fríggjadagur 26. mai 2017síða 8

FRÍGGJADAGUR 26. MAI 2017 SOSIALURIN 61 8 HALLUR AV RANA HALLUR@SOSIALURIN.FO 34 ára smá­barna­ páp­in Jóhannes Arge minnist væl vik­una, tá hann fekk tungu boðini, at hann hevði krabba­mein. Tað byrjaði alt ein vakr­an summardag í Viðareiði. – Vit vóru til eitt brúdleyp í Við­areiði, tá ið eg um kvøldi fekk ilt í búkin. Eg hevði verið illa fyri gjøgn­um dagin, men pínan vaks um kvøldið, og eg var bangin fyri, at tað var blindtarmurin, ið var far­ in. Tað fall mær als ikki í huga, at tað kundi vera nakað verri enn tað, sig­ur Jóhannes Arge. Um hetta mundi vóru konan og hann í ferð við at leggja síðstu hond á nýggju húsini í Hoyvíkshaganum, ið skuldi leggja karmar til lítlu familjuna. Eina familju, ið skjótt fór at vaksa, tí Gunnvá Arge var í 36 viku. – Alt var so spennandi og gott, og eg føldi meg altíð væl fyri. So tað var ein óverulig kensla, tá ið eg týsdagin eftir fekk boð um, at tal­an var um krabbamein. Læknin segði, at tað var miðal áleypandi krabba­mein í langanum. Løtan var óverulig, tí eg fekk meg ikki at trúgva, at eg hevði krabbamein. Tað var øgiliga hart, sigur Jóhannes Arge. Beinini feia undan Við eitt broyttist gerandisdagurin hjá Jóhannes Arge og familjuni. Frá at hugsa um at byggja hús og ger­ast pápi at sínum næsta barni, mátti hann nú fyrihalda seg til eina álv­ar­sama og náðileysa sjúku. – Brádliga blivu beinini feia und­ an einum og framtíðin skúgvað til viks. Setningurin man hevur hoyrt gjøgn­um allan uppvøksturin, at man eigur ikki dagin í morgin, gjørd­ist uttan ávaring brádliga veru­lig­ur, sigur Jóhannes Arge og legg­ur afturat. – Um hetta mundi var eg annars í einum góðum og spennandi tíð­ar­ skeiði í lívinum hjá mær og fam­ilj­ uni. Húsini stóðu til at vera liðug, og vit kundu flyta inn rímiliga skjótt. Tók í hondina Hóast tey tungu boðini frá lækn­an­ um, so fall Jóhannes Arge tó ikki í fátt. Í staðin gjørdi hann eina avtalu við læknan á Landssjúkrahúsinum, tá ið teir báðir fóru hvør sín veg. – Eg tók í hondina hjá lækn­ an­um, og segði við hann, at mín vón var, at eg um nakrar vikur fór at standa í sama stað og taka í hondina á honum aftur og takka fyri viðgerðina. Tá segði hann, at tað væntaði hann eisini, at eg fór, minn­ist Jóhannes Arge aftur á. Hóast avtaluna við læknan, so mátti Jóhannes Arge ásanna, at tað var torførari at fáa tamarhald yvir sín­um egnum tankum. – Tað var gott at hoyra, at lækn­ in væntaði at síggja meg aftur, men sum menniskja hugsar man víð­ari. Sjálvandi vil man, at alt skal ganga væl, men man er í einari kreppu­ støðu. Eg var bæði illur og keddur hesa tíðina, og hugsaði nógv um kon­una og dóttrina. Eg vildi vera har fyri tær, tá tær høvdu brúk fyri mær. Tað var ein ræðulig kensla, at eg kanska ikki fór at vera til staðar í upp­vøkstrinum hjá dóttrini, sigur Jó­hannes Arge. Ovfarin av stuðlinum Tað var í hesum tíðarskeiðinum, at Jó­hannes Arge veruliga upplivdi hvussu familja, vinir, samkoma og onn­ur komu saman og stuðlaðu hon­um og familjuni gjøgnum sjúkra­leguna. – Tá ið eg fekk at vita, at eg hevði krabbamein, varð eg knústur yvir, at hetta skuldi henda mínari fam­ ilju, men man verður rørdur av all­ari ta umsorgan, ið man fær. Á G3 og G4 merkti eg, at tað var eitt sterkt toymi, ið hjálpti mær lik­ am­liga og sálarliga. Tað skulu tey hava eina hjartans tøkk fyri, sigur Jó­hannes Arge. Men eisini frá øðrum fólkum upp­livdi Jóhannes Arge og familjan hvussu fólk royndu at hjálpa og vísa umsorgan. – Meðan eg var innlagdur komu fólk at vitja meg, tey bóðu fyri mær og eg veit, at í fleiri londum kring heim­in bóðu fólk fyri mær. Uggin í tí er ótrúliga stórur. Eg var heldur aldr­in bangin, tí tann trúgvin eg havi á Gud, bar meg gjøgnum sjúk­ una. Eg var ikki bangin fyri hvat fór at henda, um eg fór hiðani, tí eg visti hvar eg fór. Men eg var kedd­ur vegna familjuna, ið hevði ver­ið eftir. Harumframt hjálptu fólk í bæði heima­samkomuni og samkomuni, ið Jóhannes Arge er uppvaksin í, familjuni í torføru tíðini. Tað inni­ bar millum annað at hjálpa at gera hús­ini liðug. – Konan royndi at mála húsini, með­an eg var innlagdur, og fólk komu niðan og gjørdu køkin, løgdu gólv og hjálptu at mála. Vinmenn og familjan gjørdu eisini eitt stórt arb­eiði. Fólk gjørdu døgurða, bak­ aðu kakur og royndu á annað hátt at hjúkla um familjuna hesa tíðina. Tá føldi man veruliga tað góða í menn­iskjum, sigur Jóhannes Arge. Til Danmarkar Eftir at læknarnir á Lands­sjúkra_ Brádliga blivu beinini feia undan einum og framtíðin skúgvað til viks. Setningurin man hevur hoyrt gjøgnum allan uppvøksturin, at man eigur ikki dagin í morgin, gjørdist uttan ávaring brádliga veruligur. Tað sigur 34 ára gamli smábarnapápin Jóhannes Arge, sum í fjør fekk staðfest krabbamein. JÓHANNES VANN Á SVULLINUM Krabbamein