hósdagur 2. mars 2017síða 18

FRÍGGJADAGUR 3. MARS 2017 SOSIALURIN 27 18 Matgerð TJÓÐHILD PATURSSON N ólsoyingar hava nógv ser­lig nólsoyarorð. Orð sum ikki, mær vit­andi, eru aðrastaðni í land­ inum, men eru sprottin úr ger­and­ is­liga bygdarlívinum. ‘Gníst’ er eitt. ‘Gníst’ er nóls­oy­ ar­orðið fyri ‘hitt hvíta isolerandi, sum frystur fisk­ur ofta er pakk­að­ ur í’. Ella, tá ið fløskur fyrr komu til Nólsoyar við Rituni – hetta var í tíð­ini, tá ið man enn mátti bíleggja – vóru tær pakk­að­ar niður í flam­ ingo­kassar. Av øll­um rullinum um­ borð, gníggjaðu kass­arnir seg upp at hvør øðrum og ‘gnístu’. Tí eitur hetta gníst í Nólsoy. Men, tíbetur, er tað ikki serliga ofta, at eg havi tað orðið fyri neyðini (flam­ingo er ógvuliga dálkandi, og verð­ur tíbetur ikki brúkt serliga nógv longur), so tað orðið er ikki vorðið partur av míni vanligu talu – enn. Men eitt annað nólsoyar-orð er, ið eg nú havi trupult at klára meg uttan: Lubb. Eg veit ikki heilt um hetta er serligt nólsoyarorð, ella um tað bara er hin eina fam­ilj­an, ið brúkar orðið – í øllum før­um er ósemja um týdningin av orð­in­um, hóast nógv brúkt. At hava lubb er at hava dilerium – at vera ov­fara­kát, at vera sinn­ isrørd, at vera frá sær sjálvari…. og tað eri eg ofta. Serliga verður orðið brúkt til at lýsa tað støðuna, fólk fara í, tá ið tey vera 100% bergtikin av onkrum og brúka alla tíð og orku uppá hetta eina tingið – eitt sind­ur sum at hava eina dillu. Beint nú havi eg pastalubb. Í seinastu viku prentaði eg upp­ skrift upp á heimagjørda pasta – eg gleðist so nógv yvir endiliga at hava funnið fram til eina lætta upp­skrift, sum kann gerast í eini handa­vend. Nú geri eg pasta í lang­ar banar, og tit kunnu vænta tykk­um pasta í nakrar vikur afturat her á mat­ síð­un­um. Fyrr ella seinni fer lubb­ið aftur (summi siga at lubb er kall­kynsorð, men eg haldi tað vera hvørki­kyn – hetta má eg fara at kanna – umframt upprunan til orð­ið), men áðrenn lubbið hvørvur, fari eg at njóta rúgvur av pasta – eru tit við? Í HON-blaðnum sum varð borðið í øll hús mikudagin, hevði eg seks ym­isk hugskot til, hvussu vit kunnu gera toskaflak í ovninum á øðr­vísi mátar – Cannelloni við tosk­i var eitt av hugskotunum. Onk­ur spurdi eftir eini beinleiðis upp­skrift (í HON blaðnum var bara prenta tilfarslistin og ‘hugskotið’), so hon kemur her. Cannelloni við toski, smáttuosti og spinati Uppskriftin kann broytast út í æs­ ir. Eigur tú ikki smáttuost, brúka so súrróma ella ricotta. Eigur tú ikki spinat, brúka so grønkál. Vilt tú hava tað minni feitt, brúka so tom­at­sós, heldur enn róma, sum vætu í fatinum. Hesaferð gjørdi eg mínar cannel­ loni við heimagjørdum pasta, men tað ber væl til at keypa ein pakka av fesk­um lassagnuplátum í staðin – liðn­ar turkaðar cannellonirullur rigga eisini væl. Til cannelloni við toski og spinat skalt tú brúka (til tvey svong fólk): 1 portión av pastadeiggi ella 1 pakka av feskum lassagnuplátum ella 1 pakka av liðnum cannelloni 200 gr av toski 100 gr av spinati 2 hvítleyksfet 2 rokaðar matskeiðir av smáttuosti 1 nips av salti 1 mozzerellaost 1,5 dl av róma Set ovnin á 200 hitastig. Hakka tosk­in í bitar – bitarnir mugu vera á stødd við vanligar tern­ing­ar. Flys og hakka hvítleyk. Blanda tosk, hvítleyk, spinat, súr­róma og salt í einum bolla. Fyll las­agnu­plát­ urnar/can­nel­loni­rull­ur­nar við fyll­uni, og legg rullurnar í eitt fat. Stoyt róma útyvir (tað ber eisini til at búka bechemelsós ella tomatsós, um tú vilt hava tað minni feitt). Bara á leið 1/3 av rullunum skal stinga upp undan rómanum. Petta moz­zarellaostin út yvir. Baka í ovn­in­um í 20 minuttir. Borðreið við salati. Mær dámar eisini væl at nýta rist­aðar hasselnøtir/mandlur í hun­angi til hesar rullurnar – ein lítil strípa av hesum omaná rullurnar ger undurverk. MYNDIR: TJÓÐHILD PATURSSON Døgurði eftir 30 min. Um serlig orð og um at hava ‘lubb’ CANNELLONI SMÁTTUOSTI