hósdagur 16. mars 2017síða 8

FRÍGGJADAGUR 17. MARS 2017 SOSIALURIN 33 8 PERSÓNSSØGA ANNIKA KUNOY IM H já Guttormi Sørensen, sum tey flestu kenna sum Gutti, hevur ítrótt­ urin altíð havt stór­an áhuga – serliga fótbóltur, kapp­ róður og langrenning. Sum ungur plagdi at hyggja at langrenning í sjónvarpinum, og skriva millum­ tíðirnar niður á pappír. – Tað var av reinum áhuga fyri einstaklinga ítrótti og úthaldni, sigur hann. Lívið til skips Guttorm varð føddur í Klaksvík í 1968, og flutti síðani norður til Hvannasunds, har hann búði øll síni barnaár. – Tá man búði í Hvannasundi, lá tað í kortunum, at man skuldi verða fiskimaður. Abbi, pápi og pápabeiggjar vóru allir fiskimenn, so eg var við í tí lívinum frá byrjan av, sigur Guttorm Sørensen. – Eg fór at rógva út eftir 9. flokk ein vetur, og so ringdu teir frá Borðoyanes, sum skuldi yvir á Flemish Cap. Eftir eitt sindur av stríði við foreldrini slapp eg avstað, bert 16 ára gamal, og tað var ein góður skúli, at vera á Flemish Cap, sigur Guttorm Sørensen. Eina dagin Guttorm fór aftur á bátadekkið, gleið hann og loftaði sær við vinstru hond, sum brotnaði. Hann brúkti brotnu hondina í meir enn ein mánað umborð, eftir at lækn­in, sum helt hann hevði gø, legði hana í gøreim, men Guttorm bleiv síðani skurðviðgjørdur og gekk við gipsi í 15 vikur. Seinni brotn­aði sama hondin aftur, og varð enn einaferð løgd í gips. Renningin byrjaði í Danmark Hondin varð ongantíð tann sama aftur, og tí steðgaði lívið umborð eisini. Fyrst í hálvfemsinum vóru tíðinar í Føroyum eisini við at verða verri, so hann valdi at fara niður til Danmarkar í handilsskúla. – Eg fór avstað púra blankur, eg kendi ongan, og visti onki annað enn at eg skuldi í skúla, sigur hann. Guttorm, sum var vanur at sparka fótbólt og íðka nógv, kendi eitt tómrúm innaní, nú hann ikki vandi. Á stólinum framman fyri hann á handislskúlanum sat ein drongur í einum grønum jakka, og á jakkanum stóð »Vejle Idræts­ forening«. Guttorm spyr síðani floksfelagin hvat hetta var fyri felag, og stutt eftir varð hol sett á rennikarrieriuna hjá Guttormi. – Tað bleiv eitt tómrúm, tá eg ikki hevði fótbóltin. Tí byrjaði eg at renna, og hevði tá sum mál, at eg skuldi venja fram ímóti oyggja­leikunum í Álandi í 1991. Síðani tá havi eg verið við til allar oyggjaleikirnar sum luttakari og seinni sum venjari og leiðari. Renningin í Føroyum Guttorm flutti heim aftur til Før­ oya at búgva veturin 1996, og byrj­ aði summarið eftir at skipa fyri rennikappingum á stevnunum. Serliga týdninagrmikið var tað, at børnini eisini sluppu at renna, greiðir hann frá. – Eitt tað fyrsta eg gjørdi var at gera býarrenningina sjónliga. Teigurin, sum fyrr var rundan um býin, var nú inni í býnum. Fleiri av teim í dag heilt góðu renn­arunum í Rennifelagnum Treysti eru sprottin burturúr hes­ um stevnukappingunum, sigur Guttorm Sørensen. Í 1998 verða trý rennifeløg í landinum, og tá fekk frælsi ítrótt­ urin sersamband í ÍSF, og hetta gav rúmari fíggjarligar ræsir. Seinni fekk Treysti eisini hølir og kontór í badminton høllini í Klaksvík, og tá vaks limatalið nógv. Guttorm hevur eitt ágrýtni sum fáur, og hevur við rennifelagnum skipað fyri tiltøkum og kappingum runt landið. Tað er kenslan av at fólk verða glað, og at man gevur nakað til nærumhvørvið, sum dregur hann, greiðir hann frá. Rennarin Guttorm Sørensen hevur kappast í renning síðani 1990. Fyri einum ári síðani, eftir at hava orkað verri at runnið í eina tíð, fekk hann staðfest krabba í merginum. Renningin hevur havt ein ómetaliga týðandi leiklut gjøgnum alla viðgerðina, og Guttorm er vísur í, at tað er kropsligu rørsluni at takka, at hann toldi viðgerðina so mikið væl, at hann ongantíð tók pínustillandi, ella varð órógvaður av svøvnloysi í sjúkragongdini RENNARIN FÓR Í KAMP VIÐ KRABBAN Guttorm Sørensen: Eg vendi mær til læknan, knýti nevan og sigi ‘yes, kom avstað! Eg var klárur til dyst, og dystin skuldi eg nokk klára. Eg havi ongantíð stúrt fyri at skula í kamp við krabban« GUTTORM SØRENSEN