hósdagur 20. juli 2017síða 16

FRÍGGJADAGUR 21. JULI 2017 SOSIALURIN 84 16 BLIND Á G! Ein hvít kanin kom algoyst rennandi fram við okkum og hvarv inn í kaninholuna. Rúna og eg fara aftan á henni. Alt í einum var steyrrætt niður og oman, oman, oman detta vit. Alt í einum standa vit á sløttum, og vit síggja kaninina hyggja at urinum hjá sær. Kaninin var í stásklæðum, í aðrari hondini hevði hon einar hvítar geitaskinnshandskar og aðrari eina stóru veiftru. SÁRA MIKKELSEN R úna og eg sneiða okkum inn um jarngarðin við vakt­um í mundering við rundum høvdi og stórum eygum sum froskar. Vit hoyra sveim­ andi kettuna, við teimum stóru grønu eygunum og Lisu standa og práta … 'Tað umber seg ikki,' segði kett­ an: 'Vit eru øll svøk her. Eg eri svøk. Tú ert svøk:' 'Hvussu veitst tú, at eg eri svøk?' spurdi Lisa. 'Tað mást tú vera,' segði kettan, 'annars vart tú ikki komin higar.' Á einum stórum soppi situr ein bláur kálormur hendur í favn og roykir hóvliga eina vatnpípu. Ein forlorin skjaldbøka situr og sigur frá søgum, ein gammur gongur og hugnar sær, einhyrnigur við vøkr­ um gulum hári og eygna­brúm stend­ur og poserar, sjey­sovar­ar­ mús­in situr við fjósið og svevur. Hetta er mín uppliving, at koma inn á G! festivalin. Eitt leikaland. Men Rúna sær lítið og einki av hesum. Rúna hevur tríggjar ymiskar arva­sjúkur, ið bera við sær, at fyrr ella seinni fer hon at vera blind. Í dag sær hon 2%. Starir tú nóg leingi inn í myrkið Rúna er 31 ára gomul og býr í Vest­ manna. Hon hevur tvey systkin, og øll bera sama brek. Tað, sum hendir, er, at sjónarringurin minkar so líðandi til einki ljós er eftir. Men hon veit ikki, nær tað fer at henda. - Hon veit ikki, hvussu nógv tíð er eftir av sínum tveimum prosentum. Hvørt ár liggja nógv við vetrar­ depressión. Tað er ov myrkt, og dag­urin er ov tungur. Og tá er tað bara ein part av árinum, at tað er myrkt – men hvussu er, tá tað er alt árið – dimt og kámt, og einaferð, einaferð verður alt svart, hvat tá? Nietzsche segði á sinni 'Starir tú nóg leingi inn í myrkið, fer myrkrið at stara aftur at tær'. Tá verður ein onkursvegna noydd at venja seg við myrkrið. Myrkrið má gerast sjónligt fyri at finna leið. Her er tað, at ein má læra seg at síggja stjørnurnar og norðlýsið í myrkrinum. Og tað tekur tíð. Tað kann taka langa tíð bæði at venja seg við og at góðtaka. Hetta er ein støða, sum er torfør at seta seg inn í, tí vit, ið hava góð eygu, ganga vanliga ikki og hugsa um, hvussu fantastiska heppin vit eru at hava sjónina í lagi. Eg síggi teg betur í myrkri Hvussu upplivir Rúna festivalin? Upp­livir hon hann sum eitt leika­ land, har ið hennara myrkur fær ljós? ígjøgnum orð, setningar, cerurae og tónar? Vit báðar Rúna ganga og reika inni á økinum, keypa okkum eina øl, práta við fólk og lurta eftir eini konsert við Baskery á spæli­pláss­in­ um og síðan oman á sandin at lurta eftir Bilderbuch. 'Tað er trupult at koma inn á eitt øki við nógvum fólki' sigur Rúna. 'Tað eru so nógvar skuggamyndir og umhvarv, og eg dugi illa at skyna ímillum, hvat eru veruligar skuggamyndir, og hvørjar eru okk­ urt heilt annað'. Seinni, tá ið hon hev­ur vant seg við fjøldina, og tað fer at skýma, hevur hon tað betri. Ein góður og hugnaligur hýrur hongur yvir bygdini, og hýrurin bara veksur, tá ið Mø byrjar sína konsert. 'Girl, you’re gorgeous. You know you might not always feel like it, but you are'. 'Rúna, sært tú kvinnuna við vakra gula hárinum, ið stendur 5 metr­ar frá okkum?' spyrji eg. 'Nei,' svar­ar hon mær. Nú skilti eg ikki reiði­liga, tí hon hevur 'sæð' ymiskt áð­ur, sum eg havi víst henni á, hóast tað er ótýðiligt og kámt. 'Sært tú heldur ikki meg beint nú?' spyrji eg aftur. 'Nei. Eg síggi teg betur í myrkri' svarar hon mær. Hetta eru somu orð, Emily Dickinson brúkti. Eg síggi teg betur – í myrkri – . Veðrið var támut og hekk slavið yvir Gøtubygd, samstundis sum at sólin royndi at ota ljósið ígjøgnum tað gráa. Hetta er veður, sum blind­ ar Rúnu uppaftur meira. Og sum Emily framhaldandi skrivaði 'Eg krevji ikki ljós – ... Hvat skal dagur til – Hjá teimum sum myrkrið – er so – bjartari enn sólin – Marglitt og sveiggjandi millum gott og ússsaligt 'Hey Rúna, hetta er Danny, hevur tú ein góðan festival?’ Hetta var fyrsti og einasti persónur, ið nevndi seg við navnið. Fólk gloyma at siga, hvørji tey eru, ið kann vera heldur ørkymlandi hjá Rúnu, tí hon vil fyri alt í verðini ikki vera ófólkalig. Rúna kennir øgiliga væl røddir og fleiri ferðir, tá ið Rúna og eg hava havt sjónvarpið tendrað, men sita í køkinum, hevur Rúna vitað, hvør sjónleikarin í sjónvarpinum er. 'Ah, hatta er Tom EG SÍGGI TEG B – Í MYRKRI –