mánadagur 15. mai 2017síða 4

Mánadagur 15. mai 2017 · Nr. 56 4 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 UNDIR FÝRA EYGUM Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Hvat land kundi tú hugsað tær at vitja? – Eg havi aldrin útlongsul, og mær dámar væl at ferðast í Føroyum. Men tá ið eg síggi myndir av Maldivunum, so hendir nakað. Har kundi eg hugsað mær at vitja. Annars havi eg tað alt ov gott í Føroyum. Hvat gert tú, tá ið tú slappar av? – Eg arbeiði nógv, so eg havi ikki so nógvar tímar til at slappa. Mær dámar væl at hyggja eftir onkrari sjónvarpsrøð, tí tá kobli eg ordiliga úr. Tað er eisini avslappandi at spæla við hornorkestri. Eyðun Klakstein Í apríl mánaði í 2003 varð Guðrun Sólja Jacobsen kosin vinnari av stóru donsku sjón­varpskappingini Stjerne for en aften, og tað gjørdist hæddarpunktið á einari koll­veltandi tíð fyri ungu kvinn­una av Tvøroyri, sum stríddist við sjálvsálitið og hevði havt eina kenslu av, at hon ikki passaði inn í skúla og út­búgvingar. – Eg fann meg sjálva í tón­leikinum, har eg kendi meg heima og dugdi okkurt. Sigurin í Stjerne for en aften gav mær sjálvsálit og dirvi til at gera meira við tónleikin, sigur Guðrun Sólja Jacobsen. Umvegis sjónvarpskapp­ ingina kom Guðrun Sólja Ja­cobsen inn í so at siga hvørja stovu í Føroyum og Dan­mark, og tíðina aftaná fram­førdi hon víðahvar og gav tónleik út. – Meðan eg luttók í kapp­ ingini, sá eg ikki rættiliga, hvussu stórt tað var, og hvussu nógv tað hevði at siga fyri meg persónliga og tón­ leika­liga. Onkuntíð minnist eg kensluna, sum eg hevði, tá ið eg vann kappingini, og tað var ein fantastisk kensla, hóast onkur hevur sagt, eg ikki virkaði so glað, tá ið eg vann. Tað er helst ymiskt, hvussu fólk vísa gleði, og møgu­liga dugdi eg ikki heilt at takla tað, tí í grundini var tað bara ein sangur, sum eg sang, sigur Guðrun Sólja Ja­ cob­sen. Sang nógv Guðrun Sólja Jacobsen er uppvaksin mitt á Tvøroyri, og 13 ára gomul byrjaði hon at syngja alment. Tað var umvegis eitt jólahald í fólka­ skúlanum. – Vit vóru trý, sum spældu til jólahaldið í skúlanum. Tað gekk væl, og vit vórðu eisini biðin um at koma at spæla aðrastaðni. Eg sang mest aðru og triðju rødd tá, greiðir Guðrun Sólja frá. Seinni fóru tey eisini við í Ársins songrødd, og tað gjørdist fyrsta av fýra kapp­ ingum, sum Guðrun Sólja lut­tók í, áðrenn hon vann Ársins songrødd. – Eg haldi meg ikki hava havt eitt viðføtt talent, men eg havi sungið nógv. Eg og beiggi mín Eyðun sungu sera nógv, og tað hevur inspirerað meg. Eg fekk ikki undirvísing í sangi, men lærdi meg ymiskt heima. Eg spældi klaver frá tí, at eg var fimm ára gomul, og tað hevur kanska eisini hjálpt mær, sigur Guðrun Sólja Jacobsen. Nakað eftir aldarsskiftið fór Guðrun Sólja at syngja jazz hjá manninum hjá presti, sum tá var í Vági. – Hann hevði sínar hugsanir um at syngja jazz og lærdi meg, hvussu eg skuldi syngja. Hann kendi ein dómara í Stjerne for en aften og vildi hjálpa mær at koma við í kappingina. Vit gjørdu eina upptøku, sum síðani bleiv send niður og sum slóðaði fyri, at eg kom við í kappingina, greiðir Guðr­un Sólja frá. Sjálvsálit Sum onnur ungfólk stríddist Guðrun Sólja Jacobsen við manglandi sjálválit og vant­ andi vissu um, hvat hon skuldi brúka lívið til. – Eg havi ikki altíð havt sjálvsálit, og í skúlatíðini hevði eg sera trupult við at finna fram til, hvat eg skuldi útbúgva meg til. Eg hugdi í bøkur um útbúgvingar, men tað kendist sera turrisligt og ókreativt, og var onkur útbúgving, sum kundi verið áhugaverd, tók tað nógv ár at – Eg haldi meg ikki hava havt eitt viðføtt talent, men eg havi sungið nógv, og okkurt skuldi mann duga fyri at passa inn, sigur Guðrun Sólja Jacobsen, sum nú undirvísir í sangi og ætlar at menna sína kreativu síðu SANGUR GEVUR MÆR SJÁLVSÁLIT