hósdagur 31. august 2017síða 8

FRÍGGJADAGUR 1. SEPTEMBER 2017 SOSIALURIN 101 8 skjóta avgerð. Ikki tí, at hon angrar av gerðina, men tí hon er bilsin av hvussu skjótt hon tók hana. – Eg havi tað kanska eitt sindur ringt við, at eg tók avgerðina so skjótt, tí eg føli tað eitt sindur egoistiskt, at eg fyrst hugsaði um meg og mína fam ilju. Men eg var avklárað um, at eg ikki fór at fáa eitt nýra frá nøkrum í fam iljuni, og tá tilboðið kom, so var støðan heilt nýggj fyri mær, sig ur Jónfríð Simonsen, og leggur aft ur at, at hon eisini stúrdi fyri beiggjanum. – Hetta var jú eisini ein prísur, ið Jens Martin skuldi rinda. Tað er eitt sindur strævið. Tá hann so fór nið ur, byrjaði eg at óttast fyri, at tað fór at fáa ein galnan enda. Stór skurðviðgerð Avgerðin bleiv tó tikin, og fyrst í janu ar í ár fóru tey bæði til Dan- mark ar, har tey blivu løgd undir skurð. At talan var um eina stóra skurð viðgerð, ið kundi enda galið, var nakað, ið læknarnir aldrin duldi fyri teimum. – Eg fekk onga romantiska søgu frá teimum, men bleiv allan vegin gjøgn um konfronteraður við, at ein vandi var við hesum. Síðstu ferð eg bleiv spurdur, var tá alt var klárt. Læknaliðið stóð í rúminum og sproyt urnar vóru klárar, og eg fekk ein síðsta kjans at angra, men bað tey koyra ahead, sigur Jens Mart in Knudsen. Um Jens Martin Knudsen hevði nakran iva ella ótta fyri skurð við- gerð ina, so var hann ikki sinnaður at siga tað fyri systrini. – Tað kundi ført til, at hon bakk aði út. Tað helt eg vera býtt, tí av tí at vit eru í familju, eru møguleikarnir nógv betri fyri, at hennara likam tók móti nýranum, enn um tað kom frá fremmandum. So tað var týdn ing ar mikið at vísa, at eg var sann førdur um hetta, sigur Jens Mart in Knudsen. Stúrin fyri beiggjan Hóast beiggin gjørdi alt tað, hann kundi fyri at sissa systrina, so var hon kort ini ikki heilt trygg við støð una. – Eg helt tað vera ræðuligt at bíða, meðan hann lá undir skurð. Eg hugsaði bara, at hann mátti yv- ir liva, tí hann hevur jú smábørn, sig ur Jónfríð Simonsen. Alt gekk væl í fyrra partinum av skurðviðgerðini, og tá læknarnir høvdu tikið nýra úr Jens Martin Knud sen, bleiv Jónfríð Simonsen gjørd klár til skurðviðgerðina. Systk ini høvdu einki samband við hvønn annan, og visti Jónfrið Sim- on sen tískil ikki, hvussu tað hevði ging ist hjá beiggjanum. – Eg visti, at nýra var í ordan, men ikki, um hann var á lívi. Tá teir koyrdu meg inn, spurdi eg, um eg líka kundi síggja Jens Martin. Eg vildi ikki hava hansara nýra, um tað ikki hevði gingið væl. Tað sýttu teir fyri. Tað skilti eg ikki tá, men skilji nú, at hann hev ur ikki sæð serliga gott út eftir skurð við- gerð ina, sigur Jónfríð Sim on sen, ið stutt eftir sovnaði undir nar kosu. Eitt nýtt lív Tá alt avtornaði eydnaðist skurð- við gerðin júst sum hon skuldi, og skjótt kundi Jens Martin Knudsen venda nøsina aftur móti Føroyum, með an systurin bleiv verandi í nakr ar vikur, har læknarnir hildu eyga við hennara heilsustøðu. Alt var sum tað skuldi vera, og Jónfríð Sim on sen kundi í vár venda heim aftur til Før oyar, men sum ein heilt ann ar persónur. – Tá eg vaknaði eftir skurð við- gerð ina hevði eg tað virkuliga gott, og tað havi eg havt líka síðan. Bara tað at kunna lata eyguni upp um morg unin og havi orkuna til dagin er fant astiskt. Tað kláraði eg ikki fyrr. Eg minnist ikki, nær eg havi liv að so væl. Tað hevur í hvørt fall ver ið áðr enn eg fekk børn, ið er 26 ár síð an, sigur Jónfríð Simonsen, og legg ur afturat. – Nú ímyndi eg mær, at eg komi at liva eitt langt og gott lív. Allar kann ingar hava víst, at likamið hev ur tikið væl móti