hósdagur 4. mai 2017síða 10

FRÍGGJADAGUR 5. MAI 2017 SOSIALURIN 52 10 Tók misrøktan hund til sín: Tá Sára fekk nýggja hundin frá djóraverndarfelagnum, var hann svangur og bangin. Hann hevði staðið bundin og lítið fingið at eta frá fyrra eigaranum. Hetta árið, hon hevur havt hundin, hevur hon arbeitt miðvíst við, at hann skal kenna seg tryggan. Hon vónar, at hundurin hevur gloymt nakað av tí ræðuliga, sum hann hevur verið útsettur fyri fyrstu livitíð sína ANNIKA KUNOY IM T á Sára og sjeikurin keyptu hús saman, gekk ikki long tíð, áðrenn avgerð varð tikin um, at tey ynsktu ein hund afturat tíkini tey áttu. Sára er djóravinur og hevði longi ynskt sær ein hund afturat, men umstøðurnar í lítlu íbúðini loyvdu tí ikki. Tey vórðu samd um, at tey skuldu fáa sær ein vaksnan hund, tí Sára heldur, at vaksnir hundar alt ov sjálvdan fáa eitt nýtt heim, hava teir tørv á tí. – Eg visti, at eg skuldi hava júst hendan hundin, tí fyrstu ferð eg sá hann, leyp hann upp til mín, og tað kendist sum segði hann »góða tak meg!« Hann var glaður og blíður og smeltaði hjartað mítt, og eg visti tá, at hetta var akkurát tann hund­urin, sum vit skuldu hava, sigur Sára. Fráboðan um misrøkt Djóraverndarfelagið hevði fingið fráboðan um, at ein hundur ikki hevði tað gott í heimi sínum. Felagið hevði verið í samband við eigaran av hundinum við tí endamáli, at fáa eigaran at lata teimum hundin, tí djóraverndarfelagið onga heimild hevur at taka djór frá fólki. Tað gekk ein tíð við samráðingum, áðrenn eigarin til endans gekk við til at lata djóraverndarfelagnum hundin. – Viðkomandi sum átti hundin var illa fyri sálarliga, og visti ikki hvussu illa fyri og illa viðfarin hund­urin veruliga var. Tað dugdi hon ikki at síggja, sigur Sára. Hundurin frá sær sjálvum Hon greiðir frá, at viðkomandi sum átti hann ikki hevði orku til at ansa eftir hundinum. Hann hevði staðið bundin inni, og lítið og onki fingið at eta. Tá Sára fekk hundin, var hann seks mánaðir gamal og niðurundirkomin í svongd. Held­ur ikki hevði hundurin verið gongu­túrar og fingið rørt seg ella upplivað heimin rundan um seg. – Hann hevði ongar upplivingar havt, var ikki reinligur, hevði skiln­ aðarangist og var frá sær sjálvum av ræðslu, tá vit fóru út. Tað var veru­liga synd í honum, sigur Sára. Seks mánaðar gamli hundurin flutti síðani inn til Sáru, sjeikin, tíkina, ketturnar báðar og høn­ urnar, sum búgva uttanfyri. Sára leit­aði sær til hundavenjara eftir ráð­geving, tí nýggi familjulimurin var so illa fyri, at hon var óvís í, hvussu hon fekk hjálpt honum. – Tíkin sum eg hevði áðrenn er av sama slagi sum nýggi hundur okkara, so eg visti eitt sindur um tað slagi av hundi, men eg mátti fáa ráð um, hvussu eg fekk hundin róligan, sigur hon. – Hundurin var so glaður um, at hann nú vær frælsur, at hann so at siga hekk uppi undir loftinum, og eg visti ikki, hvussu eg fekk hann niður á jørðina aftur. Hann dugdi ikki at slappa av, tí hann vant seg upp alla tíðina. Hann svav eisini bert seks tímar um døgnið, og van­ ligt er hjá slíkum hundum at sova tað dupulta av tí, sigur Sára. Varð bangin at vera einsamallur inni Sára greiðir frá, at ta tíðina tá hon fekk nýggja hundin, var hon arbeiðsleys. Tí hevði hon góða tíð til at geva hundinum alt tað upp­ merksemi, sum honum tørvaði júst tá. Hon byrjaði spakuliga at vísa honum ymisk nýggj ting og viðurskifti. Tað var nógv nýtt at læra hjá hundinum, sum hevði staðið bundin og svøltaður inni. Hann dugdi til dømis ikki at ganga í gjøgnum trappur og Sára fekk ikki farið longri túrar við honum, tí tá bleiv hann púra klikkaður, sigur hon. Eisini legði hon til merkis, at hundurin varð serliga strongdur, tá hon fór út, og hann var einsamallur inni. – Tá eg kom heim aftur, hevði hann jaglað alt til og bæði pissað og kukkað, tí hann varð ræddur. Hundurin hevði staðið bundin í fyrra heimi sínum, og heima hjá mær var hann frælsur at fara har, sum hann hevði hug at fara. Eg fann tá útav, at av tí at hann hevði staðið bundin, so var økið hjá honum heima hjá okkum alt ov stórt, og hann maktaði ikki territorið. Enn í dag ber ikki til, at hann er leysur, tá eg fari út, tí hann maktar tað ikki. Tí má eg koyra hann í eitt minni rúm, tá hann er einsamallur heima. Hetta er einasta loysnin, sum tykist rigga hjá okkum, sigur hon. Át til hann spýði Av tí at hundurin hjá Sáru var so hungraður, tá hon fekk hann, so hevði hann heldur ikki tamarhald á sær sjálvum, tá hann sá mat. – Hann át og át inn til hann HUNDURIN VAR SVØLTAÐUR OG BUNDIN Tað var nógv nýtt at læra hjá hundinum, sum hevði staðið bundin og svøltaður inni. Hann dugdi til dømis ikki at ganga í gjøgnum trappur og Sára fekk ikki farið longri túrar við honum, tí tá bleiv hann púra klikkaður TEMA Djóravernd