hósdagur 27. apríl 2017síða 13

FRÍGGJADAGUR 28. APRÍL 2017 SOSIALURIN 49 13 AT HÚSIÐ D hjá granna­konuni, og fekk 250 mg av Leponex niðurí seg. Hon fall í ein djúpan svøvn og vakn­aði ongantíð aftur. Hvat hendi? Í politirapportini, sum er gjørd av hend­ingini stendur, at líksýnið vís­ ir, at tað var hesin heilivágur, sum tók lívið av Jenny Eliasen. Spurningurin, sum ósemja er um sambært politirapportini er, hvørt Jenny fekk heilivágin frá sjúkra­systrunum á staðnum, ella um hon sjálv fekk fatur á heili­vág­ num hjá grannanum. Í politirapportini stendur, at sjúkrasystrarnar og onnur á deild­ ini halda, at Jenny man hava toygt seg eftir heilivágnum, sum lá á nátt­borðinum hjá kvinnunum til vinstru fyri Jenny. Tað er Kristian og familja hansara tó ikki samd í. – Mamma fekk jú einki gjørt. At hugsa sær til, at hon skal hava toygt seg tvørtur um eitt borð fyri síð­ani at røkka tí næsta borðinum og taka tvær tablettur í hondina, er púr­asta óhugsandi. Tað var fysiskt ógjør­ligt hjá mammu at gera tað, or­saka av rygginum, sigur Kristian í Stórustovu. Hesin eymi spurning er tó ikki ein, sum Kristian og familjan gjørdu nógv burturúr í byrjanini av mál­inum. Tí tey hava ikki sak­søkt Landssjúkrahúsið ella gjørt burt­ ur­úr á annan hátt. Fyri tey snýr hetta seg um nakað heilt annað. – Eg veit, at eingin ger slíkt við vilja. Eingin hevði givið mammu skeiv­an heilivág fyri at gera henni ilt. Tað, sum pínur okkum er, at tað nú stendur eftir, sum at mamma var ein gamal ørvitisknokkur, sum av óvart tók lívið av sær. Og tað trúgvi eg snøgt sagt ikki upp á, sigur Kristian í Stórustovu og held­ur fram. – Tað er heldur ikki tað, sum er umráðandi. Tí um so var, at hon var blivin so í ørviti, so eigur Lands­ sjúkra­húsið framvegis ábyrgdina av, at hon ikki fær skeivan heilivág inn í seg og doyr av tí, sigur Kristian í Stórustovu. Vilja verja minnið um Jenny Kristian og tey eru bittur í dag, og tað helst ivaleyst av skiljandi or­ søkum. Tí lat okkum siga, at tað er rætt, sum sagt verður av deild­ini á Landssjúkrahúsinum. Lat okkum siga, at Jenny tók skeiv­an heilivág av óvart. Er tað tá ikki framvegis ábyrgd­in hjá Lands­sjúkra­hús­ inum? – Eg vil hava eina umbering, eitt forstáilsi fyri, at tey áttu ábyrgina av, at mamma doyði. Eg føli tað sum, at tey skuldu havt tryggj­að, at mamma ikki doyði av hasum tablettunum. Ístaðin eru tey køld og avvísandi fyri okkum, og so kennist tað sum, at lívið hjá mammu einki er vert fyri tey, sigur Kristi­an í Stórustovu, týðiliga rørd­ ur av støðuni. – Eg klári enn ikki at vitja grøv­ ina hjá mammu uttan at knekka fullkomiliga. Tað er so mein­ings­ leyst, at heilivágur drap hana. Tey kundu havt gjørt okkurt, sigur Kristi­an við tárum í eygunum og minn­ist aftur á løtuna hann fekk frá­boðan um, at Jenny var farin í koma. Hví fingu vit einki at vita? Komin til Havnar tíðliga seinna­ part­in týsdagin fer Kristian beina leið inn at vitja mammu sína. Hon vakn­ar tó ikki av vitjanini og tá fær Kristi­an boðini. – Grannakonan segði við meg, at tey høvdu ikki havt samband við mammu síðani í gjár, sigur Kristian í Stórustovu. Hann fór síðani eftir sjúkra­ systr­ini, og hon eftir læknanum. Tá verð­ur støðan søgd fyri Kristiani og teimum. – Eg minnist tað sum, at eg fekk at vita, at tey høvdu givið mammu skeiv­an heilivág, sigur Kristian í Stóru­stovu. Hann kennir tað sum, at eis­ ini her átti Landssjúkrahúsið at handlað øðrvísi. Tí hví visti fam­ ilj­an einki fyrr enn hann kom á stað­ið? – Vit kenna okkum sera illa við­ far­in, tað má eg siga, sigur Krisian í Stóru­stovu. Jenny Elisasen var ein av teim­um sjúklingunum, sum ikki kundi fara av Lands­ sjúkra­húsinum, tí hon var ov illa fyri kropsliga til at klára seg sjálva í heim­inum. Henn­ ara fyri­bils av­last­ing­ar­pláss á Boðanesheimið varð upp­ brúkt, og tí noktaðu Kristian og beiggjarnir fyri at taka Jenny heimaftur. – Vit tordu ikki at taka hana heim aftur, tí hon var so illa fyri kropsliga. Hon skuldi helst hava fólk nær­ hend­is alt døgnið, so at hon ikki datt ella meiðslaði seg onk­urs­vegna. Tí mátti hon ant­in á eitt eldrasambýli ella vera á sjúkrahúsinum inntil hon fekk pláss á heimi, sigur Kristi­an í Stórustovu. Tá ið Jenny var lið­ugt viðgjørd á Lands­sjúkra­hús­in­ um í 2014, varð Kristian upp­ ringd­ur av einum á deildini. Har vóru boðini, at Jenny skuldi heim. – Eg upplivdi tað ófólkaligt og segði sum var, at mamma kundi ikki koma heim. Tey máttu hava hana har til upp­ venj­ingar og annað, inntil hon fekk pláss aftur á heimi, sig­ur Kristian í Stórustovu. Teir dagarnar Jenny lá í koma ringdi Kristian út á Lands­sjúkrahúsið fyri at spyrja, hvussu nú gekk. – Tá segði ein við meg, at hetta hevði ongantíð hent, um bara vit høvdu tikið mammu heim. Tað helt eg vera ótrúliga kalt at siga. Og tað er hendan kenslan eg havi rundan um alt tað, sum Landssjúkrahúsið hev­ ur gjørt síðani mamma fekk skeiva heilivágin – og partvíst áðr­enn, sigur Kristian í Stóru­stovu. »Hatta hevði ikki hent, um mamma tykkara var farin heim«