nýranum. Tað er so væl fyri, at læknarnir bara biða meg geva Jens Martin eitt herða klapp fyri at hava passað so væl upp á tað. Familjan var við alla vegin Undir samrøðuni er týðiligt, at fam- ilj an hevur nógv at siga fyri bæði Jón fríð Simonsen og Jens Martin Knud sen. Systkinaflokkurin býr all ur nakrar fáar metrar frá hvørj- um øðrum í Saltangará, og í heilum verð ur nevnt hvussu glað tey eru fyri stuðulin, ið tey hava fingið frá sín um nærmastu. – Eg eri heilt ótrúliga glað fyri, at fam iljan var við okkum í Danmark og stuðlaðu okkum gjøgnum skurð- við gerðina. Harumframt hava vit fing ið góða hjálp frá vinum og grann um. Bæði gjøgnum hesa tíð- ina, men eisini tey árini, tá eg var sjúk, sigur Jónfríð Simonsen. Eisini Jens Martin Knudsen legg- ur dent á, hvussu týdningarmikið tað var at hava familjuna við, tá skurð viðgerðin nærkaðist. – Eg føldi meg hepnan og trygg- an við at hava elsta lækna son in og konuna við allan vegin sum vegleiðing og stuðul, tá eg var um at fara undir skurð, sigur Jens Mart in Knudsen. Saknar ikki nýra Átta mánaðir eftir skurðviðgerðina er Jens Martin Knudsen enn fullvísur í, at hann tók rætta val ið, tó at tað hev ur tikið nakrar mán- að ir at koma fyri seg aftur. – Tað hevur verið strævið, tí man er so móður. Men annars er tað ikki nak að, ið hevur merkt nógv. Eg fór til arbeiðis beinanvegin, tí eg havi tvey virkir, so eg leyp út í tað. Nú livi eg púra vanligt. Men eg merki tað, serliga tá eg geri nógv fysiskt. Tá føli eg pínu har skurðurin var, men eg sakni ikki nýra. Spurdur um hann nakrantíð angr ar, at hann valdi at lata annað nýra, er hann skjótur av svara. – Eri júst líka sannførdur sum áðr enn. Tað er eingin ivi í sinninum um, at eg hevði gjørt tað umaftur, sig ur Jens Martin Knudsen. Steðgaðu endurtøkuni Í dag kann øll familjan fegnast um, at alt spældi væl av. Jónfríð Sim- onsen livur betri enn hon hev ur gjørt í 26 ár og Jens Martin Knud- sen er komin fyri seg aftur, men tað sum fyllir mest, er at tað eydnaðist at steðgað søguni at endurtaka seg. – Vit eru øll glað í familjuni um, at tað spældi væl av. Sum familjan er tað stórt, at vit steðgaðu tí, ið vit hava verið vitni til áðrenn, tá mamma doyði. Tað var eisini tað, ið ávirk aði mína støðutakan. Eg vildi ikki síggja søguna endurtaka seg. Her var møguleikin at steðga ring- rás ini, sigur Jens Martin Knudsen og leggur afturat, at hann vónar at hans ara søga kann vera eitt fyri- dømi fyri onnur. – Um so fólk í nærmastu familju koma í líknandi støðu, so er tað ikki ein ókend støða. Sjúkan hvørvur jú neyvan úr familjuni. Mamma hevði eisini kjansin og hevði nógv systk- in, men tað var onnur tíð, og óvist var tá, um man kundi taka nýra frá teimum nærmastu. Men tíð ir nar eru broyttar og nú ber tað til, og við hesum hava vit sett eitt fyri- dømi, sigur Jens Martin Knud sen. Hóast lítlibeiggin hevur latið ann að nýra til eina av systrunum, so hevur tað als ikki broytt hvussu hann verið sæddur í familjuni, legg ur Jónfríð Simonsen at enda dent á. – Eg havi altíð verið stolt av hon- um, so har er einki øðrvísi. Hann er beiggi mín, og hevur altíð verið fant astiskur. Eg eri góð við bæði syst ur mína og hann, so har er einki broytt okkara ímillum, sigur Jón fríð Simonsen. Eg helt tað vera ræðuligt at bíða, meðan hann lá undir skurð. Eg hugsaði bara, at hann mátti yvirliva, tí hann hevur jú smábørn Sum familjan er tað stórt, at vit steðgaðu tí, ið vit hava verið vitni til áðrenn, tá mamma doyði. Tað var eisini tað, ið ávirkaði mína støðutakan. Eg vildi ikki síggja søguna endurtaka seg. Her var møguleikin at steðga ringrásini framhald