mánadagur 7. august 2017síða 6

Mánadagur 7. august 2017 · Nr. 90 6 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 UNDIR FÝRA EYGUM Hvat land kundi tú hugsað tær at vitja? – Brasil. Brasil sýnist at vera eitt eksotiskt sambaland, sum dansar til tølandi rútmur. Eg kundi hugsað mær at uppliva Rio de Janeiro, karnevalið, veðurlagið, fótbóltin, fólkið, litirnar. Hvør er besti lutur, sum tú eigur? – Tað stendur ímillum Martin guitarina og sponsku Ramirez guitarina. Eyðun Klakstein Síðani tíðliga í áttati árunum hevur Eyðun Nolsøe skrivað sangir og sungið fyri før­oy­ ingum. Fyrstu nógvu ár­ini var tað í Føroya helst best um­tókta tónleikabólki nakr­ an­tíð, Frændum, og seinni var tað saman við øðrum og sum solistur. Fyrsta plettskotið hjá Eyðu­ni Nolsøe var sangurin ”Á um vit”, ið er at finna á út­ gávu­ni Frændur II frá 1986, og nú er Eyðun klárur at bjóða føroyingum 14 nýggjar sang­ir. – Eg vil geva nakað aftur fyri alt tað, ið mær er givið. Eg vil leggja eitt knípi afturat okkara vakra føroyska sang­ skatti, sigur Eyðun Nolsøe um nýggju útgávuna, ”Dagur legst at degi”, ið verður tøk um nakrar dagar. Eyðun Nolsøe hevur brúkt stóran part av sínum lívi og nógva kreativa orku til tón­leik, og framvegis kundi hann ikki droymt um at slept tón­leikinum. – Viðhvørt er tað fan­tast­ iska stuttligt og avbjóðandi at skriva og spæla tónleik, við­hvørt er tað hart og strævið. Sum við øllum øðr­ um er tað eitt val við fyri­ mun­um og vansum, men eg haldi avgjørt at fyrimunirnir vinna á vansunum, sigur hann. Pílarnir peika inneftir Eyðun Nolsøe hevur skrivað ótelj­andi sangir gjøgnum árini, men hvat skrivar hann um í 2017? – Eg skrivi um kærleika. Um vón og vónloysi. Um gleði og sorg. Um ótta og ugga. Um einsemi og nær­ veru. Um lív og deyða. Um árini sum ganga, og løtuna sum er. Um at røkka høga tind­ar og djúpar dalar. – Eg eri meira upptikin av tí, sum er tætt at mær, enn tí, sum er fjart frá mær. Eg hugsi og skrivi um tað við­komandi í lívinum. Ikki klichéir ella stór­politiskar kon­fliktir úti í heimi, men viður­skifti í lívin­um og gerandis­degnum her heima. Tað snýr seg um rela­tiónir við onnur fólk, kensl­ur, sum vit hava og stríð­ast við, hvussu vit takla av­bjóð­ing­ ar­nar í lívinum, kærleika, viður­kenn­ing og um hvussu børn­ini hava tað. – Pílirnir peika meira inn eftir nú enn fyrr, tá eg kundi vera meira idealistiskur og politiskur. Eg eri blivin meira per­sónligur og tori betur at standa við tann, sum eg eri. Listin skal vera opin, erlig og autentisk fyri at vera áhuga­ verd, sigur Eyðun Nolsøe. Hann hevur gjøgnum árini skrivað nógv framúr góð løg, onkuntíð til tekstir hjá øðrum, men ofta til sínar egnu tekstir. – Hesaferð havi eg arbeitt meira við orðunum, enn eg plagi. Tað eru 10 ár síðani siðstu útgávu, og tí havi eg havt góða tíð at skriva og yrkt. Løgini blíva vanliga liðug fyrst, og so kann eg brúka nógva tíð til at bøta um yrkingarnar. Eg havi roynt at fingið yrkingarnar greið­ar, einfaldar og sigandi. At leggja týdningar í orðini, sum eru meira enn tað, ið sæst við fyrsta eygnakast. Tekst­irnir spríkja úr hesum lívi­num, sum vit øll royna at liva og yvirliva. Krevur disiplin At skriva sangir og