mánadagur 13. februar 2017síða 5

5 Mánadagur 6. januar 2014 · Nr. 2 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Mánadagur 13. februar 2017 · Nr. 19 UNDIR FÝRA EYGUM Hvør er besti lutur, sum tú eigur? - Í løtuni er tað taraplakatin hjá mær, sum hongur her á vegginum í Keypmannahavn. Eg arbeiði nógv við havmyndum, og taraplakatin er sera góð til at fáa íblástur frá. So í løtuni hevur hon stóran týdning fyri meg og mína skriving. Hvør bók hevur ávirkað teg mest? - Eg fái ikki valt eina bók burturúr, tí tað eru so nógvar bøkur, sum hava ávirkað meg. Onkuntíð kann tað verða eitt einstakt orð í einari bók, sum rakar meg, og onkuntíð kann tað verða okkurt annað. Eg kann ikki velja eina bók fram um aðrar. Vónar at sleppa at skriva eftir skúlan Anna Malan Jógvans­ dóttir hugsavnar seg í løtuni um Rithøv­unda­ skúlan, sum hon skal taka tvey ára útbúgving á. Í løtuni snýr hennara gerandisdagur seg nógv um at skriva og arbeiða við sínum skaldskapi. Spurningurin er, hvussu tað so verður við skrivingini, tá ið skúlin er liðugur, og Anna Malan leitar sær heim aftur til Føroya at búgva. – Eg hevði ynskt mær at kunna skriva í eina tíð eftir skúlan. Tað kunnu sjálvsagt verða nakrar fíggjarligar avbjóðingar, sum kunnu gera tað trupult at skriva, men tað má eg bara taka, tá ið eg komi heim, sigur Anna Malan. – Í løtuni hugsi eg um skúlan, og so ynski eg mær at skriva so leingi, sum eg kann eftir skúl­an. Møguliga má eg taka mær eina útbúgving afturat, men eg taki hetta í rættari røð, so tað fáa vit at síggja seinni, sigur hon. Rithøvundaskúla, hev­ur hon valt orðini fram um penslastrok og sjónleik – fyri fyrst. – Tað var eitt sindur av til­vild, at tað bleiv rit­ høv­undaskúli. Eg visti, at eg ætlaði mær listarliga vegin, men av tí at tað er so trupult at sleppa inn á hesar skúlar, søkti eg inn á ymiskar listaútbúgvingar. Eg vildi allarhelst inn á rit­ høvundaskúlan, men eg visti, at tað var sera trupult at sleppa inn, og tí søkti eg eisini inn á Kunstakademiið, sigur hon. Anna Malan slapp ikki inn á Kunstakademiið, men hon slapp inn Rithøvundaskúlan í Keypmannahavn, sum var hennara greitt fyrstaval, og tað er hon sera fegin um. Nógvar meiningar Nú Anna Malan hevur gingið á Rithøvundaskúlanum í eina tíð, ásannar hon, at hon hevur lært nógv og fingið sera nógv burtur úr skúl­ anum longu nú. – Tað hevur verið øgiliga spennandi at fara á skúlan, og eg havi longu lært nógv, sigur hon. – Onkuntíð hann tað kenn­ist hart at fáa so nógv­an kritik fyri tað, sum tú skriv­ ar, men tað er ein partur av skúlagongdini, og tú venur teg við tað. Tað er tað, sum mennir meg. Tá ið Anna Malan hevur skrivað ein tekst, skal hon lesa hann upp fyri tveimum lærarunum og hinum næm­ ingunum í flokkinum, og síðani er tað frítt hjá øllum at siga sína hugsan um tekstin. – Tað merkir, at eg kann fara heim við fimm ella tíggju ymiskum meiningum um mín tekst. Eg skal sjálv­ andi lurta eftir hesum og fáa nakað gott burtur úr tí, men eg má eisini halda fast við mítt og ikki missa mín integritet burtur í øllum mein­ingunum hjá hinum, sigur Anna Malan. Tvey mál Rithøvundaskúlin er dansk­ ur, og tað