hósdagur 20. apríl 2017síða 11

FRÍGGJADAGUR 21. APRÍL 2017 SOSIALURIN 46 11 Jocelle leggur afturat, at hon eisini merkti, at Lindi kendist tung­ ur í huga, tá hon tosaði við hann í fyrstuni, men hon visti ikki, hví so var. Hetta broyttist tó skjótt eftir at tey fingu samband og vórðu vinir. Møtast endiliga Prátið um at vitja Jocelle í Filips­ oyggjunum fylti meir og meir í samtalunum teirra millum, og um summarið 2013, umleið ein mánað eftir at tey møttust á netinum, keypti Lindi ein ferðaseðil til Filipsoyggjarnar. Hann hevði frí í nýggju dagar, og brúkti fýra av teimum døgunum at ferðast í og fimm dagar saman við Jocelle. Flogfarið lendi og Lindi kom til Filipsoyggjarnar fyri fyrstu ferð. Tað sum hann legði allar mest merki til var hitin. – Tað var øgiliga heitt, og kend­ ist sum at verða sligin í andlitið av hita, sigur hann. Hann møtti tá Jocelle, og hon greiðir frá, at teirra fyrsta møti byrjaði við, at hon skeldaði Linda, tí hann legði taskuna hjá sær frá sær, tá hann kom úr hýruvogninum. Tað er skjótt til, at onkur stjelur hana tá, flennir hon. Hann leggur afturat, at tað hevði hann ikki gjørt í dag, um hann vitjaði, men hann visti ikki betri tá. – Eg setti mær fyri, at eg skuldi vitja hana og síggja, hvussu lívið var har. Eg hugsaði eitt sindur um vandarnar við, at ferðast so langt tí eg kendi ikki umstøðurnar. Eg hevði tó sett mær fyri at fara, og segði bara fólki, at eg fór at ferðast, tí eg vildi síggja meir av heiminum, sigur hann. – Eg vildi vita, um hetta var nakað, hóast eg visti at tað ókenda ikki er vandaleyst, so var tað betur enn at liva í óvissu um, hvørt hetta forholdið var nakað ella ikki, sigur hann. Jocelle sigur, at hon merkti væl á Linda tá, at hann var eitt sindur bangin fyri at koma allan tann langa vegin til Filipsoyggjarnar. Sjálv var hon eisini eitt sindur ner­vøs, tá tey løgdu ætlanir um at møtast, hóast tey bert vóru vin­ir tá. – Vit funnu tó skjótt útav, at tað var fantastiskt at hava hesar dag­ arnar saman, og vit valdu eisini at gerast par tá, sigur hon. Lindi var tungur í huga, tá dag­ arnir saman við Jocelle vóru lidnir, og hann skuldi aftur til Føroya til vanliga gerandisdagin. Tað gekk tó ikki long tíð, aðrenn næsti ferðaseðilin varð bókaður, og ein mánað senni var hann aftur á vitjan hjá Jocelle og hesaferð steðg­ aði hann longri. Tá hann kom aftur til Filips­ oyggjarnar fóru tey til heimbýin hjá Jocelle, soleiðis at Lindi kundi møta familju hennara. Øll familja hennara var savnað har, flennir Lindi, og tað var fyrstu ferð nógv teirra møttu einum útlendingi. Spurd um, hvussu familja henn­ ara hevur tað við, at hon møtti einum útlendingi og flutti til Før­ oyar, sigur hon, at tað skilja tey í grund­ini væl. – Eg var umleiði 16 ár tá eg flutti heimanífrá og gjørdist sjálv­ bjargin, so tey stóla uppá, at eg taki rættar avgerðir. Tey virdu avgerðina hjá mær um at flyta við Linda til Føroya. Tað er trygg­ari her í Føroyum enn tað er á Filips­ oyggjunum, so tað skilja tey væl, sigur hon. Hon greiðir frá, at hóast hon saknar familju sína og heimlandið, so hevur hon sett sær fyri, at fáa sum best burturúr. – Alt er annarleiðis her, og rugbreyð er ikki tann maturin mær dámar allar best. Eg eti tað tó, og eti eisini næstan allan føroyskan mat, sigur hon. – Familjan hjá mær saknar meg, og tá Lindi og eg skuldu gifta okkum, so spurdu tey eisini álvars­ ➘