ ar­anum, at hann varnaðist hvat var hent. – Hann hevði fingið ein teldupost um hetta og vísti mær myndina av bilinum utt­ an fyri dómhúsini og spurdi, um eg visti, hvat eg hevði gjørt. At eg hevði parkerað á einum parkerings­plássi fyri avlamisbilar, greiðir Gunnar Hjelm frá um løtuna, tá hann fekk frænir um sítt gáloysni. At byrja við trúði Gunnar Hjelm ikki tí, ið hann sá. Tað hann læs á telduskíggjanum kundi ikki passa, tí hann hevði ikki parkerað á einum bási fyri avlamisbilar. – Eg var vísir í, at onkur arbeiddi upp á meg, tí hatta hevði eg aldrin gjørt. Men eg koyrdi alt fyri eitt út til dómhúsið og hugdi at pláss­ inum. Tað var ikki fyrr enn tá, at eg sá, at plássið einans var ætlað avlamisbilum. Um eg hevði vitað av tí áðrenn, so hevði eg aldrin sett bilin har. Eg hevði ikki ánilsi fyri tí. Tað var aldrin ætlanin, slær Gunnar Hjelm fast. Kritikkurin nívir Tá ein søga fær bein at ganga á í sosialum miðlum, er tað ikki óvanligt, at fólk gera skjótar og harðar niðurstøður. Hesaferð var einki undantak. Fólk hildu seg heldur ikki aftur at siga sína hugsan um føraran av bilinum og hansara mangul upp á innlit í lívið hjá teim­um, ið parkeringsplássið er ætlað til. Viðgerðin á netinum og miðlunum nívdi Gunnar Hjelm, tí stríðið hjá teimum veiku í samfelagnum, hjá teim­um, ið hava tørv á hes­ um parkeringsplássum, er eitt stríð, ið hann kennir væl til sjálvur. – Eg eri øgiliga keddur av hesum. Eg eri knústur av, at eg havi gjørt hendan feilin. Tí bæði frá arbeiðinum og persónliga kenni eg til stríðið hjá fólkum, ið bera brek, sigur Gunnar Hjelm. Sum portørar er hann vanur við dagliga at hjálpa fólk­um, ið ikki klára seg sjálvi. – Til dagligt arbeiði eg við at hjálpa fólki, ið ikki klára seg í samfelagnum. Sum hava tørv á hjálp. So tað liggur ikki til mítt lyndi at taka plássið frá teimum og skíta á teirra tørv. Tað hevði eg aldrin í lívinum funnið uppá at gjørt, sigur Gunnar Hjelm. hallur@sosialurin.fo
 Gunnar Hjelm landskendur fyri at parkera ólógligt Til dagligt arbeiði eg við at hjálpa fólki, ið ikki klára seg í samfelagnum. Sum hava tørv á hjálp. So tað liggur ikki til mítt lyndi at taka plássi frá teimum, og skíta á teirra tørv. Tað hevði eg aldrin í lívinum funnið uppá at gjørt – HEVÐI ALDRIN SETT BILIN HAR VIÐ VILJA – Vøddasvinn tók lívið av lítla soninum Á einum persónligum støði kennir Gunnar Hjelm til støðuna hjá teimum, ið eru verri fyri enn onnur. Fyri tveimum árum síðan jarðaðu hann og konan nevniliga teirra hálvt ára gamla son Mika, ið doyði av vøddasvinn. – Mika var ein ungur og frískur drongur, men tá hann var seks vikur gamal staðfestu læknarnir, at hann hevði vøddasvinn. Fram til tá tyktist ikki, at hann hevði nakrar trupulleikar yvirhøvur, greiðir Gunnar Hjelm frá Hallur av Rana Tað kann tykjast heldur tragi­komiskt fyri Gunnar Hjelm og familjuna, at júst hann skuldi gerast lands­ kendur fyri at hava par­ kerað á einum avlamnis­par­ keringsplássi. Tí júst hann kennir alt til serligar tørvir, sum ein við breki hevur. Lítli sonurin hjá Gunnari fekk tíðliga í lívinum stað­fest eina álvarsama sjúku. Talan var um Spinal muskela­trofi typa eitt, ið er ein arvalig sjúka, og er mett at vera ringasta slagið av vødda­svinni, ið er. – Bara tveir tilburðir verða skrásettir um árið í danska ríkinum av hesi sjúkuni. Seinasti tilburðurin av hesi sjúkuni í Føroyum varð staðfestur fyri fjøruti árum síðan. Tá var tað yngri beiggi mín, ið doyði av sjúkuni, greiðir Gunnar Hjelm frá. Ein deyðadómur Sostatt kendi Gunnar Hjelm væl til sjúkuna, áðrenn son­ urin fekk staðfest hana, og visti eisini, at talan var um ein deyðadóm, ið tey sum foreldur fingu hendan dagin hjá læknanum. – Læknarnir duldu ikki fyri, at Mika fór at doyggja, men tey kundu ikki siga okkum, um hann fór at liva í eitt hálvt, tvey ella fimm ár aftrat. Tað vistu tey ikki, minnist Gunnar Hjelm aftur á. Áðrenn hann fekk stað­ fest sjúkuna, var einki, ið bendi á, at Mika var øðrvísi enn nakað annað barn, men sjúkan gjørdi skjótt vart við seg. – Hann var púra frískur. Ein stórur, fittur og vakur beiggi. Hann flutti armar og beinar sum einki. Har var einki galið við honum yvir­ høvur, men so kom sjúkan,