hósdagur 21. september 2017síða 7

FRÍGGJADAGUR 22. SEPTEMBER 2017 SOSIALURIN 110 7 løg sjálvur, og okkurt teirra er eisini at hoyra á Youtube. Men teir góvu ong an tíð nakað út. – Tað hava vit enn til góðar at geva tónleik út, sigur Eyðun Ása- son. Annars arbeiddi hann eisini. Hann hevur bæði siglt við Maersk, koyrt lastbil, arbeitt hjá Strand- ferðsl uni, arbeitt hjá Føroya Bjór, og ann að. – Mær hevur altíð dámað væl at vera mín egin og tí havi eg ofta skift arbeiði, soleiðis sum hugurin hev ur verið. Men eg havi aldrin ver ið arbeiðsleysur, sigur hann. Hann tók eisini studentsprógv, men hann hevði ongar ítøkiligar ætl anir um, hvat hann skuldi brúka tað til. – Eg tók bara studentsprógv fyri at hava tað, sigur hann. Kollveltingin Men tann 14. desember 2006 koll- velt ist alt lívið. Eg vaknaði tann morgunin og føldi, at hondin ristist so illa. Eg fór til læknan, men vit tosaðu mest um, at tað mundi vera okkurt við stoff skiftinum. Men fyri at fáa tað stað fest, varð eg sendur beinleiðis til Poul Joensen, neurolog, til kann- ing ar. – Tað tók ikki serlæknanum drúgva tíð at staðfesta, at eg hevði fing ið parkinson, sigur Eyðun Ása- son. Tá var hann 29 ára gamal. At fáa parkinson 29 ára gamal er sjáld- sama ungt og Eyðun er ein tann yngsti yvirhøvur í Evropa, sum hev ur fingið sjúkuna. – Tað verður sagt, at ein kann ganga við sjúkuni í 10 ár, áðrenn hon vísir seg, so kanska var eg bara 19 ár, tá ið eg varð sjúkur, heldur hann fyri. – Tað var ein skelkur at fáa at vita at eg hevði fingið parkinson. Eg visti ikki, hvat tað var fyri ein sjúka, so ímeðan eg sat hjá lækn- an um, føldi eg tað, sum at eg hevði fing ið ein deyðadóm, sigur Eyðun. Men hann sigur, at tað vardi bara eina lítla løtu. – Hetta var ein deiligur dagur og sól in stavaði av heiðum himli, og tá ið eg kom út í tað góða veðrið hugs aði eg, at tað varð ikki enn á sinni, at eg ikki fór at merkja nakað til sjúkuna. Eg hugsaði bara, at nú havi eg fingið parkinson, og so livi eg víð ari við tí. Og síðani tá havi eg ikki verið keddur eina einastu lítlu løtu, sigur hann. – Og tað er púra vist, at eg havi fing ið meiri burtur úr parkinson enn parkinson hevur fingið burtur úr mær, sigur Eyðun. – Síðani eg fekk staðfest sjúk- una, er tilveran blivin betri, stað- fest ir hann. – Lívið er blivið ótrúliga deiligt og nógv kensluríkari enn tað var. Verð in er vakrari og litirnir eru sterk ari og eg havi funnið útav, hvussu stórt virðið er í øllum tí smáa, sum eg hevði í lívinum, men sum eg ikki hevði givið gætur áðr- enn. – Lívið var gott áðrenn, men nú er tað blivið heilt fantastiskt, sigur Eyðun Ásason. Hann sigur, at hann er ikki ein- sam allur at sita við eini kenslu av, at tá ið tú verður raktur av álv- ars ligari sjúku, verður lívið nógv kenslu ríkari og sterkari. – Eina ferð, eg sat og bíðaðu eftir flog farinum eftir at hava verið á Rík is sjúkrahúsinum til kanningar, kom eg at sita saman við einum manni í bestu árum við ólekjandi krabba meini. – Hóast hann visti, at hann ikki hevði leingi eftir at liva, segði hann, at hann vildi ikki verið hesa tíðina við krabbameini fyriuttan, tí lívið hevði verið heilt fantastiskt síðani hann varð sjúkur. – Eg haldi, at tað hendir okkurt við fólki, sum fáa at vita, at tey eru álv arsliga sjúk, tí tá verður lívið knapp liga nógv meiningsfullari enn tað var, sigur Eyðun Ásason. Hann vil kortini ikki siga, at hann ikki vildi verið sloppin undan at havt parkinson. Men hann hevur ein rættiliga einfaldan hugburð til lív ið og tað er, at vit vit mugu læra okk um at liva við teimum kortum, vit fáa at liva við. – Tað nyttar ikki at leggja seg nið ur, tí tað kemur av sær sjálvum eina ferð, tá ið tann tíðin er. Legði ikki lívið á hillina Men Eyðun sigur, at sanniliga er tað strævið at hava parkinson. Bara tað at koma upp um morgunin, og í klæð ini, kann viðhvørt krevja eina øgiliga viljastyrki, tí kropp ur- in er púra stívnaður, og tað kann rættiliga leingi at fáa hann at makka rætt. Parkinson ger nevni- liga ikki bara, at kroppurin ristist. Tað hendir seg eisini, at kroppurin full komiliga stirðnar, og herviligir kramp ar gera tilveruna ógvuliga trupla í løtum. Púra vanligar, ger and is við ur- skifti, sum tað annars ikki koma van lig um fólki til hugs, eru ikki til at koma burtur úr hjá einum, sum hevur parkinson. Bara eitt so ein falt, sum at smyrja børnunum ein matpakka um morgunin kann vera ein vón leys uppgáva. Men so er bara at bíða eina løtu og herja á aft ur, sigur hann. Hetta merkir so eis ini, at tað er hopleyst at leggja neyv ar ætlanir, tí tað er ikki altíð at kropp urin og heilin vilja tað sama. Um tað mundi, hann varð sjúk- ur, hitti hann eisini Jeanette sum hann flutti saman við. – Tað hevur verið ómetaliga gott – Eg haldi, at tað hendir okkurt við fólki, sum fáa at vita, at tey eru álvarsliga sjúk, tí tá verður lívið knappliga nógv meiningsfullari enn tað var, sigur Eyðun Ásason framhald