hósdagur 20. apríl 2017síða 12

FRÍGGJADAGUR 21. APRÍL 2017 SOSIALURIN 46 12 12 TEMA Dating á netinum liga um eg veruliga var klár til tað. Tá segði eg teimum, at hetta er tað, sum eg vil, tí eg elskaði hann og vildi vera saman við honum, sigur Jocelle í Gerðum. Lindi sigur, at tey nevniliga valdu Føroyar, tí tað er trygt at búgva her. – Eg hevði tímað búð á Filips­ oyggjunum, um vit búðu á bygd, tí tað er sera ótrygt í býnum. Eisini eru økir har víðgongdir muslimar gera um seg, og har er kríggj. Løg­ regla og vaktir eru allastaðni. Eina­ ferð eg kom á hotellið hjá mær, fekk eg ein revolvara í andlitið, men tá vakturin sá, at eg var gestur á hotellinum slapp eg inn, sigur hann. Føroysku virðinir eru avgerandi Tá Lindi, á heystið 2013, vitjar Jocelle fyri triðju ferð á Filips­ oyggj­unum kemur Jocelle við hon­um til Føroya. Hann vildi vísa henni heimland sítt, og upp­runa­ liga ætlanin var, at Jocelle skuldi steðga í tríggjar mánaðir. Tað var ein stór kollvelting hjá Jocelle at koma til landið, og hon greiðir frá, at hóast stóru munirnar á londunum báðum, so trívist hon í Føroyum og størsta grundin eru føroysku virðini. – Fyrstu ferð eg kom til Føroya varð eg bilsin, tí her vóru ongir vakt­ar­menn og eg slapp inn alla­ staðni eg vildi. Eg var eisini bilsin yvir, hvussu fá fólk eru her. Eg minn­ist serliga, at eg nakrar dagar eftir at eg var komin, fór ein renni­túr, og eg kendi tað fríkst at sleppa at renna uttan at sveitta og uttan larm. Hóast tað, so verður mentanarmunurin ov nógv av og á, og saknurin eftir familju míni er svarur. Eg sakni eisini alt tað, sum stórbýurin hevur at bjóða, sólina og strondina. Her er ræðuliga kalt, sigur hon grínandi, og greiður frá fyrstu ferð hon nart við kava. – Tað stakk í hondini. Eg havi ongantíð upplivað líknandi, sigur hon. Hon leggur afturat, at tað eru føroysku virðini, sum viga nógv í avgerðini um, at búseta seg í Føroyum. – Lívið er einkult her, og tað er trygt fyri børnini. Tað snýr seg meir um virðir og ikki so nógv um status sum í Filipsoyggjunum. Eitt simpult lív ger teg glaða, um tú ert saman við teimum, sum tú ert góður við, sigur hon. Lindi sigur, at hóast ætlanin hjá Jocelle av fyrstani tíð var at vitja Føroyar í tríggjar mánaðir, so visti hann áðrenn tey komu heim, at hann vildi fríggja til hennara og vónaði, at hon vildi verða í Føroyum. Í desember mánaði sama ár fríggjaði Lindi, og Jocelle segði ja við tað sama. – Eg segði ja beinanvegin, tí eg sá eina framtíð saman við honum. Alt broyttist, og vit hava lært nógv av hvørjum øðrum, sigur hon. – Eftir at vit tóku ring uppá, fann eg útav, at eg var við barn, og tí valdu vit at giftast eftir jól og nýggj­ár og byrja lívið saman sum familja í Føroyum. Vita væl hvat fólk hugsa Søgan um Linda og Jocelle er onki eindømi. Tað eru fleiri filipinskar kvinnur í Føroyum, sum eru giftar føroyskum monnum, og talið er vaksandi. Lindi sigur, at hann veit væl, at fólk ofta ganga út frá, at hann hevur møtt Jocelle á eini dating síðu, sum hann hevur goldið fyri, ella at tað var peningur uppi í, tá tey komu saman. Tá hann verður spurdur, sigur hann eisini – ofta í skemti – at hann hevur keypt hana. – Eg føli, at fólk ganga út frá, at eg havi goldið fyri hana, men eg tími so illa at greiða frá, tí so má eg altíð siga somu søgu aftur og aftur. Eg leggi onki í hvat hini siga og halda, sigur hann. Jocelle leggur afturat, at tað er eitt kennitekin við Linda, sum henni dámar væl. – Hann sigur tað, sum hann held­ur og leggur onki í hvat fólk siga, og tað dámar mær væl við hon­um, sigur hon. Væntaði at fólk royndu meir Tá tey tosa um munin á ment­an­ unum báðum, sigur Lindi, at tú mást taka mentanina hjá hjúna­ felagnum til tín, tí tey hugsa ikki á sama hátt sum tú. – Tey tulka ikki ting á sama hátt, og tað sum gevur meining hjá tær gevur ikki ikki meining hjá teimum. Tað sum er normalt hjá tær, er ikki normalt hjá teimum. Lærur tú ikki tað, so kemur tað aftur um bakka, sigur hann Jocelle greiðir frá, at hon hevði væntað at fólk í Føroyum fóru at tosa meir enskt við seg. – Eg væntaði, at fólk fóru at møta mær á miðjari leið og tosa við meg á enskum. Enskt er jú held­ur ikki móðurmál mítt. Tað er longu eitt stórt offur fyri meg at flyta og byrja á nýggjum við øllum og tað er sera einsligt. Serliga ta tíðina Lindi hevur verið burtur í arbeiðsørindum, sigur hon. Nú hevur Jocelle fyri kortum fingið loyvi at arbeiða og er farin til arbeiðis. – Tað er frálíkt, tí nú læri eg málið og læri meir um mentanina, tá eg eri saman við fólki, greiðir hon frá. Parið hevur havt torfør tíðar­ skeið, sum hava verið trupul hjá teimum at koma í gjøgnum saman, greiða tey frá. – Tað er tó eisini gott, leggur Lindi afturat, tí eg visti í byrjani, at tað ikki altíð fór at verða lætt. Vit elska tó hvønn annan. Eisini á slíkum døgum, og tí fer tað at eydnast hjá okkum, sigur hann av­gjørdur. ANNIKA@SOSIALURIN.FO Lindi vildi vita hvat hetta var fyri nakað, og um perónurin hann hevði møtt á facebook veruliga var alt tað, sum hann vónaði«