hósdagur 8. desember 2016síða 12

FRÍGGJADAGUR 9. DESEMBER 2016 SOSIALURIN 142 12 Alkoholisma TEMA Høgtíðirnar vóru tær ringastu. Jólini eru jú ein tíð, har øll familjan skal savnast og vera saman. Tað var okkara sjáldan, sigur Jórun Mørkøre DANJAL AV RANA J onhard Larsen og Jórun Mørk­øre vóru 19 og 15 ár, tá pápin, Michael Olsen, fór til avvenjingar. Tað er ymiskt, hvat tey minnast frá tíðini, áðrenn pápin fór til Íslands, men bæði eru tey samd um, at broytingin hev­ur verið ómetaliga stór. - Babba fekk eitt nýtt lív, ein møguleika afturat, sigur Jonhard Larsen. Sum Michael Olsen sjálvur greið­ir frá aðrastaðni í blaðnum, so drakk hann í tørnum, og tað minnast børnini væl. - Babba gekk ikki altíð skít. Hann hevði turrar løtur og kundi halda sær heilt leingi, onkuntíð upp í eitt ár. Við árunum datt hann kort­ini oftari og oftari út í, greiðir Jonhard Larsen frá. Høgtíðirnar vóru ringast Jórun Mørkøre sigur, at tað var tíverri fyrst og fremst um høg­tíð­ ir­nar, at tað gekk galið. - Meg minnist ikki so nógv frá tíðini áðrenn hann fór til Íslands, men meg minnist, at vit ongantíð høvdu eini hugnalig jól. Babba datt í fløskuni og so var mamma einsa­ møll við okkum, samstundis sum hon bæði var kedd um og ill inn á babba, sum gekk og hugnaði sær á sín máta. Hon sigur, at beiggi sín og hon sótu og hugdu í sjónvarp, meðan mamman skeldaði um, at tey ikki hjálptu til. - Hon var tí einsamøll um at stákast og borðreiða jóladøgurð­ an, uttan at vita, um babba kom heim ella ikki. Onkuntíð var hann har, men tað kom eisini meiri enn so fyri, at hann ikki kom heim fyrr enn eftir jóladøgurðan, sigur Jór­un Mørkøre. Michael Olsen var lítið heima, tá hann fekk drekkitørnini. Konan og sonurin tóku frástøðu frá honum hesa tíðina, men Jórun Mørkøre sigur, at hon royndi at ganga hon­ um til handa. - Hann sendi meg at keypa øl fyri seg og eg gjørdi, sum eg var biðin. Eg helt, eg gjørdi honum eina tænastu, tá hann lá hundasjúkur í songini. Hann var altíð góður við meg og gav mær gávur. Seinni havi eg hugsað, at hann kanska keypti kærleika mín, men soleiðis hugs­ar ein ungur tannáringur ikki, sigur hon. Bjóðaði ikki vinum heim Jonhard Larsen sigur, at drykki­ skap­urin hjá pápanum uttan iva hevur ávirkað lív sítt, uttan at hann hevur verið tilvitaður um tað. - Eg hevði fáar vinir sum barn og hevði sjáldan vinir heim við. Eg haldi, at tað var óttin fyri at finna babba fullan heima, sum gjørdi, at eg ikki bjóðaði vinunum heim til okkara. Eg hevði eisini ein sera avmarkaðan vinabólk, sigur hann. - Eg haldi ikki, at eg havi tikið beinleiðis skaða av uppvøkstr­i­ num, men rúsdrekkamisbrúkið hjá pápa hevur ligið í bakgrund­ ini. Meg minnist, at tá eg spældi fót­bólt, kom hann onkuntíð full­ur nið­an á plenuna at rópa eftir mær. Tað dámdi mær lítið, sigur Jon­hard Larsen. Jórun Mørkøre heldur tó, at nógvu tørnini hjá pápanum gjørdu, at hann misti ein stóran part av upp­vøkstri teirra. - Tað var jú serliga um høg­tíð­ irnar, at hann drakk og var burtur. Jólini eru jú ein tíð, har øll familjan skal savnast og vera saman. Tað var okkara sjáldan, sigur hon. Tá pápin hevði síni tørn, var tað mamman, sum helt skansan og bæði børnini eru samd um, at hon gjørdi nógv fyri at verja tey bæði. Samstundis vardi hon eisini pápan. Heldur enn at hjálpa honum at blíva edrúan, so lat hon hann blíva við. - Eg trúgvi, at hetta er ein avbjóðing í nógvum familjum enn í dag. Familjurnar hava lyndi at verja misbrúkaran og fjala trupul­leik­an. Tá kann hann tó ikki loysast, sig­ur Jonhard Larsen. Mamman gjørdi bart Jonhard Larsen sigur, at hann minnist væl, tá pápin fór til Íslands eftir jól í 1985. - Vit vóru so glað fyri tað. Mamma hevði tá verið eitt skifti við til Al-Anon samrøður, saman BABBA VALDI FAMILJUNA FRAM UM FLØSKUNA