mánadagur 20. mars 2017síða 8

Mánadagur 20. mars 2017 · Nr. 34 8 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Signa átti heima: SAVNAÐI MEG BARA UM VERKIRNIR 24 ára gamla Signa Kallsoy Joensen og sjeikurin Jenus í Trøðini eiga tvey børn; tvey ára gamla Ólav og 11 mánaðar gomlu Elisu. Tá Signa skuldi eiga Elisu í apríl mánaði í fjør, tóku tey eina heldur alternativa avgerð. Ístaðin fyri at koyra á føðideildina í Havn, tá Signa fekk verkir, so kom ljóðsmóðurin heim til teirra, har gjørt var klárt til at Signa kundi eiga barnið heima SAMRØÐA Annika Kunoy Im Tá Signa Kallsoy Joensen gekk við soni sínum Ólavi, hugs­aði hon um, hvørki tað var møguligt at eiga barn­ ið heima. Hon greiðir frá, at av tí at tað var fyrsta barn­ið, so kendi hon seg eitt sind­ur ótrygga, og hon valdi tí at eiga á føðideildini á Lands­ sjúkrahúsinum, sum flest all­ar føroyskar kvinnur. Var vís í at valið var rætt Tá hon síðani varð við barn aðru ferð, og hon skuldi eiga dóttrina, hevði hon sett sær fyri at kanna møguleikan at eiga barnið heima. Hon hevði tosað við eina kvinnu, sum eisini var ljósmóður, og sum hevði átt øll síni børn heima. Umframt hetta, so kunnaði hon sær vitan um evnið. – Tá eg tosaði við ljós­ móð­urina, ljóðaði tað so gott og heimligt sum hon greiddi frá, og ikki líka roksutt, sum at skula á sjúkrahúsið at eiga, sigur Signa Kallsoy Joensen. Av tí at fyrsti barns­burð­ urin hevði gingið væl, so var hon ongantíð í iva um, hvørki hetta var rætta valið at taka, og hon var avgjørd. – Tey flestu, sum eg tosaði við hildu tó at tað var púra ørt, og tey søgdu mær, at tey ikki vóru við uppá tað – kort­ ini stuðlaðu tey mær í enda­ ligu avgerðini, sigur hon. – Tað gekk so gott at eiga Ólav, og eg næstu ferð ikki tímdi roksið at skula koyra til Havnar við verkjum, og síðani at vera í vanda fyri at verða send heim aftur av Landssjúkrahúsinum. Tann tankin er eitt sindur stress­ andi, sigur Signa Kallsoy Joen­sen. Tú tekur ábyrgd Signa og Jenus vóru ongantíð bangin fyri, at nakað kundi ganga galið, og at tey tá ikki vóru har, sum læknarnir vóru. Viðgongutíðin við Ólavi hevði gingið so gott, og hon hevði heldur ongar tru- pulleikar meðan hon gekk við næsta barninum. Hon greiðir frá, at um tað eru nakrir trupulleikar und­ir barnsburðinum, so verður man send á sjúkrahús í sjúkrabili við tað sama. Eisini hevði hon møguleika til, at fáa ein sjúkrabil at bíða uttafy-ri ímeðan hon átti, um so varð at okkurt gjørdist áfatt. Hetta ynsktu Signa og Jenus tó ikki. – Eg ímyndaði mær ikki støður har tað gekk galið. Avgerðin um ella nær tað varð neyðugt at fara til Havn­ar varð latin í hend­urn­ ar á ljóðmóðurini, sigur hon. – Tað er so skjótt til Havn­ar úr Signabø, og um tørvurin hevði verið har, so er tað líka skjótt at koyra til Havnar, sum tað er at fyrireika eina stovu og fáa læknar til vega, um okkurt skuldi setast í gongd, sigur hon. Jenus heldur, at einasti vansin við at eiga heima, er at ein kann vera í vanda fyri, at verða sendur á sjúkra­ húsið, um okkurt hendir. Eis­ini hevur tú meir ábyrgd av øllum tí, sum skal gerast rund­anum føðingina. – Tú mást taka meir ábyrgd fyri, at alt rundan um føðingina er uppá pláss, men tað er jú ikki ein vansi í sjálvum sær at taka ábyrgd, sigur hann. Signa og sjeikurin Jen­ us hava fyri kortum keypt húsini hjá ommu Signu í Signabø. Húsini eru við síð­ una teimum hjá mammu Signu, sum hevur festi. Tað var í nýggju húsunum, at par­ið hevði ætlanir um, at dóttur teirra Elisa skuldi koma til verðina. Ljósmóðurin stuðlaði valinum Signa greiðir frá, at tá hon segði ljóðmóðurini, sum hon var knýtt at, at hon hevði ætlanir um at eiga heima, so var hon við uppá hug­skotið við tað sama. Hon hevði enntá roynt at eiga heima sjálv, so hon kom við nógv­ um góðum ráðum til for­ eldrini. Hon vitjaði heimið hjá Signu og Jenus, og har tos­ aðu tey saman og løgdu ætlanir fyri, hvussu føðingin skuldi fara fram. Seinni hjálpti ljósmóðurin eisini Signu at finna føðikarið, sum hon skuldi eiga í. – Tað er ikki gjørligt at eiga børn í vatni á Lands­ sjúkra­húsinum, og eg vildi eiga í vatni. Tað er høvuðs­ grundin til at eg valdi at eiga heima, sigur Signa. Pápin størri leiklut Signa hevði keypt føðikarið frá eini aðrari mammu, sum var liðug at brúka tað. Hon og Jenus høvdu gjørt eitt kamar í húsinum klárt, og lagt eina madrassu inn í kamarið eisini. Signa greiðir frá, at nakrar dagar fyri termin biður hon Jenus um Mamma og beiggi Signu kóka vatn og koyra salt í, áðrenn tað fer í føðikarið