hósdagur 20. apríl 2017síða 7

FRÍGGJADAGUR 21. APRÍL 2017 SOSIALURIN 46 7 Jógvans­son tók við fyrsta festinum í 2011. – Tá gjørdi eg greitt, at vinnuligt seyðahald var tað eg ynskti, og visti eg tá, at um eg varð tvungin at halda fram eftir sama gamla leistinum, so mátti eg gevast aftur, sigur Jóhan Jógvansson. Forkunnugt Øll sum hava havt útlendskar gestir á vitjan í Føroyum vita tó, at tað eru fá ting í føroysku náttúruni, ið bergtekur útlendingar úr alheims stórbýum meira enn fýrbeinta, ullinta djórið, ið sæst ganga á fjøll­ um, á bønum og enntá millum hús. Tí kemur tað eisini meira enn so fyri, at íðinskapurin hjá ferða­ fólkum at fáa ta bestu mynd­ina av seyðum og náttúruni, órógv­ar arbeiðið hjá bóndanum í Dúvu­ gørðum. – Tað hendir av og á, at seyður kemur inn á bøin, og neyðugt er at reka hann út um bøgarðin aftur. Um raksturin tá kemur framvið ferðafólkum, so er tað mangan, at tey renna fram um fylgið fyri at taka eina mynd, har tey fáa bæði meg, hundin og fylgið við. Tað ger tað so nógv verri at fáa seyðin har man ætlar sær, tí tey standa í vegin, sigur Jóhan Jógvansson. Seinastu dagarnar hevur eis­ini eitt nýtt fyribrigdi víst seg í bygd­ ini, ið bóndin tó leggur dent á er púra óvanligt, og sum hann vón­ar ikki endurtekur seg. – Tríggjar ferðir seinastu tveir dagarnar hava ferðafólk runnið eftir ónum og teirra lombum mitt í lembingini, í royndini at fáa eina betri mynd. Í tveimum før­um hev­ ur talan enntá verið um tví­lembur. Slíkt hava vit aldrin sæð áður, sigur Jóhan Jógvansson. Jagstra góðu myndina Sum í flest øllum øðrum lívsins viðurskiftum, so er tað tó ymiskt, hvussu fólk bera seg at, og Jóhan Jógvansson leggur eisini dent á, at tey flestu, ið vitja bygdina, duga at bera seg at og eru ikki til so stóran ampa fyri tey, ið búgva og virka í bygdini. – Stóra fjøldin kemur, steðgar á parkeringsplássinum í bygdini, gongur ein lítlan túr oman til kirkjuna og nesið, og fara so avstað aftur. Tey gera ongan skaða hvørki so ella so, sigur Jóhan Jógvansson. Men tað er ein ávísur bólkur av ferðafólkum, ið bóndin metir er serliga til ampa fyri bygdafólkið. – Man sær tað á teimum, tá tey koma, tí tað eru tey, ið hava størsta myndatólið og linsuna, ið eru tey, ið fara allastaðni. Í teirra jagstran eftir tí bestu myndina ganga tey har tey vilja, og órógva heimafriðin hjá bygdarfólkinum. Tað ber nóg illa at fara út um dyrnar uttan at verða avmyndaður, sigur Jóhan Jógvans­son. Inn í túnið Tað er nevniliga ikki bara í sínum dagliga yrki sum bóndi, at Jóhan Jógvansson hevur ampa av ferða­ fólkum, ið ynskja júst tí røttu mynd­ina. – Vit búgva í norðastu húsinum í bygdini, og er tað soleiðis, at ein vegur er niðan til okkara hús. Nógv koyra niðan her fyri at venda, men so eru tað eisini tey, ið koma til húsini, tí tey vita, at útsýnið yvir vatnið og út á hav er best har, greiðir Jóhan Jógvansson frá. Vegurin uttan fyri húsini er almennur vegur, so tað er ikki nógv, ið Jóhan Jógvansson kann gera við tað, men ferðafólkini við myndatólunum lata sær ikki lynda at standa á vegnum. – Hóast vit hava ein rimagarð runt húsini, og eitt portur inn í túnið, so tykjast fólk ikki taka hædd fyri tí. Tey koma heilt inn í túnið hjá okkum, og man kann altíð vænta at møta fremmandafólki í túninum. Mong teirra fara eisini allan vegin gjøgnum túnið einar 50-60 metrar. Alt fyri eina mynd, sigur Jóhan Jógvansson. Vælumtókt summarhús Nærhendis heiminum hjá Jóhan Jógvansson og familjuni standa, oman móti vatninum, eini lítil, gomul summarhús, ið flestu fólk ikki kendu fyri nøkrum árum síðan. Eingin vegur er til húsini, men atkomurættur er lýstur yvir grundstykkið hjá Jóhan Jógv­ ansson, soleiðis at eigararnir av summarhúsinum hava atgongd til húsið gjøgnum túnið hjá bónd­ anum. Tað hevur virkað væl, tí eingin hevur víst serligan áhuga fyri hús­ inum uttan eigararnir, men fyri nøkrum árum síðan broyttist alt, tá eitt myndafólk, ið Visit Faroe Islands hevði fingið til Føroya, legði eina mynd út av húsinum á Instagram-brúkaran hjá Visit Faroe Islands. – Síðani hevur tað verið so, at allir fotografar absolutt mugu hava eina mynd av hesum húsinum. Tað hevur spreitt seg sum ringar í vatninum, so fólk valfarta at sleppa oman til hesi húsini. Helmingurin gongur gjøgnum túnið hjá okkum, meðan hin helmingurin gongur framvið fjørðin, sigur Jóhan Jógv­ ansson og leggur afturat. Eru vælkomin Hóast Jóhan Jógvansson mangan hevur funnist at ferðafólkum í al­ menna rúminum, so hevur hann kortini ongar ætlanir at forða ferðafólkum at koma til bygdina. – Tað kann bara virka so ógvus­ ligt, tá so nógv ferðafólk koma her, og ikki duga vanliga føroyskan sið. Men vit hava eina fína inntøku av ferðafólkunum. Vit varða eisini av gamla savninum í Dúvugørðum, har eini 4-5000 vitjandi vóru í fjør, vísir Jóhan Jógvansson á. Trupulleikin er tó, at tey, ið lata nakað eftir sær í bygdini, er øgi­ ➘ – Í teirra jagstran eftir tí bestu myndina ganga tey har tey vilja, og órógva heimafriðin hjá bygdafólkinum. Tað ber nóg illa at fara útum dyrnar uttan at verða avmyndaður Mynd: Álvur Haraldsen