innspæla teir til eina útgávu er ikki bert ein sveimandi listarlig kensla. Tað er eisini hart ar­ beiði, stundum við frustera­ tiónum, og summir sang­ir krevja langa tíð og nógva orku at fáa lidnar. – Tað er spennandi at fáast við nýtt tilfar og lata tað í ein nýggjan ham saman við so dugnaligum tón­leikar­ um. Tann skapandi pro­sess­ in er krevjandi, men sam­ stundis eisini sera nøkt­andi, sig­ur Eyðun Nol­søe. – Summir sangir koma lættari enn aðrir. Summar sangir kann mann stríðast leingi við. Ongin uppskrift er upp á at gera sangin lidnan. Viðhvørt er tað tung­ur burður, og summar sang­ir kann eg stríðast við í áravís. Tað fyllir nógv at inn­ spæla sangir og krevur kon­ sen­tratión og disiplin. Tað er best er at fáa tað skjótt liðugt, og tað royni eg, men tað gongur bara ikki altíð. Ein heilt serligur sangur er við á nýggju útgávuni. Tað er sangur, sum Eyðun skriv­ aði fyri 20 árum síðani, sama kvøldið pápi hansara doyði, men sum hann ongantíð hev­ur viljað brúkt alment. – Eg spældi sangin til pápa mín til jarðarferðina í kirkjuni, men eg havi hildið sangin verið so privatan, at eg havi goymt hann burt­ ur síðani tá. Eg havi ikki viljað brúkt sangin til nakra útgávu ella almenna fram­ førslu, men nú havi eg so inn­spælt sangin, og tað eri eg fegin um. – Framleiðarin Hans Poul­ sen, sum eisini hevur mist pápa sín, helt at vit skuldu hava sangin við á út­gávu­na, tí sangurin er ikki so privat­ ur, sum eg havi hild­ið. Tað snýr seg um at missa pápan, og tað er nakað, sum flest okkara uppliva í lívinum – tað er sorg og saknur, sum vit kenna aftur frá okkara egna lívi. Tí er sangurin ikki privatur, men universellur, sigur Eyðun Nolsøe. Kærleikin er størstur Gjøgnum tað mesta av sín­ um lívi hevur Eyðun Nol­ søe brúkt tíð og orku til tað, sum hann brennir fyri. Tón­leikurin hevur verið sentralur, men eisini í øðrum viður­skiftum heldur hann, at tað er týdningarmikið at taka sínar egnu avgerðir. – Í lívinum er tað týdning­ ar­mikið at finna seg sjálvan og vera tú sjálvur. At fylgja dreyminum og ikki liva eftir høvdi­num á øðrum, sigur hann. – Tað dugir man betri við árinum, og tú hevur ikki sama tørv at gera onnur nøgd. Øll kunnu ikki dáma teg og tað, sum tú gert, og einki er so vist sum, at tú megn­ar ongantíð at gera øll nøgd. Tí ræður um at standa við seg sjálvan, og um nøkur fólk standa tær nær og dáma tað, ið tú gert, eru tú komin langt, sigur Eyðun Nolsøe. – Síðani eg var 17 ára gamal, hevur tað borið til at skapa og spæla tónleik, og eg vóni, at tað eisini fer at bera til frameftir. – Tað týdningarmesta í lívi­num er at uppliva kær­ leik­an, at elska og kenna seg elskaðan. Kær­leik­in er størst­ur av øll­um. Uttan hann er lívið mein­ings­leyst. Kærleikin er livandi kensla, hann er heitur og viður­ kenn­andi. Hann er í stuttum størsta mótvektin til hin kalda og endaliga deyðan. Tað er nógv fantastiskt í lívi­ num, men størstur er kær­ leikin. PÍLARNIR PEIKA INNEFTIR – Pílirnir peika meira inn eftir nú enn fyrr, tá eg kundi vera meira idealistiskur og politiskur. Eg eri vorðin meira persónligur og tori enn betur at standa við tann, sum eg eri, sigur Eyðun Nolsøe, sum nú er aktuellur við nýggjari tónleikaútgávu