hósdagur 23. mars 2017síða 25

FRÍGGJADAGUR 24. MARS 2017 SOSIALURIN 36 25 ERA KLÁR NGINA mær sjálvari. Eg minnist bara, at eg ikki tímdi at keypa mær klæðir ella at hyggja í handlar. ­– Fleiri hava sagt mær nú, eftir at tey hava sæð úrslitini, at tey held­ur ikki hava hugsað um, at eg var so stór, og at eg havi dugað væl at goymt tað við klæðum, sigur hon. Sterkari enn tey flestu Hon sigur, at venjararnir hava press­að hana hesar mánaðirnir, og tí hevur hon funnið útav, at hon orkar nógvar ferðir betur, enn hon upprunaliga helt. Hon lyftir nógv vektir, og dámar serliga væl tung­ lyft. Hóast hon ikki hevur luttikið í kapp­ing enn, so er hon vís í, at hon ætl­ar at halda á við at venja – bæði styrki og motiónsvenjing. – Eg haldi tað er ordiliga skeg og lekkurt at venja. Teir trígg­ir morgnarnar eg skal upp at venja eru lættari. Hinir báðir morgn­ar­ nar í gerandisdegnum er tað ofta verri at koma upp, sigur Rebekka Pet­ursdóttir. – Eg eri tvør, og tá eg havi sett mær okkurt fyri, so fullføri eg tað. Eg prøvi inntil eg klári tað, sigur hon, og tosar um mentalu styrkina, sum skal til fyri at fáa tey úrslit, hon hevur fingið. Hon hevur tó ikki bert mentala styrki, men eisini kropsliga styrki. – Eg eri sterkari enn nógvar aðr­ ar kvinnur, men eg havi eisini vant nógv, sigur hon. Hevur meir orku Rebekka greiðir frá, at ágóðarnir við venjingini ikki bert eru, at hon er lætnað. Hon orkar eisini betur at gera alt, sum gerast skal í ger­ and­is­deg­num. – Nú er ikki strævið at bukka meg niður og spæla við dreinginar. Tað er ein ordiliga lekkur kensla, hó­ast hon er løgin. Áðrenn eg byrj­ aði, tímdi eg ongantíð við, tá eg var biðin at koma gongu- ella renni­ túrar. Eg hevði altíð ein um­skyldn­ ing. Nú tími eg gott, um tað liggur fyri, sigur hon. – Setur man sær eitt mál, so klár­ ar man tað við góðum vilja, sig­ur hon til endans. Hon veit ikki hvussu sterk hon er Tað kom óvart á okkum, at Rebekka slett ikki veit, hvussu sterk hon veru­liga er. Hon hevur ikki ánilsi fyri tí! Vit, sum hava vant hana hava bara koyrt meir vekt á til venj­ingarnar, soleiðis at venjingin áhald­andi varð avbjóðandi, og hon ikki keddi seg, sigur, Jákup Jac­ob­ sen, persónligur venjari og eigari av Yndi Fitness, sum hevur vant Re­bekku. Rebekka vildi fegin lætna, og tí byrjaði hon at venja. Í til­gongd­ ini hetta góða hálva árið hava venjarnarnir tó sæð, hvussu ómeta­ liga væl Rebekka veruliga ork­ar. Jákup Jacobsen greið­ir frá, at Rebekka hevur stórar menn­ing­ar­ møgu­leikar innan tung­lyft. – Vit hava, næstan uttan at hon veit av, koyrt alsamt meir vekt á til venj­ingarnar hjá Rebekku, so hon ikki skuldi keða seg, men kennir seg útfordraða. Vit hava funnið út­av, at hon er krútsterk, men veit bara ikki av tí sjálv, og hetta vórðu vit bilsin av, sigur Jákup Jacobsen. – Tá hon byrjaði at venja, var tað ikki eyðsýnt, at hon var so sterk, sum hon er. Hon er lætnað nógv og er vorðin sterkari í tráð við, at hon er lætnað, sigur hann. Hóast venjarnarnir hjá Rebekku vita, hvørjar førleikar hon hevur, so vita teir eisini, at hon má venja í longri tíð, áðrenn hon fer at seta met innan styrki. Hon má venja kropsliga, men eisini mentalt, greið­ir Jákup Jacobsen frá. – Nú tosar hon meir um, hvat hon skal viga, og tá hon er komin á mál við tí, kunnu vit spyrja hana, um hon vil gera meir við styrki, sig­ ur hann. Tað er umráðandi ikki bert at hugsa um vektina í eini slíkari til­ gongd, sum Rebekka hevur verið í. Tað hevur Jákup eisini tosað við hana um, sigur hann. – Tú kanst koma á ta vektina, sum tú ynskti tær, og hava ein keði­ lig­an kropp kortini. Um tú vilt hava form­ar, so mást tú lyfta tungar vekt­ir, sigur Jákup Jacobsen. Hann leggur afturat, at rákið í samfelagnum er nógv broytt, síð­ ani kvinnur skuldu síggja út sum strik­ur í luftini. – Í dag er rákið hjá teimum ungu kvinn­um, at tær vilja hava runda rumpu, og skulu tær hava runda rumpu, so mugu tær lyfta tungt og hava nøkur eyka kilo eisini, og tað er ein sunn broyting, sum vit síggja, sigur hann. – Tað er stuttligt at síggja, hvussu hart Rebekka stríðist, og hvussu hon er broytt frá bert at vilja klænka til eisni at vilja lyfta vekt­ir, sigur hann. Tann dagin var eg glað fyri, at ongin var við mær, og eg var einsamøll, tí eg var so flov yvir, at eg bleiv so móð at ganga niðan eina brekku, sum eg so ofta havi gingið niðan, sum onki Setur man sær eitt mál, so klárar man tað við góðum vilja