merkir, at Anna Malan skrivar ikki bert á føroyskum máli longur. Hon má eisini skriva sínar tekstir á donskum máli, og tað hevur verið avbjóðing fyri hana. – Tá eg søkti inn á skúlan, skuldi teksturin verða á donskum máli, og tí mátti eg týða mínar yrkingar til danskt. Tað er ikki so lætt, tí í hvørjum máli liggur ein samleiki, og orð hava søgur. Tí er tað trupult at flyta allan týdningin yvir í eitt annað mál, sigur Anna Malan. Tá ið hon var til upp­ tøku­samrøðu á Rithøv­unda­ skúlanum, skuldi hon eisini lesa yrkingar á føroyskum máli, og á skúlanum skrivar hon sínar tekstir bæði á før­ oyskum og donskum. – Ein partur av yrkingum er rútma og ljóð, og tí lesi eg eisini yrkingar á føroyskum máli upp í skúlanum, sigur Anna Malan. Skapar við orðum Orð hava stórt vald og kunnu hava stóra ávirkan bæði á einstakar persónar ella stórar fjøldir. Anna Malan Jógvansdóttir brúkar orð til skapa list og fáa sínar tankar og hugsanir út. – Vit brúka fyrst og fremst orð, tá ið vit samskifta, men ofta er okkara samskifti redi­gerað til støðuna, vit eru í. Í einari yrking ella einum teksti kann eg siga mítt beint út. – Tá ið eg skrivi eina yrk­ ing, reinsi eg meg fyri orð og geri tey týðuligari fyri meg. Eg skapi nakað burtur úr tí, sum livir inni í mær, sigur Anna Malan. Hon trívist sera væl í prosessini, tá ið hon arbeiðir við einari nýggjari yrking. – Prosessin at skriva er sera spennandi og gevandi, hóast hon eisini onkuntíð kann vera strævin. Eg vil sjálv­andi hava eitt úrslit burtur úr prosessini, men eg kann verða sentimental, tá ið ein yrking er liðug og latin frá mær. Tað er sum, at nakað, sum hevur livað inn­ an í mær, er føtt og farið út í verðina at liva sítt egna lív, sigur Anna Malan. Hon hevur fingist við fleiri listagreinar, og hóast hon í løtuni hevur tikið skriv­ingina fram um alt ann­að, kann tað verða, at hon seinni fer at leita aftur til aðra listagrein. – Í løtuni fylla orðini mest, men tað kann verða, at eg fari at velja okkurt annað seinni. List kann koma út upp á ymsar mátar, og í løt­ uni skrivi eg tað út, sum er innan í mær. Tað kann verða, at eg fái hug til at brúka onkra aðra listagrein seinni, sigur Anna Malan Jógvansdóttir. Og tá ið tað snýr seg um heimstaðin kontra nýggja bústaðin, er eingin ivi. Anna Malan ætlar sær heim­aft­ ur til Nólsoyar, tá ið rit­ høvundaskúlin, sum varðar tvey ár, er liðugur. Heim at skriva. eydun@sosialurin.fo – Onkuntíð hann tað kennist hart at fáa so nógvan kritik fyri tað, sum tú skrivar, men tað er ein partur av skúlagongdini, og tú venur teg við tað. Tað er tað, sum mennir meg, sigur Anna Malan Jógvansdóttir, sum gongur á Rithøvundaskúlanum í Keypmannahavn UM ONNU MALUNA Anna Malan Jógvansdóttir er úr Nólsoy og er búsitandi í Keypmannahavn. Hon er 21 ára gomul, hevur miðnámsútbúgving og gongur nú á Rithøvundaskúlanum í Keypmannahavn. Hon hevur, síðani hon var ung genta, skrivað yrkingar. Anna Malan hevur eisini málað nógv, og hon hevur spælt sjónleik. Í 2015 gav hon út yrkingasvnið Undirfloyma, sum hon sjálv listprýddi. Fyrr í ár fekk hon virðislønina til ungt listafólk, tá ið Mentanarheiðurslønir Landsins vórðu latnar.