hósdagur 15. desember 2016síða 26

FRÍGGJADAGUR 16. DESEMBER 2016 SOSIALURIN 145 26 Óli Jacobsen Jovina var fullkomiliga uppgivin av læknunum fyri nærum 30 árum síðani. Nú er hon blivin 85 ár Jovina Højgaard: 8. partur Í 1987 varð eg innløgd á Landssjúkra­ húsið at taka ein gallstein. Tað skuldi ikki havt nógv uppá seg, men hetta gekk ikki væl. Tað tók ilt fyri seg, og eg fekk bruna í stórum parti av kroppinum. Eg gjørdist so illa fyri, at eg endaði í respirator. Sum frá leið vildu læknarnir taka respiratorin frá mær. Men tað segði Ólavur nei til, hann vildi ikki sleppa mær so. Hann sat eisini uppi yvir mær alla tíðina. Tað sama gjørdu børnini. Tað var nógv biðið fyri mær, ikki minst í Ebenezer og Evangeliihúsinum og eisini í øðrum meinigheitum, eisini aðra staðni enn í Føroyum. Tað vóru somuleiðis ung fólk, sum komu út á sjúkrahúsið at biðja og syngja fyri mær. Tá eg hevði ligið í 49 dagar, hugsaði eg, at nú fór eg at doyggja. Eg var púra rólig, men helt, at tað var synd í teimum heima. Eg hevði tá eina 17 ára gamla dóttir, sum enn gekk í skúla. Hetta vildi verið serliga hart fyri hana. Eg kendi meg at ganga gjøgnum deyða­ skuggans dal og helt tað vera so vakurt hinumegin. Tá hoyri eg eina rødd siga: »Tú skal liva«. Tá fór ein kraft gjøgnum meg, líka sum ein gleðistreymur, og eg føldi, at eg vendi aftur til lívið. Eg tonkti, at tá má vera okkurt, eg skal útrætta í lívinum, áðrenn eg fari her frá. Eftir einum ári kom eg so við og við fyri meg aftur. At tað hendi var eitt veruligt undur. Eg skal rósa øllum starvsfólkum, sum vóru um meg á sjúkrahúsinum. Serliga minn­ist eg ein næming, Morid, dóttir Rig­ mor og Tórhall á Argjum. Hon var so ógvu­ liga góð við meg. Hon plagdi at troysta meg og syngja fyri mær. Tá hon var útlærd, bleiv eg bjóðað í próvtøkuveitsluna. Ólavur mál­ aði henni ein málning. At eg veruliga var uppgivin av læknunum, fekk eg váttað nakað seinni á serligan hátt. Meðan eg var á sjúkrahúsinum, fór ein av læknunum, sum hevði verið um meg, uttanlands at virka í nakrar mánaðir.Tá ið hann kom heim aftur, steðgaði hann nakrar dagar í Keypmannahavn. Tá hitti hann ein kenning hjá mær. Læknin spurdi hann, um hann mintist at hava hoyrt eina deyðalýsing av Jovinu Højgaard. Men tað kundi hann ikki minnast. Hann skuldi havt frætt, um eg var deyð. Læknin ivaðist í, um hetta kundi vera rætt. Ólavur hevði góðar gávur Sjálvur kom eg, ÓJ, at kenna Ólav í 70-un­ um, tá ið vit gingu á kvøldskeiði hjá Hand­ ilsskúlanum. Vit báðir gjørdust sera væl og prátaðu saman hvørja ferð, vit hittust. Ólavur var ein persónur, ein altíð føldi seg væl saman við. Hann var positivur, lættlyntur og skemtingarsamur. Ólavur hevði nógv evni, m.a. dugdi hann sera væl at mála og tekna, og eru fleiri dømi um hetta heima í stovuni hjá teimum og aðrastaðni við. Eisini dugdi hann at yrkja. Onkuntíð hevði hann eisini andaktir í sjónvarpinum. Ólavur tók fleiri merkonomskeið á hand­ilsskúlanum, sum ein av avgjørt elstu næmingunum. Tað var, tá ið hann skuldi upp til próvtøku í 1994, at hann fekk blóðtøpp í heilanum og gjørdist púra avlamin. Hann var bert 63 ára gamal, og hevði beint tá endað byggingina av 14 húsum í Svanga. Varðveitti lívsvilja hóast smeit Hansara eginleikar komu rættiliga til sjóndar aftaná smeitin, hann fekk. Hann endaði í rullustóli og kundi ikki tosa. Men so merkiligt var tað, at hann kundi syngja! Ikki at kunna tosa man vera ringasta støða, ein persónur kann koma í. Men Ólavur