hósdagur 9. februar 2017síða 20

FRÍGGJADAGUR 10. FEBRUAR 2017 SOSIALURIN 18 20 Bloggan B iip, biiip, biiiiiip, biiiiiiiiiiiip!!!! Vit kenna tað øll, hetta strævna ljóðið frá vekjaranum, sum spakuliga brýt­ur ljóðmúrin inn í deiligu og bleytu dreymaverðina. Tú hoyrir tað, men vilt ikki kennast við tað í fyrstani. Sveimandi millum svøvn­in og veruleikan rættir tú teg eftir snildfonini, sum liggur og løðir á náttborðinum, og í eini handavending trýstir tú á durvi­ tøppin og leggur teg á hina lið­ina. Bara eina lítla løtu afturat. Tá tú hevur trýst á durvitøppin fyri 7. ferð, hevur veruleikin vunn­ið á svøvninum, og nú er klokk­ an vorð­in so mikið nógv, at tú mást leypa úr songini. Tað er mána­dag­ur og gerandisdagurin vísir seg frá síni ringastu síðu. Nú angrar tú, at tú ikki smurdi mat­pakk­ arnar og pakkaði skúla­task­urnar kvøldið fyri, og meðan hálv­sov­andi børn í skundi verða beind út á ves­ið at busta tenn og lata seg í, eru nýbakaðir bollar og ný­press­ að djús einans ein ynski­dreym­ur úr eini óveruligari sjón­varps­lýsing, har smílandi, harm­on­iska familjan situr kring morg­un­ mat­ar­borðið. – Aftur til veruleikan, tað er mána­ morgun, og alt skal ganga við rúkandi ferð, tí tú mást onk­urs­vegna vinna aft­ur min­utt­irnar, ið lokkandi durvi­tøpp­urin stjól frá tær. Eina banan í hondina og so út í bilin. Og eftir trafikkinum at døma, eru tað ikki bara tit, ið eru far­in ov seint heimanifrá. Klokkan er fimm minuttir í átta, og tað er nær­um ógjørligt at koma vegin fram millum óendaligu røðini av bil­um. Trýst á