hósdagur 8. juni 2017síða 7

7 nógv millum at búgva hjá familju í Føroyum og manninum í Onglandi, greiðir Ann Gartside. Soleiðis bar til, at bæði Ann Gart­ side og næstelsta systurin Jona Gartside, eru føddar í Føroyum, og vóru tær nógv í Føroyum tey fyrstu barnaárini. Familjan er týdningarmikil Við árunum fór Gunnvør Gart­side at trívast betri í sínum nýggja heim­landi, og túrarnir til Føroyar gjørdust færri í tali. Men sam­ bandið við familjuna bleiv hildið við líka, og hon lærdi børn síni, at familja er nakað av tí týdningar­ miklasta í lívinum. – Hon legði dent á, at vit skuldi vera stolt av okkara føroyska upp­ runa. Eg haldi sjálv, at eg ikki dugi serliga væl at tosa føroyskt, men bæði Ann og Jona tosa flótandi føroyskt. Vit eru errin av okkara víkingablóði, sigur Janet Gartside. Hóast tað eru 45 ár síðan, at Janet Gartside seinast var í Føroy­ um, so hevur systurin Ann Gartside verið á vitjan síðan. – Í 2001 var seinastu ferð eg vitjaði her, men mær dámar so væl at vitja familjuna her i Føroyum. Um tú hevur føroyskt blóð og er her nakrar dagar, so hevur man als ongan hug at fara heim aftur, sigur Ann Gartside. Dagarnar vera eisini serliga brúktir til at vitja familjuna og upp­liva føroyskt gestablídni. – Vit hava eina stóra familju her í Føroyum. Mamma var ein av átta systkjum, so vit síggja ymiskar familjulimir hvønn dag, meðan vit eru her. Og allastaðni verða vit møtt við tí sama gestablídninum og eini yvirflóð av mati, sigur Janet Gartside Samfelagið nógv broytt Føroyar eru tó nógv broyttar síðan Janet Gartside seinast var á vitjan í 1972. Umleið 39.000 fólk búleikaðust í landinum tá, Atli P. Dam var farin undir sítt fyrsta skeið sum løgmaður, ein nýggj fyritøka við navninum Palli hjá Mariannu varð stovnað í Klaksvík hetta árið, landið var skipað í 50 ymiskar kommunur, Klaksvík fekk hetta árið býarheiti, meðan Hvalbiartunnilin, tunlarnir Norður um Fjall og Sandvíkartunnilin vóru einastu tunlar í landinum. – Seinast eg var her, so tók tað okkum ein hálvan dag at ferðast til Eiðis at vitja familjuna har, tí vit máttu vit báti. Nú eru brýr, tunlar, undirsjóvartunlar og nýmótans vegir allastaðni, so tað sum fyrr tók ein hálvan dag, tekur nú einans ein tíma. Tað er fantastiskt, tí nú ber til at vitja alla familjuna meðan vit eru her, sigur Janet Gartside. Serliga er hon tó bilsin yvir hvussu stór Havnin er blivin hesi árini. – Høvuðsstaðurin hevur upp­ livað ein ógvusligan vøkstur, og er nógv størri í vavi enn eg minnist. Tað einasta eg kenni aftur eru húsini hjá abba mínum har vit plagdu at vitja. Fyrr stóðu tey fyri seg sjálvi, men síðan hevur familjan bygt kring tey, so øll búgva í sama øki, sigur Janet Gartside. Sunnudagin fara systrarnar og fylgi av landinum aftur, og spurd, um tær koma aftur, tá Janet Gartside fyllir 65 ár, er Janet Gart­ side skjót at svara. – Tað liggur ikki í kortunum sum nú er, men tað kann væl vera. Vit dáma hvørt fall væl at vitja her í Føroyum, sigur Janet Gartside. HALLUR@SOSIALURIN.FO Um tú hevur føroyskt blóð og er her nakrar dagar, so hevur man als ongan hug at fara heim aftur« ometrar óli – Hetta var ein serligur morgun fyri meg. 65 ára føðingardagurin hjá mær var í mai, men gávurnar blíva við at koma. Nú hevur hann vart í ein heilan mánað FRÍGGJADAGUR 9. JUNI 2017 SOSIALURIN 66