tók hetta sum ein maður. Hann tykt­ist kortini altíð at vera í góðum lag, var lættur at hava við at gera. Hansara eyðkenda smíl broyttist ikki av hesi vanlagnu, sum hevði kunnað sligið mangan mannin út. Tað gekk javnt niður á bakka, so seinastu trý árini kom hann at vera á røktardeildini á Landssjúkrahúsinum. Tá sást, at tey bæði vóru eini hjún, sum riggaðu væl saman. Tað var altíð hugnaligt at koma inn á gólvið hjá teimum. Men seinastu sjey árini stóð teirra sam­ band rættiliga sína roynd, men Jovina livdi sanniliga upp til lyftið á hjúna­bands­degnum um at halda saman »i medgang og modgang«. Jovina var um Ólav alt tað, hon kundi. So hon fekk, sum hon roknaði við, sína uppgávu aftaná »deyðadómin« á sjúkra­húsinum. Ólavur doyði 10. januar 2001, 70 ára gamal Aftaná, at Ólavur doyði medvirkaði Jovina í kristiligu útvarpsstøðini Lindini og hevur eisini gingið nógv við traktatum. Mistu tríggjar synir Óli og Kristianna, omma og abbi Ólav, fingu seks børn, men tey fingu eisini nógva sorg. Frá 1919 til 1922 mistu tey tríggjar synir. Magnus doyði í 1919 av sjúku, 13 ára gamal. Í 1922 doyði Ingvard, 18 ára gamal. Hann var ein raskur ungur drongur, sum var ein góður svimjari. Eina ferð hann lossaði á keiini, datt ein maður á sjógv. Ingvard leyp á bláman og fekk bjargað honum. Hann helt áfram at arbeiða uttan at fara heim at skifta. Hetta gjørdi, at hann fekk lungnabruna, sum eingin heilivágur var fyri tá í tíðini. Hann doyði 24. februar hetta árið. Longu í juni rakti sorgin aftur. Tá doyði Edvard av sjúku, bert 12 ára gamal. Sanna, dóttirin bleiv gift í Danmark, har hon fekk børn og ætt. Hon hevði í ungum árum áhuga fyri kappróðri. Í 1932 var hon við til at stovna Felagið Kappróður, sum seinni gjørdist til Havnar Kappróðrarfelag. Olivia misti drongin undir krígnum Olivia hevði eina serliga søgu. Hon var í sín­ um ungu døgum trúlovað við Símun Mikal Poulsen, kallaður Dal, av Kirkju. Tey vóru eisini komin til giftingar. Hann hevði bygt eini stásilig hús í heimbygdini. Olivia fór til Keypmannahavnar í august 1939. Ætlanin var, at hon skuldi vera niðri eitt hálvt ár. Men tað var so nógvur ísur í Katte­gat og Oyrasundi á vári 1940, at fólk ráddu henni frá at fara heim tá. Men so kom 9. apríl, tá ið Danmark varð hersett av Týsklandi, tá var eingin møgu­ leiki at ferðast millum londini. Dal sigldi undir krígnum. Hann var besti­ maður við Milly óeydnisferðina í 1941, tá ið Milly hvarv eftir at vera farin úr Aberdeen 20. mars. Hann gjørdist 30 ár. Sjey menn vóru við. Hinir vóru suðuroyingar. Olivia kom tískil ikki aftur til Føroya at búgva. Hon doyði í 1991, 75 ára gomul. Hans Jacob giftist við Olgu, og tey fingu børnini Ólavur, Solveig, Kitty, Erna, Silvur­ lín, Hans Odmar, Simony, Ásvør, Søren og Gurið. Ólavurvaks upp hjá ommuni og abbanum. Hann rósti abbanum og ommuni fyri at hava víst sær tey stóru virðini í lívinum. Ólavur var eins og Jovina sera familju­ kær. Ættin var stór. Bert í móðurættini átti Ólavur 102 systkinabørn! Tey vóru 22 systkin hjá mammuni í Hósvík! Í faðirættini tó bert tvey systkinabørn. Mjólk frá Toftólakonu Hjørdis Háberg skrivaði í sínum endur­ minningum um »Toftólakonu«, ommu Ólav: Mín besta vinkona var Olivia, dóttir Toftóla. Tað bleiv so væl millum húsini hjá teimum og okkum. Pappa og kona Toftóla kendust so væl frá fyrr. Tey mundu hava Siðsøga SIÐSØGA Óli Jacobsen DEYÐSBOÐINI, SUM IKKI KOMU Ólavur Jovina saman við børnunum, Sunrid, Káru, Jórun, Birgir